مشروعیت دموکراسی؟!

ناصر بهرامی‌راد
روز شنبه همزمان با دیدار محمود الزهار وزیرامورخارجه دولت مردمی فلسطین از تهران و گفت وگو با همتای ایرانی اش بود که خبر جنایت جدید نظامیان صهیونیست در غزه منتشر شد.
الزهار در تهران از این می گفت که 60درصد مردمش به دلیل فشارهای سیاسی و اقتصادی در شرایط ناگواری به سر می برند و جان کودکان بسیاری در معرض خطر است، و دوربین های تلویزیون تصاویر ضبط شده «هدی قلیه» دخترک مظلوم فلسطینی را به دنیا مخابره می کردند که بر سر جنازه مادر و سایر اعضای خانواده اش ضجه می زد. وزیرخارجه فلسطین از عقب افتادن سه ماهه حقوق 140 هزار کارمند کشورش و آغاز به کار دولت حماس با بدهی 3/1 میلیون دلاری ابراز نگرانی می کرد، و در همان حال گردان های شهید عزالدین قسام که از اسفندماه گذشته خویشتنداری کامل خود را در پایبندی به آتش بس نشان داده بودند، خشمگین از جنایت پنجشنبه و جمعه غزه درخواست برخی کشورهای عربی برای به رسمیت شناختن رژیم صهیونیستی را درخواستی ظالمانه می‌نامیدند.
هدی قلیه با قلبی شکسته و چشمی گریان در برابر خبرنگاران و حقوقدانان گفت: «هرگز حاضر نیستم عذرخواهی اسرائیلی ها را به دلیل کشتار ظالمانه خانواده ام بپذیرم، مگر چه گناهی کرده ام که باید بدون خانواده ام زندگی کنم؟» تنها این کودک فلسطینی نیست که طعم تلخ جنایت نظامیان صهیونیست را چشیده است. آمارها به صراحت می‌گویند نزدیک به یک سوم شهدای انتفاضه مسجدالاقصی را کودکان و نوجوانان تشکیل می دهند و محمد الدوره که در آغوش پدرش به شهادت رسید، تنها یکی از آنهاست. ماجرای فلسطین اشغالی به جاهای جالبی رسیده است. اکنون عمیر پرتس وزیردفاع ژریم اشغالگر به صراحت از حملات تروریستی برنامه ریزی شده علیه رهبران حماس خبر می دهد و تاکید می ورزد هیچ کس از این ترورها درامان نیست.
در همان حال حملات هوایی به غیرنظامیان در نوارغزه تشدید شده است. آمریکا و بعضی کشورهای اروپایی هم دولت حماس را به طور کامل تحریم کرده اند؛ تحریمی که براساس اعلام نهادهای بهداشتی جهانی، اغلب قربانیان آن بیماران و کودکان خواهند بود. کودکان فلسطینی هفته گذشته در اعتراض به همین تحریم ها بود که با تجمع مقابل دفتر سازمان ملل متحد در غزه توماری را به دست ژان گنک نماینده این سازمان دادند که در آن نوشته بود: ما هم حق حیات داریم. جواب اعتراض مظلومانه این کودکان را مجلس نمایندگان آمریکا دو سه روز جلوتر داده بود: تصویب کمک 2 میلیارد و 340 میلیون دلاری نظامی و 120 میلیون دلاری غیرنظامی به رژیم اشغالگر قدس، فقط برای سال 2007 میلادی.
