شورایی از جنس شیشه

گروه سیاسی: سفیر چین در سازمان ملل متحد اخیرا از خروج پرونده هسته‌اى ایران از دستور کار شوراى امنیت براى مدتى نامعلوم خبر داده است. چنین مسئله‌اى فضاى تنفس تازه‌‌اى را براى تهران مهیا خواهد ساخت. فضایى که دستگاه سیاست خارجى کشورمان بتواند در آن کسب و جهت‌دهى فرصتها را با تمرکز و اطمینان خاطر بیشترى انجام دهد. اما فارغ از ابعاد مربوط به لزوم کارایى دستگاه دیپلماسى در شرایط موقت ایجادشده سعى داریم از منظر دیگرى به موضوع بنگریم و آن بستر موجود در شوراى امنیت سازمان ملل متحد است.
در حقیقت على‌رغم لبخندهاى تصنعى و ژست‌هاى دیپلماتیک مقامات کشورهاى (1+5) در متن آنها روابط و مناسباتى سست و متزلزل وجود دارد. ایالات متحده آمریکا سعى دارد اراده خود را بر سه کشور اروپایى روسیه و چین غالب کند. ادبیات خشن و تحقیر مآبانه جان بولتون در بسیارى از مقاطع زمانى مورد انتقاد شدید پکن، مسکو و حتى سه حامى اروپایى بوش قرار گرفته است.
نمایندگان آلمان، فرانسه و انگلستان نیز در حالى به بررسى پرونده هسته‌اى ایران در شوراى امنیت سازمان ملل مى‌پردازند که “بحران داخلی” و چالشهاى مربوط به اوضاع سیاسى کشورشان لحظه‌اى مقامات این کشورها را آرام نمى‌گذارد. احتمالا “تونى بلر” به زودى از صحنه قدرت کنار خواهد رفت و همین امر موجب بروز اختلاف در معادلات حزب کارگر انگلستان شده است. در آلمان و فرانسه نیز بحران‌هاى پراکنده و غیرقابل پیش‌بینى و نیز اعتصاب عمومى و برگزارى تظاهرات گسترده‌ در مخالفت با اهمال‌کارى‌هاى اقتصادى و سیاسى پاریس و برلین ذهن مرکل و شیراک را مغشوش ساخته است.
از سوى دیگر چین و روسیه نیز به صورت مداوم با تهدیدات عینى کاخ سفید مواجه هستند: فروش 66 موشک جنگنده آمریکایى به تایوان در راستاى تضعیف توان نظامى چین و نیز تلاش گسترده دیک چنى معاون رئیس جمهور آمریکا براى ایجاد تشنج در حیاط خلوت روسیه موجبات خشم کاخ کرملین و نسل چهارم کمونیست‌هاى پکن را فراهم ساخته است.
بر این اساس روسیه و چین در شوراى امنیت سازمان ملل متحد همگام با سیاستهاى پیشنهادى آمریکا و اروپا حرکت نخواهند کرد.
جمع واشنگتن، پکن، برلین، مسکو، پاریس و لندن در شوراى امنیت سازمان ملل باعث ایجاد هسته‌اى ناپایدار و متزلزل شده است. در چنین هسته شکننده‌اى دافعه میان کشورها شکل هندسى نامنظمى را در قبال شوراى امنیت ترسیم کرده است.
بررسى پرونده هسته‌اى ایران در چنین شرایطى در دستور کار کشورهاى (1+5) قرار گرفته است. حتى همراهى اروپا با آمریکا نیز در خصوص اعمال فشار بر ایران حالتى کاملا نسبى دارد. فرانسه، آلمان و انگلستان کلیت اعمال تحریم اقتصادى علیه ایران را به ضرر خود مى‌دانند.
این در حالیست که کاخ سفید سعى دارد به هر نحو ممکن چنین تحریمى را به عینیت برساند.
اما پکن و مسکو هم‌اکنون نسبت به واشنگتن نگاهى کاملا “تهدید محور” دارند و بر مبناى چنین نگاهى نمى‌توانند مهر موافقت خود را بر پاى مفاد و نظریات اعلام‌شده از سوى واشنگتن بزنند.
شوراى امنیت سازمان ملل متحد شورایى به شدت شکننده است و بعضا چهره‌هاى موجود در جلسات میان مقامات رسمى کشورهاى (1+5) طاقت تحمل یکدیگر را نیز ندارند!
مجادله لفظى میان رایس و لاوروف در ضیافت شام نیویورک (حدود دو ماه گذشته) به هیچ عنوان از ذهن افکار عمومى جهان محو نمى‌شود....