معادله حیدری

محمد ایمانی
«کجایند برگزیدگان و نیکان و آزادگان و جوانمردان شما؟... فساد آشکار شد اما کسی که آن را زشت شمارد و تغییرش دهد و ناپسند داند و براند، نیست. آیا این چنین می خواهید در سایه سار قدس الهی مجاور شوید و از دوستان ارجمند او باشید؟ هرگز! با خدا و بهشت او خدعه نتوان کرد. به رضوان خدا جز به طاعت او نمی توان رسید.»
نهج البلاغه، خطبه 129
این روزها که موشک های «خیبر» حزب الله رعدآسا بر سر صهیونیست ها فرود می آید و امنیت متجاوزان خونریزی را که قریب 60سال به عافیت زیسته و زندگی را به کام ملت های مسلمان منطقه زهر کرده اند به هم می زند، بی اختیار به یاد خیبرشکنی صاحب ذوالفقار، حید کرار می افتیم که قلعه های یهودیان متکبر را به اذن الهی فتح کرد. این بار فرزندان علی علیه السلام هستند که جام ترس را جرعه جرعه به کام دشمنان جان دوست خدا می چشانند. تردید نداریم که جبهه، همان جبهه است، به فرماندهی علی. و مگر امام در پایان جنگ جمل و در جواب یکی از یاران خویش که عرض می کرد «دوست داشتم برادرم فلان همراه ما در این جنگ بود و می دید خدا چگونه تو را بر دشمنانت پیروز کرد»، نپرسید «آیا دلش با ما و همراه بود» و مگر چون پاسخ شنید که «آری دل سپرده شماست»، نفرمود «پس او هم در این معرکه با ما بود و با ما در این جنگ بودند. مردمانی که در صلب پدران و رحم مادران جای دارند، روزگار آنها را به عرصه می آورد و ایمان با آنها نیرومند و استوار می شود». پس تردید نداریم معرکه لبنان، ادامه همان کارزار بزرگ علی است با دشمنان خدا.
آن روز خیبریان در قلعه های هفت گانه پناه گرفته بودند و سپاه اسلام به رغم محاصره قلعه ها توان آن را نداشت تا از این سد بزرگ بگذرد و علی آن کار بزرگ را کرد. و امروز هم مجاهدان حزب الله لبنان که به تاسی از امیرمؤمنان استوارتر از کوه بر جای ایستاده و مطمئن به اینکه پیروزی از جانب خداست، جمجمه به خدا سپرده، هیبت و امنیت اسطوره ای رژیم صهیونیستی را درهم شکسته و دیوار حائلی برای وارثان خیبر باقی نگذاشته اند. آن روز که سپاه اسلام زمینگیر و مستأصل شده بود، علی ابن ابیطالب برای فتح قلعه های هفت گانه ناعم، کتیبه، نسطاه ، شق، وطیح و سلالم به مدد آمد و در قلعه اصلی را از جای کند در حالی که جنازه مرحب و برادرش حارث را به زیر پا افکنده بود. علی همان بود که پیامبر درباره اش فرمود «فردا این پرچم را به دست کسی می دهم که خدا و پیامبرش را دوست دارد و خداوند و پیامبرش نیز او را دوست دارند. خداوند این دژهای محکم را به دست او می گشاید. او مردی است که هرگز به دشمن پشت نکرده و از صحنه جنگ نمی گریزد».
فردا که شد پهلوان خیبریان پیش تاخت در حالی که رجز می خواند «در و دیوار خیبر گواهی می دهد که من مرحبم، قهرمانی کارآزموده که مثل روزگار، چیره است و پهلوانان نزد او، به خون خویش خضاب می شوند». برخی گریختند اما علی خروشید؛ که سر به خدا سپرده بود. «أنا الذی سمّتنی امّی حیدره. من همان کسی هستم که مادرم نام مرا شیر گذاشت، مرد دلاور و شیر شرزه بیشه ها.» و مرحب که با ذوالفقار علی افتاد، سپاه اسلام جان گرفت تا رسید آن جا که حضرت، در خیبر را که ده ها تن نیز نمی توانستند آن را از جای برکنند، از جای کند و سپر خویش کرد. چگونه؟ این کلام علی است و راز قدرت نمایی حزب الله که به تصریح کلام خدا رستگار و پیروزند: «من هرگز آن در بزرگ را به قدرت بشری از جای نکندم بلکه به قدرت الهی چنین کردم و با جانی که به دیدار پروردگار خویش مطمئن است». از آن روز دژهای مستحکم دیگر نتوانست حصن و پناه دشمنان دیرین خدا شود.
