ترک زمین در اوج

عبدالحسین خادم علیزاده
دقیقا 2 روز از شروع جنگ تحمیلی گذشته بود که شورای امنیت سازمان ملل متحد اولین قطعنامه خود را در رابطه جنگ تحمیلی به شماره 479 صادر کرد در این قطعنامه بی توجهی کامل به متجاوز و شروع کننده جنگ بخوبی احساس می شد.
دومین قطعنامه شورای امنیت زمانی صادر شد که عملیات پیروزمند فتح المبین و عملیات ظفرمند بیت المقدس با طلیعه دستاوردهائی بسیار بزرگ ادامه داشت و ارتش صدام متحمل ضربات شدیدی گردیده بود این قطعنامه با شماره 514 از طرف شورای امنیت صادر شد در حقیقت همان نسخه دومی از قطعنامه 479 بود.
با تسلط رزمندگان غیور اسلام بر شهرهای غربی عراق قطعنامه 552 و در آذرماه 1364 و بعد از آزادسازی فاو در عملیات پیروزمند والفجر 8 قطعنامه دیگری به شماره 582 صادر شد صدور این قطعنامه های رنگارنگ به علت پدیدار شدن ترس و نگرانی از عواقب شکست هایی به مراتب سنگین تر از قبل بود و بالاخره شورای امنیت در آخرین تلاش خود قطعنامه 598 را صادر کرد.
حضرت آیت الله خامنه ای ریاست جمهوری محترم وقت ایران طی پیامی فرمودند: (جمهوری اسلامی ایران به خاطر اهمیت حفظ جان انسانها و برقراری عدالت و امنیت منطقه ای و بین المللی قطعنامه 598 شورای امنیت سازمان ملل متحد را می پذیرد) و این پایانی بود بر هشت سال دفاع مقدس جمهوری اسلامی ایران با مزدوران و دست دست نشاندگان استکبار، هر چند که به این قطعنامه و قول و قرارهای خودشان نیز عمل نکردند.
نگاهی کوتاه به تحولات آن زمان و تبلیغات وسیع و پردامنه دولت آمریکا می تواند بخوبی روند پذیرش قطعنامه 598 را تبیین کند.
در جنگ تحمیلی هشت ساله رژیم بعث صدام که با همکاری و مساعدت همه جانبه و بی دریغ ابرقدرت ها و دولت های اروپائی و ارتجاع منطقه، صورت پذیرفت درس ها و عبرت های زیادی مشاهده می شود که جا دارد همواره به عنوان یکی از مقوله های ویژه، مورد اهتمام دستگاههای آموزشی، تحقیقاتی، دانشگاهی، بخش های اجرائی کشور و بالاخره آحاد مردم واقع شود.
یکی از مهمترین قسمتهای این جنگ بی بدیل که در حقیقت لشکرکشی سی و چند کشور در مقابل کشوری تازه انقلاب کرده و دولتی نوپا بود قسمت پایانی آن و صدور قطعنامه 598 شورای امنیت بود. پذیرش قطعنامه توسط مسئولین نظامی جمهوری اسلامی در حقیقت فرصتی برای رسوائی هر چه بیشتر منادیان دروغین و دغلباز صلح و آرامش بود زیرا هنوز حمله مجدد رژیم عراق و سپس هجوم گسترده منافقین آنهم درست چند روز پس از پذیرش قطعنامه از یاد و خاطر مردم قهرمان ایران پاک نشده است چند روز پس از پذیرش قطعنامه 598 توسط دولت جمهوری اسلامی ایران صدام و آنگاه منافقین با توهم پیدا شدن ضعف و سستی در بین لشکریان اسلام مجددا به خاک جمهوری اسلامی ایران تجاوز کرده و با اشغال قسمت هایی از خاک میهن اسلامی ایران سرسپردگی خود را به اربابان جهانی و دروغ بودن شعارهای شورای امنیت و دار و دسته آنها برملا کردند.
هر چند باشجاعت و درایت و مدیریت حضرت امام خمینی(ره) توطئه جدید دشمن بعثی و منافقین درهم پیچید و این حرکت مذبوحانه، هوشیاری و بیداری ملت بزرگ و رزمندگان اسلام را بیش از پیش فراهم آورد.
نگاهی به اخبار و گزارشهای خبری در سال 1366 و در زمانی که کم کم زمینه تهیه و تصویب قطعنامه 598 فراهم می آمد حقایق بسیار جالبی را به ما نشان می دهد و بخوبی میتوان قرابت و نزدیکی سخنان و نقل و قول های مسئولان آن زمان را با زمان حال و در رابطه با پذیرش بسته های پیشنهادی اروپائی احساس کرد روزنامه واشنگتن پست بیستم خرداد 1366 و در زمانی که نقاطی از خاک میهن اسلامی ایران بوسیله هواپیماهای عراقی مورد تجاوز واقع شده بود می نویسد: چارلز ردمن سخنگوی وزارت امورخارجه آمریکا از هرگونه اظهارنظر در مورد گزارشات مربوط به بمباران هدف های ایران بوسیله عراق خودداری کرد و از ایران خواست از قطعنامه اخیر شورای امنیت سازمان ملل متحد در مورد پذیرش آتش بس در جنگ با عراق پیروی کند. وی گفت در حالیکه دولت عراق همه گونه تمایل برای اطاعت از قطعنامه آتش بس را در صورت قبول ایران را نشان داده است، ایرانی ها تاکنون از زمین گذاشتن سلاحهایشان اجتناب می کنند.
و روزنامه دیگری در همین ارتباط می نویسد:
(آمریکا تهدید کرده است در صورت نپذیرفتن قطعنامه، شورای امنیت را تحت فشار می گذاریم تا ایران را تحریم تسلیحاتی کند)
براستی آمریکا و کشورهای متحد او در اروپا در آنزمان بدنبال چه چیزی بودند؟