گزینه هاى شکست در عراق

وضعیت نابسامان فعلى نیروهاى آمریکایى در عراق موجب گشته که آن ها میان بودن و تحمل زیان هاى انسانى و شکست معنوى و خارج شدن از این کشور، سرگشته و حیران باقى بمانند. خروج آن ها از عراق به معناى اعتراف رسمى نسبت به شکست است. شکستى که نه فقط بیانگر نابودى پروژه آمریکا در عراق که به معناى شکست امپراتورى آمریکا به طور کلى است. شکستى که با ورود امپراتورى آمریکا به عراق آغاز شد و با شکست در همین کشور به پایان خواهد رسید.
این وضعیت نابسامان به وجود آورنده همه سردرگمى در سیاست هاى آمریکاست. سردرگمى که ویژه طرح هاى آمریکا در عراق نبوده بلکه به طور کلى «پروژه دموکراسى آمریکا» و هم چنین گزینه هاى آمریکا در رویارویى با برنامه هسته اى ایران را شامل مى شود.
ایالات متحده آمریکا هم اکنون براى ایجاد گریزگاه جهت خروج از بحران عراق شدیداً به پشتیبانى کشورهاى دوست خود در منطقه نیاز دارد. آمریکا ناچار است که براى حمایت از پروژه اصلاحات و دموکراسى! در کشورهاى عربى، بهاى سنگینى بپردازد. دولت آمریکا هم اکنون میان جانبدارى از منافع خود در عراق و جانبدارى از پروژه دموکراسى اش سرگشته باقى مانده است و نهایت کار این است که آمریکا در عراق باید بهایى بپردازد که منافع آمریکا همان پرداختى خواهد بود.
ایالات متحده آمریکا که هم اکنون براى حل بحران هسته اى ایران برگزینه نظامى تأکید مى کند خود را درمانده مى یابد. در واقع باید گفت که آمریکا براى شروع و اقدام عاجل این گزینه، نقطه ضعف هایى دارد که مهم ترین آن ها، حضور 135 هزار سرباز است که براى ایرانى ها شکار ارزشمندى هستند. سربازان، به مهم ترین نقطه ضعف آمریکایى ها بدل شده اند. دولت آمریکا هم اکنون میان دو گزینه سرگشته باقى مانده است.
1) نیروهاى خود را براى حفظ پروژه تثبیت دموکراسى همچنان در عراق نگه دارد.
2) پروژه خود را در عراق قربانى کند و نیروهاى خود را از خارج کند تا این که بتواند براى اتخاذ تصمیم جنگ علیه ایران آزادى عمل بیشترى داشته باشد.
گزینه ها دشوار هستند و ایالات متحده آمریکا این نکته را به خوبى درک مى کند. اگر دولت آمریکا به پذیرش یکى از گزینه هاى دشوار ناچار گردد، روشن مى شود که براى پذیرش و اجراى دیگر گزینه ها کاملاً درمانده است.
دشوارترین گزینه این است که دولت آمریکا ائتلاف هاى داخلى خود با شیعیان و کردها را برهم زند تا این که بتواند با جذب اهل سنت و وسوسه کردن آن ها با مشارکت دادنشان، نیروهاى مقاومت را ناکارآمد سازد و آن ها را به عنوان جایگزینى به هنگام خروج نیروهاى آمریکایى به کار گیرد.
در این میان پیشنهاد سناتور ژوزف بایدن عضو مجلس سناى آمریکا مطرح مى شود. او اعتقاد دارد که کشور عراق به سه منطه خود مختار تقسیم شود که کردها، شیعیان و اهل سنت در آن مناطق حضور داشته باشند و در این میان یک دولت مرکزى با اختیارات کمتر نیز به وجود آید.
پیشنهاد سناتور ژوزف بایدن که با همکارى سلى گلیپ رییس افتخارى شوراى روابط خارجى در روزنامه «نیویورک تایمز» به چاپ رسیده از پرتنگنا بودن گزینه هاى فراروى رییس جمهور آمریکا پرده برمى دارد.
دولت آمریکا مى داند که اهل سنت عراق و همه کشورهاى عربى با «فدرالى شدن» عراق که در قانون اساسى عراق که زلماى خلیل زاد سفیر آمریکا در عراق بر آن نظارت داشت نیز مطرح شده به مخالفت برخاسته اند. بنابراین تجدید این فراخوان به معناى از بین رفتن تلاش هاى زلماى خلیل زاد براى جذب اهل سنت جهت ورود به روند سیاسى و گشودن راهى براى مذاکره با نمایندگان نیروهاى مقاومت عراق، تلقى خواهد شد. آمریکایى ها با راه اندازى این پیشنهاد مى خواهند براى خروج لامحاله خود از عراق، پوشش مناسب به وجود آورند.
دیدار کاندولیزارایس وزیر امور خارجه آمریکا با همراهى جک استراو وزیر پیشین امور خارجه انگلستان در چند هفته گذشته با هدف اعمال فشار بر شیعیان و کردها جهت امتیازدهى به اهل سنت صورت پذیرفته بود. آن دو مى خواستند که بدین وسیله اهل سنت را وسوسه کنند که از حمایت نیروهاى مقاومت دست کشیده و در روند سیاسى شریک شوند.
فراخوان به گفت وگوى آمریکایى- ایرانى در مورد «پرونده عراق» با همین هدف صورت گرفته بود. به عبارت دیگر آمریکایى ها تلاش مى کردند که براى نجات خود و راه اندازى پروژه یاد شده از کمک هاى ایرانیان برخوردار شوند، یعنى این که ایرانیان تلاش کنند که شیعیان و کردها را به امتیازدهى به اهل سنت راضى کنند.
اتهامات آمریکا به ایران مبنى بر این که «روند دموکراسى» در عراق را واژگون مى کند، بیانگر عکس العمل آمریکا به دلیل عدم همکارى ایران در راضى کردن هم پیمانان شیعه و کرد خود نسبت به پذیرش درخواست هاى آمریکا است.