قتل عام‌های روزانه، محاصره اقتصادی و فشارهای فزاینده سیاسی آمریکا و غرب در شرایط فعلی، نقطه عطفی را نه فقط برای فلسطین بلکه برای کل جهان و بویژه غرب رقم زده است. کشورهای عرب منطقه بشدت تحت فشارند تا هرچه سریعتر رژیم صهیونیستی را به رسمیت بشناسند و روابط سیاسی و اقتصادی خود را با آن برقرار کنند. بعضی از آنها زیر بار فشار سیاسی غرب و ضعف ساختاری خودشان گام های اولیه را برمی دارند. در داخل سرزمین های اشغالی هم محمود عباس به رغم مخالفت فزاینده مردم فلسطین بازی همه پرسی بر سر طرح موسوم به «میثاق اسیران فلسطینی» را ادامه می دهد؛ بازی ای که در آن هیچ سودی برای فلسطین و حتی دولت خودگردان قابل تصور نیست و تنها برنده اش رژیم درمانده اشغالگر خواهد بود که در حسرت به رسمیت شناخته شدن از سوی حماس می سوزد و می گدازد. طرح محمود عباس علاوه بر بلاهت، مایه ای از شیطنت را هم در خود دارد و آن رو در رو قرار دادن بعضی کشورهای عرب با دولت حماس است، و رژیم خودگردان برای چنین طرحی ضرب الاجل «یا پذیرش یا همه پرسی» تعیین می کند، با این تصور که از این همه پرسی دولتی وابسته به فتح بیرون بیاید.
چرا می‌گوییم ماجرای فلسطین اشغالی به جاهای جالبی رسیده؟ چون دولت حماس یک دولت دموکراتیک است و حتی از منظر قواعد پذیرفته شده در جهان به اصطلاح مدرن مشروعیت مردمی بالایی دارد. سلامت انتخاباتی که طی آن اعضای حماس توانستند اکثریت کرسی های پارلمان فلسطین را کسب کنند و دولت خودشان را تشکیل دهند، از سوی ناظران اروپایی و سازمان ملل به طور قطعی تأیید شد. مردم فلسطین با اکثریتی چشمگیر در انتخابات شرکت کردند و به حماس رأی دادند. پارلمان فلسطین و دولت اسماعیل هنیه بی هیچ شائبه ای برآمده از آرای ملت فلسطین است و مشروعیت دارد. جایگاه این دولت قانونی در میان مردم کشورش آنچنان استحکام دارد که «افرائیم هالوی» کارشناس برجسته امنیتی رژیم صهیونیستی و رئیس سابق موساد صراحتاً گفته: «تلاش اسرائیل و آمریکا برای براندازی دولت حماس بی‌فایده است.»
او حتی اقرار کرده که دولت حماس از 18 ماه پیش به آتش بس اعلام شده با رژیم صهیونیستی پایبند بوده است.
وزیر خارجه آمریکا هم مشروعیت دولت حماس را قبول دارد و آن را برآمده و مورد قبول مردم فلسطین می داند اما دشمنی با این دولت دموکراتیک را مجاز می شمارد. تنها به این دلیل که آن را به نداشتن مشروعیت بین المللی به معنای همراهی نکردن با ارزش های قدرت های غربی متهم می کند. یک دلیل بیشتر هم وجود ندارد: دولت حماس می گوید در صورت تخلیه سرزمین های اشغالی 1967 و 1948 آتش بس را رعایت خواهد کرد ولی حاضر به پذیرش رسمیت رژیم صهیونیستی نیست. این همان چیزی است که وزیر خارجه رژیم صهیونیستی در مورد دولت مشروع حماس اعلام می کند و حتی ادامه مذاکرات نخ نمای سازش با محمود عباس را به تغییر مواضع حماس مشروط می‌داند.
رایس چقدر درباره مشروعیت بین المللی دولت منتخب مردم فلسطین درست می گوید؟ شاید بهتر باشد جوابش را در تصمیماتی ببینیم که افکار عمومی و نهادهای مدنی جهان غرب در هفته های اخیر گرفته اند: بزرگترین اتحادیه استادان دانشگاه های انگلیس با 67 هزار عضو دنبال تحریم دانشگاه هایی است که از سیاست های جنایتکارانه رژیم صهیونیستی حمایت می کنند؛ و انجمن ملی آموزگاران این کشور هم به این اقدام پیوسته است. سازمان های غیر دولتی اروپا در کنفرانس «عدالت در فلسطین و اسرائیل طبق قوانین بین المللی» خواستار مجازات رژیم صهیونیستی شده اند. 21 سازمان و اتحادیه کانادایی اقدامات عملی شان برای تحریم تجاری و سیاسی اسرائیل را آغاز کرده‌اند. و...