6 سال پیش، پس از آن که حزب الله، اشغالگران صهیونیست را تاراند و از جنوب لبنان فراری داد، از سیدحسن نصرالله پرسیده بودند شما با کدام استراتژی پیروز شدید و او پاسخ داده بود «اگر به اجمال می خواهید، همان آیه قرآن است که چه بسا گروه های کم شمار به اذن خدا بر گروه های پرشمار پیروز می شوند اما اگر توضیح بیشتری می خواهید باید بگویم که ما به استناد قرآن، پاشنه آشیل رژیم قدرتمندی چون اسرائیل را پیدا کردیم و آن قدر ضربه زدیم تا از پا درآمد. ما می دانستیم که آنها جان دوست و فراری از مرگند. پس با جهاد به سراغشان رفتیم و ایستادیم و ضربه زدیم تا از پای درآمدند».
و این ترجمانی است از همان کلام بلند امیرمؤمنان در بحبوحه جنگ صفین که با اشاره به جنگ های فراوان با کفار در کنار پیامبر فرمود «با آنها می جنگیدیم و این، جز بر ایمان و تسلیم ما نمی افزود و از جاده سختی ها عبور می داد و در برابر ناگواری ها، بردباری می داد و برای جهاد جدیت می‌بخشید. گاه یکی از ما و گاه دیگری از دشمنان ما، مانند دو پهلوان می جنگیدند و هرکدام می خواست کار دیگری را بسازد و جام مرگ را به او نوشاند. گاه ما بر دشمن پیروز می شدیم و زمانی دشمن بر ما غلبه می کرد. پس آنگاه که خداوند صدق ما را دید، خواری و نکبت را بر دشمنان نازل فرمود و نصرت و پیروزی را بر ما فرو فرستاد تا اینکه اسلام مستحکم شد و در سرزمین های پهناور قدم گذاشت. و به جانم سوگند اگر ما در جنگ مثل شما بودیم هرگز پایه دین استوار نمی ماند و شاخه ایمان سبز نمی شد.» (خطبه 56 نهج البلاغه)
آن روزگار که علی با همه تلخی ها و کج روی ها و عافیت طلبی ها و خیانت ها، بردبارانه استقامت می کرد و پرچم جهاد را بر فراز می داشت، خیلی ها نمی توانستند بفهمند که او چگونه محاسبه و برآوردی دارد و چگونه معادله ای بسته است. اما امروز که نهال انقلاب اسلامی ریشه دوانده و در جای جای خاورمیانه اسلامی از عراق تا لبنان و فلسطین و مصر در حال میوه دادن است، می توان دریافت که ذره ای از آن مجاهدت ها ضایع نشده است. و امیر مومنان یقین داشت که هیچ صبر و جهاد و تلاشی در دستگاه مشیت و حاکمیت الهی، بی اجر و پاداش و دور از چشم نمی ماند « صبرت و احتسبت حتی اتیک الیقین. شکیبایی کردی و مآل اندیشانه با خدا حساب کردی ـ و به خدا واگذاشتی ـ تا یقین بر تو فرود آمد.» و این ترجمان همان آیه سوره فتح است که «خدا کسی است که طمأنینه و آرامش را در قلب های مؤمنان نازل می کند تا ایمان بر ایمان آنها بیفزاید و سپاهیان آسمان و زمین، از آن خداست.»
این راز اقتدار و ماندگاری است. بر حسب ظاهر، مؤمنان خرق عادت می کنند و خلاف موج به حرکت درمی آیند و از معادلات و حساب های سرانگشتی مادی بی بهره اند که مثلاً تن به تیر و تیغ می سپارند و رنج جهاد با صاحبان قدرت و هیبت را به جان می خرند. اما حقیقت این است که ایمان، عمل را از جوهره سرشار می کند و کم را بسیار می سازد و بسیار را می کاهد، چیزی مثل معجزه.
