چرا تردید؟!

حسین شریعتمداری
سرانجام بعد از چند ماه چالش دوگانه - چالش کشورهای گروه 1+5 با یکدیگر و چالش هر 6 کشور با ایران- شورای امنیت سازمان ملل متحد علیه فعالیت هسته ای کشورمان، قطعنامه ای خصمانه و غیر حقوقی صادر کرد. بررسی ابعاد غیرقانونی این قطعنامه در این مختصر نمی گنجد ولی گفتنی است قطعنامه اخیر، جمهوری اسلامی ایران را موظف کرده است ظرف یک ماه آینده-31 اوت 2006/9 شهریورماه 1385- تمامی آنچه را که در قطعنامه فوریه 2006 شورای حکام خواسته شده است عملیاتی کند. این موارد عبارتند از
1- تعلیق غنی سازی اورانیوم و همه فعالیت های مرتبط با غنی سازی و فرآوری اورانیوم.
2- تصویب پروتکل الحاقی.
3- عمل بر مبنای پروتکل الحاقی تا قبل از تصویب آن.
4- همکاری های شفاف ساز فراتر از پروتکل و پادمان و...
مفهوم بند یک - اولین درخواست- دست کشیدن کامل و بی چون و چرا از فعالیت هسته ای در تمامی ابعاد آن است.
در بند 2، تصویب پروتکل الحاقی خواسته شده است و حال آن که مطابق قوانین آژانس و آنچه در مقدمه پروتکل الحاقی -2+93- آمده است، لازمه پذیرش این پروتکل تصویب پارلمان کشور عضو NPT است. بنابراین، آژانس و شورای امنیت در این بند خواهان نقض حاکمیت ملی ایران و «تصویب دستوری» یک مصوبه در مجلس شورای اسلامی کشورمان شده است.
در بند 3، عمل به پروتکل الحاقی قبل از تصویب آن درخواست شده است و این جز کنار گذاردن مجلس - بخوانید اراده ملت ایران- از چرخه تصمیم گیری ها مفهومی ندارد.
در بند 4 از ایران خواسته شده است که به همکاری برای شفاف سازی فراتر از پروتکل و پادمان ادامه دهد. در این بند برخلاف قواعد شناخته شده در تنظیم اسناد حقوقی، واژه «شفاف سازی» تعریف نشده و انتخاب حد و مرز آن برعهده طرف مقابل (آژانس، شورای امنیت و کشورهای 1+5) گذارده شده است. ثانیاً با بهره گیری از عبارت «شفاف سازی فراتر از پروتکل و پادمان» آشکارا تأکید شده است که این شفاف سازی فاقد بستر قانونی است.
با توجه به نکات فوق، ایران اسلامی در مقابل قطعنامه اخیر شورای امنیت فقط 2 راه پیش روی دارد و راه سومی وجود ندارد. دست کشیدن از حاکمیت ملی و حق مسلم قانونی خود- بخوانید تن دادن به ذلت- و یا نفی صریح و سریع این قطعنامه و بدیهی است که راه اول نه رفتنی است، نه شدنی است و نه با حکمت و عزت و مصلحت انقلاب، نظام و مردم سازگار است. بنابراین تنها راه پیش روی آن است که مسئولان هسته ای کشورمان مخالفت خود با مفاد قطعنامه شورای امنیت سازمان ملل را با صراحت و بدون فوت وقت اعلام کنند. آیا راه دیگری هست؟ اگر نیست - که نیست- چرا در اعلام عدم پذیرش قطعنامه دفع الوقت می‌شود؟
و بالاخره گفتنی است که؛ اولاً مطابق تبصره B از ماده 10 معاهده NPT هر گاه یک کشور عضو در تعامل با آژانس حاکمیت ملی خود را در خطر ببیند، می تواند از NPT خارج شود. با صدور قطعنامه اخیر حاکمیت ملی کشورمان فقط در خطر قرار نگرفته، بلکه با صراحت نقض شده است بنابراین چرا از NPT خارج نمی شویم و چه توجیه منطقی، قانونی و عزتمندانه برای ادامه حضور در این معاهده داریم.
ثانیاً؛ ارجاع پرونده کشورمان به شورای امنیت بیرون از چارچوب معاهده NPT، اساسنامه آژانس و پادمان های مربوطه صورت پذیرفته و از سوی دیگر تمامی مفاد قطعنامه اخیر به مفهوم نفی NPT است. و از این زاویه نیز، سؤال فوق مطرح است که چرا اصرار داریم عضو معاهده ای باشیم که دیگر وجود خارجی ندارد؟!
یاد امام (ره) به خیر که می فرمود «آمریکا شوروی را بازی داده است»... امروز شوروی تبدیل شده به روسیه و چین مدعی ضدامپریالیسم هم از آمریکا بازی خورده‌اند.