آینده با «نصرالله» است

تقی دژاکام: پاشنه آشیل رژیم اسرائیل، جنگ طولانی مدت است. آنها در حملات سراسری قبلی خود در سالهای 1982 و 1993 کوشیدند تا ظرف یک هفته کار را تمام کنند که البته در سال 93 با هوشیاری مقاومت، این مدت به 16روز کشانده شد و کار به جایی رسید که تل آویو دست به دامان آمریکا و سازمان ملل و میانجی های متفاوت شد تا هرچه زودتر آتش بس برقرار شود.
در جنگ اخیر نیز اگر حزب الله به مقاومت خود ادامه دهد- که همه چیز از چنین اراده ای حکایت دارد- مشکلات بسیار گسترده برای رژیم صهیونیستی قطعی است بویژه با این توجه که پاسخ های حزب الله به جنگ افروزی صهیونیست ها برخلاف مقاطع قبلی منحصر به شلیک موشک های کاتیوشا به شهرک های یهودی نشین شمالی اسرائیل و آسیب دیدن مراکز اصلی کشاورزی و توریستی آن- حداکثر تا عمق 20تا 25کیلومتری مرز- نیست، بلکه این بار مراکز مهم سومین شهر بزرگ صهیونیست ها یعنی «حیفا» در 45کیلومتری مرز در روز دوم و ششم عملیات صدمات جدی دیدند و حمله به پایتخت اشغالگران یعنی دورترین شهر به حزب الله نیز قابل انتظار است.
در حقیقت ادامه عملیات مقاومت اسلامی به شیوه یک هفته اخیر، نه تنها اقتصاد اسرائیل بلکه نظام سیاسی رژیم صهیونیستی را نیز با سونامی مهیبی مواجه می کند که خروج از آن، برای زمامداران تل آویو براحتی قابل تصور و ممکن نیست. به همین دلیل آقای دوویلپن و آقای سولانا سرآسیمه خود را به بیروت می رسانند که برای آتش بس کاری کنند، هرچند هیچ کس نمی پرسد که چرا این آقایان به جای بیروت، به تل آویو نرفتند!!
اگر این فاکتور را به عامل ترسی اضافه کنیم که به گونه ای باورنکردنی سربازان و ساکنان اسرائیل را در خود می فشارد، می توان دریافت که ضرر صهیونیست ها تنها از حملات موشکی حزب الله چقدر خواهد بود. هم مردم و هم ارتش اسرائیل بیش از آنچه تصور می شود ترسو هستند. حکایت های زیادی در این زمینه وجود دارد که جای پرداختن به آن در این نوشته نیست، اما به این نکته باید تاکید کرد که بسیاری از عقب نشینی ها و آتش بس های قبلی رژیم صهیونیستی، تنها در پی فشارهای داخلی ناشی از این موضوع صورت گرفته است.
به عنوان مثال پس از سقوط یک بالگرد اسرائیلی در سال 1996 و هلاکت چند سرباز صهیونیست، گروهی تحت نام «چهار مادران» از مادران سربازان کشته شده تشکیل شد که خواستار خروج فوری ارتش اسرائیل از لبنان برای جلوگیری از خسارت های جانی بیشتر بودند. خواست های گروه «چهار مادران» به سرعت به خواسته عمومی مردم تبدیل شد و پس از آن فرار از خدمت سربازی که تا آن موقع یک «خیانت» تلقی می شد به امری عادی و رایج در داخل خاک اسرائیل درآمد.
با این توجه، اکنون که حزب الله به اقدامات بسیار گسترده تری از مقاومت های سالهای پیش خود دست زده و به عنوان نمونه ناوچه مدرن جنگی آنها را در ساحل بیروت منهدم و غرق کرده، پالایشگاه، مرکز راه آهن و بندرگاه حیفا را مورد حمله قرار داده، چندین بالگرد- و بنابر آنچه در برخی گزارشها آمده هواپیمای- آنها را ساقط کرده است، چیزی که صهیونیست ها عمراً در مخیله شان هم خطور نمی کرد و در طول تاریخ مبارزات کشورهای اسلامی و عربی با آنها سابقه نداشته است اوضاع برای صهیونیست ها بسیار بسیار وحشتناکتر است.
درست است که مراکز رسمی در رسانه های اسرائیل و غرب در سانسور شدید در عدم اعلام رقم دقیق تعداد کشته شدگان و مجروحان صهیونیست، همکاری خوبی با هم دارند، اما نابودی مراکز مهم اداری و استراتژیک شهر بزرگی چون حیفا و انهدام ناوچه مدرن جنگی و حمله به پالایشگاه و... چیزی نیست که امکان سانسور آن وجود داشته باشد. پس طبیعی است که باید منتظر واکنشهای گسترده تر منفی از داخل خاک رژیم اشغالگر باشیم؛ بیشتر و پرجمعیت تر از آنچه پریروز در تل آویو برای مقابله با جنگ افروزی زمامداران آنها اتفاق افتاده و قطعاً آمار فرار سربازان و ساکنان از جنگ و از اراضی اشغالی سیر صعودی بی سابقه ای خواهد داشت.