اگر روح خدا خمینی و جانشین باکفایت او دولت های کارتر و ریگان و کلینتون و بوش را با همه تبخترها و زورگویی هایشان چنان تحقیر کردند که امروز در اروپا و آمریکا از کاخ سفید به طعنه و تمسخر و تحقیر یاد می شود و اگر سیدحسن نصرالله ـ که بوسه بر دست و بازوی جانشین حضرت روح‌الله می‌زند و خود را سرباز او می‌داند ـ این روزها باد دماغ صهیونیست های متفرعن را خالی کرده و پوزه آنها را به خاک نزدیک ساخته، این همه جنب و جوش و حادثه نیست مگر از سرچشمه همان «صابر محتسب» که ایمان و بردباری و استواری و جهاد خویش، اول ضربت را بر سر و پیکر جبهه شیطان نواخت؛
همو که اولیا درباره اش فرموده اند «السلام علیک ایهاالنبأ العظیم... قمت بالامر حین فشلوا... سلام بر تو ای خبر بزرگ... برای تکلیف برپا خاستی در حالی که دیگران فشل شده بودند و گفتی آنگاه که دیگران از گفتن بازمانده بودند و به نور خدا به راه افتادی زمانی که همه متوقف شده بودند... برای مؤمنان آنگاه که عائله تو شدند، پدری مهربان شدی پس بارهای سنگینی را که ناتوان از بلند کردنش بودند، برداشتی. و آنچه را تباه کرده بودند، پاس داشتی و آنچه را سستی کرده بودند، نگاه داشتی... و برخاستی آن زمان که نالیدند و صبر کردی آن گاه که جزع و فزع کردند... هرگز نترسیدی. مانند کوهی بودی که طوفان ها نتوانند آن را تکان دهند و رعد و برق نتواند که از جای کند.»
با خدا معامله کردن، سخت است و آسان. نصر و فتح و رضوان خدا، مختص مؤمنان و مجاهدان است و این چنین است که انّ حزب الله هم الغالبون و انّ حزب الله هم المفلحون. اما بشرطها و شروطها. به تعبیر امیرمؤمنان باید که دشمن ظالم و یاور مظلوم بود، باید مجاهد بود اگر که در سر سودای رضوان خداست. «ان الجهاد باب من ابواب الجنه فتحه الله لخاصه اولیائه... همانا جهاد، دری است از درهای بهشت که خداوند آن را برای اولیای برگزیده خویش می گشاید و آن لباس تقوا و سپر محکم خدا و زره استوار الهی است.» اگر کسی از مرگ و نابودی و تباهی و زیان می گریزد باید که از مرگ به جان خویش زره بسازد تا جان لایق جانان و رضوان او شود. «آیا آزاده ای نیست که این خرده طعام مانده در کام (دنیا) را برای همان ها که در خور آن هستند فرو گذارد؟ جان های شما را بهایی جز بهشت نیست، پس جز به همان نفروشیدش» (کلمه قصار 456، نهج البلاغه)
14قرن پس از روزگار علی، اینک دوباره روزگاری در خاورمیانه اسلامی آمده و مردانی را به عرصه آورده که چونان او بر مرگ چیره شده و جهان را خیره کرده اند، چندان که ملک عبدالله اردنی هم مجبور است بگوید «جهان عرب، رزمندگان حزب الله را به منزله یک قهرمان تلقی می کند چرا که آنان به مقابله با دشمنان اسرائیلی برخاسته اند... حتی اگر حزب الله نابود شود، حزب الله دیگری طی یکی دو سال اخیر احتمالاً در اردن، سوریه، مصر و یا عراق ظهور خواهد کرد. اسرائیل باید این واقعیت را بفهمد.»
...دیگر چه باید گفت جز اینکه خطاب به مقتدای خویش عرض کنیم «السلام علی سیف ذی الجلال و ساقی السلسبیل الزلال. السلام علیک ایها النبأ العظیم... السلام علیک یا ولی الله انت اول مظلوم و اول من غصب حقه. صبرت و احتسبت حتی اتیک الیقین.»