دفاع دائمی اروپا از رژیم صهیونیستی

افزایش نیروهای حافظ صلح در لبنان «صلح» را به ارمغان نخواهد آورد. نیروهای موقت سازمان ملل در لبنان در ابتدا 15هزار نفر بودند و در حال حاضر 7500نفرند. این کشور اکنون به باتلاقی برای همه تبدیل شده است. سرطان خودفریبی در خاورمیانه و غرب به سرعت در حال رشد است. اتحادیه اروپا که پیشنهاد می کند جوان هایش را برای قربانی شدن به لبنان بفرستد نیز به این سرطان مبتلاست. عجبا که آنها قصد دارند صلح را برقرار کنند! قصد دارند آتش بس برقرار کنند! قصد دارند انسان ها را از مرگ نجات دهند!
افزایش نیروهای حافظ صلح، آرامش را به ارمغان نخواهد آورد، بلکه در حقیقت سپر بلایی برای شکست های نکبت بار آینده اسرائیل است. سازمان ملل ممکن است ادعا کند که نقش سپربلا را برای اسرائیل بازی نمی کند. در این صورت، اگر برای یاری رساندن به لبنان آمده، می بایست پایگاه های خود را درون مرزهای اسرائیل مستقر می کرد نه در لبنان. پس حقیقت این است که این نیروها برای محافظت از اسرائیل در آنجا مستقر هستند.
عرب ها چگونه این را پذیرفته اند؟ ما ملت اروپا چرا این را پذیرفته ایم؟ ما چرا پذیرفته ایم که امنیت و آرامش اسرائیل مهمتر از امنیت و آرامش میلیون ها مسلمان مستقر در این ناحیه است. سربازان ما برای حمایت از اسرائیل در آنجا مستقرند. مگر اعراب این را نمی دانند؟ و آیا واقعا باید بپذیریم که دولت های غربی وقتی برای فرستادن سربازانشان به خاورمیانه خط و نشان می کشند، این مطلب را نمی دانند؟
نیازی به گفتن ندارد که آمریکا و انگلیس این آشفتگی را نمی خواهند. بعد از جنگ عراق و افغانستان آنها دیگر حوصله دفاع از اسرائیل را ندارند. به همین خاطر است که این دو کشور می خواهند مردم اروپا را به باتلاقی بکشند که خود با بی عدالتی و بزدلی در خاورمیانه به وجود آورده اند. «جرج بوش» قول داده که از نیروهای یونیفیل حمایت اطلاعاتی بکند، البته منظورش کمک از طریق سازمان اطلاعات اسرائیل (موساد) است، «تونی بلر» هم بعد از اینکه در عراق و افغانستان متحمل خسارت های زیادی شده، حاضر نیست حتی یک نفر را برای قربانی شدن به لبنان بفرستد. بوش ادعا می کند که اسرائیل جنگ علیه حزب الله را با موفقیت به پایان رسانده، این در حالی است که خود اسرائیل هم چنین ادعایی ندارد.اسرائیل انتظار دارد همه اهدافی را که با جنگ نتوانست به دست آورد، از طریق کشورهای اروپایی به دست آورد، و اگر کشورهای اروپایی نتوانستند این خواسته را برآورده کنند که مطمئنا نمی توانند، اسرائیل این کشورها را متهم می کند که به تل آویو پشت کرده اند.به هرحال عرب ها در حال حاضر سکوت اختیار کرده اند و ناظر خیانت های دوباره اروپا هستند. چه کسی در این میان برنده است؟ سوریه و ایران و هرکس دیگری که با بی عدالتی و ریاکاری موجود در دموکراسی ها عصبانی می شود.