حزب‌الله پیروز و گزینه‌های احتمالی تل‌آویو

سبحان محقق: اگر همین اکنون نبرد میان نیروهای مقاومت اسلامی لبنان و رژیم اسرائیل پایان یابد، بی شک جنبش حزب الله برنده میدان است و حتی می توان گفت که از این پس توازن قدرت هم به نفع این جنبش سنگینی خواهد کرد زیرا، اگر رژیم صهیونیستی در حملاتش چندین پل و ساختمان و مناطق مسکونی را هدف قرار داده و منهدم کرده است، این چیزی است که تاکنون هم در هر جنگی علیه لبنان و دیگران به راحتی انجام می داد.
ولی حملات متقابل حزب الله در جنگ کنونی، به قول خبرنگار شبکه الجزیره، همه را غافلگیر کرد و حتی سران تل آویو نیز به قدرت این جنبش اعتراف می کنند و دیگر ناظران بی طرف از هم اکنون پیش بینی می کنند که فرجام این نبرد به هرجا ختم شود، مسلما اسرائیل پیروز میدان نخواهد بود.انسجام و سازمان یافتگی نیروهای مقاومت لبنان، شجاعت و توفندگی آنها در حملات زمینی، هدف قرار دادن عمق استراتژیک سرزمین های اشغالی و سرگردانی و ترس بی سابقه ساکنان مهاجر و صهیونیست این سرزمین ها، همه از جمله وقایع جنگ کنونی است و با توجه به اظهارات «سیدحسن نصرالله»، دبیرکل حزب الله لبنان، این تازه آغاز ماجراست، و به نظر می رسد که سلاح های زیادی مانده است که باید بر روی اسرائیلی ها امتحان شود!
اما، فرجام این ماجرا چه خواهد بود؟ و آیا جنگ میان این دو محدود خواهد ماند؟ بدیهی است که اوضاع و شرایط پیش آمده نه تنها رژیم اسرائیل، بلکه اروپا و به ویژه آمریکا را هم به شدت نگران کرده است و این نگرانی را می توان از عصبانیت «جرج بوش»، رئیس جمهور این کشور، نسبت به جنبش مردمی حزب الله و همچنین، فعال شدن دیپلماسی غرب برای نجات اسرائیل مشاهده نمود. طبیعی است که در این شرایط، سران تل آویو هم خیلی مایلند پای اروپا و آمریکا و ناتو را نیز به عرصه نبرد باز کنند و حتی ترفند آن را هم می دانند؛ «حمله به سوریه». اسرائیل می داند که به عنوان پادگان نظام سلطه در خاورمیانه تا چه اندازه مورد حمایت غرب است. بنابراین تصور تغییر تاکتیک و حمله غافلگیرکننده به سوریه با این هدف که پای هم پیمانان استراتژیکش را هم به میدان بکشد، می تواند در ذهن مقامات صهیونیستی جای بگیرد.
اما، نکته اینجاست که تغییر تاکتیک در شرایط فعلی امکان ندارد، زیرا اکنون برای آمریکا، ورود به یک جنگ دیگر در خاورمیانه یک کابوس است؛ مقامات و تصمیم گیران کاخ سفید و تل آویو خوب می دانند که آغاز جنگ با سوریه، عرصه نبرد را تا عراق و افغانستان و ایران و خلیج فارس و احتمالا مصر و دیگر مناطق گسترش می دهد. علاوه بر آن، عمق نارضایتی توده های مسلمان منطقه نشان می دهد که اگر چنین جنگی درگیرد، رژیم های وابسته عربی در معرض سقوط قرار می گیرد و قیمت نفت نیز شاید از صد دلار برای هر بشکه بالاتر برود.
بنابراین، برای نبرد میان نیروهای مقاومت لبنان و رژیم صهیونیستی نمی توان یک دورنمای جنگ منطقه ای را تصور نمود و به همین خاطر هم دیپلماسی غرب فعال می شود و آنها برای اینکه اسرائیل بیش از این در برابر حزب الله ذلیل و خوار نشود و به یک شکست واقعی تن ندهد، وارد عمل می شوند و برای به انفعال کشاندن نیروهای مقاومت، از همه اهرم های سیاسی، اقتصادی و رسانه ای بهره برده و حملات کور و جنایتکارانه آتی ارتش صهیونستی به لبنان را توجیه خواهند کرد.
البته، هرچند براساس مدل «بازیگر خردمند» که در آن هر بازیگری به حداکثر منافع خود می اندیشد، حمله اسرائیل به سوریه منتفی است، ولی باید در نظر بگیریم که در حوزه اراده و عمل انسانی، هر کنشی محتمل است و شاید هم اسرائیل به چنین عمل احمقانه ای دست بزند و خاورمیانه را وارد فاز دیگری کند. به هرحال باید منتظر ماند و دید که آیا اسرائیل به ذلت شکست در برابر نیروهای مقاومت حزب الله گردن می نهد و یا دست به اقدام غیرمعقول دیگری خواهد زد.