جالب اینجاست که این اتفاق در داخل خاک لبنان دقیقاً برعکس اتفاق افتاده است، مردم لبنان از آنجا که بخشهایی از کشور خود را در اشغال صهیونیستها می بینند حاضرند از جان خود بگذرند تا این اراضی آزاد شود، از طرفی طی این سالها- برعکس ساکنان مناطق یهودی نشین اسرائیل- با قربانی دادن بیگانه نیستند و اکنون «فرهنگ شهادت» به عنوان یک فرهنگ جا افتاده برای آنها شناخته می شود. به همین دلیل است که در شرایطی که همه خارجی ها از لبنان فرار می کنند، به گزارش «بی.بی.سی» دانشجویان انگلیسی دانشگاه آمریکایی بیروت در کمال آرامش بسر می برند، زیرا آنها می گویند: لبنانی ها بسیار خونسرد با این ماجرا برخورد می کنند و به ما هم دلداری می دهند. آنها همچنان در کلاسهای دانشگاه شرکت می کنند و می گویند ما به این گونه وقایع عادت داریم.
اگر به اینها شیوه حزب الله لبنان را در اعلام قبلی مراکزی که مورد حمله قرار خواهند گرفت اضافه کنیم موضوع جالبتر می شود. چرا که این کار علاوه بر پیشگیری از بالا رفتن تلفات انسانی- در کنار خسارات اقتصادی- نوعی جنگ روانی برای خالی کردن بیشتر دل طرف مقابل هم هست. گذشته از اینکه از اعتماد به نفس حزب الله در نشانه گیری دقیق اهداف از پیش تعیین شده خود نیز حکایت می کند.
این در حالی است که رهبر شجاع حزب الله که اکنون مورد علاقه شدید و استقبال تمامی مردم لبنان و ملت های مسلمان است، از خویشتنداری خود و رزمندگان تحت امرش سخن گفته و خاطرنشان کرده است که اگر رژیم صهیونیستی به حملات خود ادامه دهد حمله به نیروگاهها و مراکز بسیار حساس اسرائیل را در دستور بعدی کار خود قرار خواهند داد. «نصرالله» گفته است: اگر جنگ گزینه انتخابی اسرائیل باشد، از آن پشیمان خواهد شد. آنها باید منتظر اتفاقات غیر مترقبه باشند چرا که تاکنون رزمندگان حزب الله همچنان صبر را پیشه خود کرده اند.
این صبر حزب الله در شرایطی صورت می گیرد که رژیم صهیونیستی فرودگاه بیروت، نیروگاه برق جبه، پلها و مراکز مهم پایتخت لبنان، شهرک عباسیه در صور، منزل و مقر سیدحسن نصرالله در ضاحیه، منزل سید حسین موسوی معاون اجرایی حزب الله در بعلبک، حوزه علمیه این شهر و منازل مسکونی شهر جبشیت و... را نابود کرده است و حق طبیعی مقاومت اسلامی است که به اقدامات متقابل در این جنگ دست بزنند.
در این شرایط علت پافشاری غرب و اسرائیل بر ادامه جنگ و خودداری از صدور قطعنامه آتش بس چیست؟
یکی از مهمترین دلایل افشا شده آنان، فاصله انداختن بین افکار عمومی داخلی لبنان و حزب الله و نیز فلسطین و لبنان است در حالی که ماجرا دقیقاً برعکس است. اکنون افکار عمومی در داخل اسرائیل بشدت نگران ادامه ماجراست اما در لبنان با هر شلیک موشک حزب الله به یک هدف مردم به خیابانها می ریزند و این پیروزی را جشن می گیرند. آنها حتی سعی کردند بین دولت لبنان و حزب الله فاصله بیندازند و حمله به شهرک باسیه که محل استقرار ارتش لبنان است شاید به همین دلیل صورت گرفت، اما «فؤاد سینیوره» نخست وزیر علی رغم تلاش جرج بوش که تلفنی به او اطمینان داده بود دولتش از او حمایت می کند، در مصاحبه تلویزیونی خود صریحاً اعلام کرد: اسرائیل به بهانه اسارت دو صهیونیست، امنیت و تمامیت ارضی لبنان را هدف قرار داده و تجاوزگران اسرائیلی، مسئول تمام فجایع انسانی، اقتصادی و تخریبها هستند.
«امیل لحود» رئیس جمهور مسیحی لبنان نیز با صراحت اعلام کرده است: «لبنان هرگز رهبر مقاومت یعنی «سیدحسن نصرالله» دبیر کل حزب الله لبنان را تنها نمی گذارد، چرا که مقاومت با همکاری ارتش لبنان و با فضل و کرم الهی و رهبری او پیروز خواهد شد.»
بدین ترتیب غربی ها نباید به تفرقه میان دولت لبنان و حزب الله هم امیدوار باشند. اما معلوم نیست «امیرپرتز» وزیر جنگ رژیم صهیونیستی چگونه این جوک بی مزه را بر زبان جاری کرده است که: «نمی گذاریم لبنانی ها نفس راحتی بکشند. ما به بمباران ادامه می دهیم.» زیرا درست است که تل آویو جنگ را شروع کرده است اما پایان آن در دست او نیست. تمامی شواهد و قرائن از اتفاقات غیر قابل پیش بینی و بزرگی درآینده خبر می دهند که نفس را -بجای لبنانی ها- در سینه های اسرائیلی ها حبس خواهد کرد اگرچه همچنان به بمباران، جنگ افروزیها و جنایات خود ادامه دهند.