یهودیان و افزایش مهاجرت معکوس

نبیل السهلی
“اسرائیل” چند هفته قبل پنجاه و هشتمین سالگرد تاسیس خود را جشن گرفت. در پانزدهم مى سال 1948 میلادى دیوید بن گوریون تشکیل دولت “اسرائیل” در 78 درصد مساحت تاریخى فلسطین را اعلام کرد و پس از زمان کوتاهى میزان توانایى ها و امکانات حکومت هاى بعدى را در جذب یهودیان 95 کشور جهان و تبدیل آن ها به ملتى براى دولت “اسرائیل” مورد بررسى قرار داد. این در حالى است که دولت صهیونیستى شعارهایى براى جذب اکثر یهودیان جهان به فلسطین اشغالى سر مى داد.
به گزارش مرکز مطالعات فلسطین برپایه مطالعات و و اعلام مراکز تحقیقاتى و پژوهشى رژیم صهیونیستى و مرکز آمار این رژیم، جمعیت یهودیان در زمان اعلام تاسیس دولت “اسرائیل” در سرزمین فلسطین تنها 650 هزار نفر بود. دوره زمانى میان سال هاى 1948 و 1960 دوران طلایى مهاجرت یهودیان به فلسطین اشغالى بود. مهاجرت یهودیان در این برهه به میزان 65 درصد در افزایش جمعیت صهیونیست ها تاثیر داشت.
از این تاریخ به بعد به دنبال کاهش مشوق هاى مهاجرت و اوضاع بهتر کشورهاى محل سکونت یهودیان، میزان مهاجرت آن ها به خصوص در دهه هفتاد قرن گذشته به شکل قابل ملاحظه اى کاهش یافت.
پس از افول دوران اتحادجماهیر شورى سابق در آغاز دهه نود قرن گذشته، رژیم اشغالگر قدس توانست بیش از یک میلیون مهاجر یهودى روس را جذب کند و در اراضى اشغالى فلسطین اسکان دهد. به دنبال مهاجرت این تعداد یهودى از سال 1991 تا 2001، میزان مشارکت آن ها در افزایش جمعیت یهودیان “اسرائیل” به 69 درصد رسید و این گونه مهاجران یهودى روس اکثریت یهودیان رژیم صهیونیستى را تشکیل دادند.
این رژیم به دنبال کاهش مهاجرت یهودیان روسیه طى سال هاى گذشته تلاش مى کند که شرایط را براى جذب یهودیان آرژانتین و فرانسه و یهودیان ساکن در برخى کشورهاى آسیایى مانند ایران مهیا کند.
نظریه پردازان مسائل استراتژیک در “اسرائیل” معتقد هستند که یک سرى مشکلات و موانع اساسى در راه مهاجرت گسترده یهودیان وجود دارد. از مهم ترین این موانع نبود عوامل و دلایلى واقعى و قانع کننده براى ترک کشورهایى مانند ایالات متحده آمریکا و فرانسه و انگلیس است که یهودیان زیادى در آن ها زندگى مى کنند.
یهودیان در این کشورها از درآمد و رفاه اجتماعى خوبى برخوردار هستند و بنا به گزارش هاى توسعه انسانى برنامه توسعه سازمان ملل تا سال 2005 میلادى اوضاع این کشورها که یهودیان در آن ها زندگى مى کنند، به مراتب بهتر از “اسرائیل” است. همچنین به دنبال کاهش نرخ رشد و رفاه که نتیجه آن ناامنى در “اسرائیل” است، دیگر مشوق هایى که یهودیان را جذب کند، وجود ندارد. به خصوص این که در سال هاى اخیر به دنبال شعله ور شدن انتفاضه، وضعیت جامعه صهیونیستى وخیم تر شده است.
پس از پنجاه و هشتمین سال تاسیس رژیم صهیونیستى (1948 - 2006)، حکومت هاى صهیونیستى با این همه هیاهوى تبلیغاتى و اغواگرى نتوانستند جز پنج میلیون و ششصد هزار یهودى از مجموع 13 میلیون یهودى در جهان را جذب کنند. این به نوبه خود یک نوع بحران جمعیتى (ناشى از کاهش تعداد یهودیان) براى رژیم اشغالگر قدس ایجاد مى کند، به ویژه اگر آمار مهاجرت معکوس یهودیان را طى سال هاى گذشته در نظر بگیریم که خیلى بیش تر از ارقام اعلام شده توسط مرکز آمار “اسرائیل” است. همچنین یهودیانى که از “اسرائیل” خارج مى شوند، پس از چهار سال، مهاجرت معکوس آن ها ثبت مى شود، این در حالى است که اسامى مهاجرانى که به فلسطین اشغالى مى آیند، در همان ساعات اولى ثبت مى شود و کمک هاى زیادى را دریافت مى کند که به هزاران دلار مى رسد. در واقع هدف اصلى از این کمک ها و جذب یهودیان، برقرارى توازن جمعیتى با فلسطینیان از یک سو و تامین و تضمین نیروى انسانى و جمعیتى دولت “اسرائیل” از سوى دیگر است. نیرویى که على رغم تناقضات اجتماعى و فرهنگى میان طوایف یهودى سنگ بناى تشکیل و ادامه موجودیت آن در گذشته بوده است ؛ تناقضاتى که در هر لحظه شدت مى یابد و به بحران تبدیل مى شود.
در پایان باید گفت که بر باد رفتن آرزوى صهیونیست ها براى افزایش جمعیت آن ها از طریق جذب اکثر یهودیان جهان یکى از دلایل تسریع در احداث دیوار نژادپرستانه حایل در عمق کرانه باخترى به شمار مى رود. این در حالى است که شعار “اسرائیل” از سال 1948 این بود:«مرزهایت اى اسرائیل از نیل تا فرات است.»