دارفور و خطر استعمار

آمریکا و کشورهاى هم پیمان غربى وى از این همه تنش فزایى و ایجاد سر و صدا در مورد دارفور واقعا چه مى خواهند؟ پیش از هر چیز باید گفت که تحرکات غربى ها و خصوصا آمریکا در دارفور بسیار شک برانگیز است. آنها از یک سو بر راه اندازى تحریکات جهانى علیه سودان اصرار مى ورزند و از سویى دیگر و بدون هیچ توجیه حقیقى خواستار آن هستند که این قضیه را به صورتى مبالغه آمیز بعدى جهانى دهند.
اخیرا در نامگذارى روزى به نام «روز جهانى دارفور» واقعا شگفت زده شدیم. آنها تلاش دارند که این رخداد را به واقعه جهانى بزرگى تبدیل کنند. بى شک از اینکه کسى و یا کشورى با قربانیان دارفور و یا جاهاى دیگر همدرد مى شوند بسیار خوب و مناسب است، ولى آیا تا به حال کسى شنیده که در آمریکا و غرب به خاطر قربانیان فلسطین و لبنان و پاکسازى نژادى فلسطینى ها توسط صهیونیست ها، «روز جهانى ویژه» اعلام شود؟ ما در حال حاضر از ده هاهزار قربانیان عراقى توسط اشغالگران آمریکایى صحبت به میان نمى آوریم. اما چرا فقط در مورد دارفور صحبت به میان مى آید؟... بى شک امرى شک برانگیز است؛ زیرا شاهد پافشارى عجیب آمریکا و کشورهاى غربى براى اعزام نیروهاى سازمان ملل متحد و صدور قطعنامه از سوى شوراى امنیت در این خصوص هستیم.
و صد البته این هم شک برانگیز است. در سال هاى گذشته جز زمانى که برنامه هاى استعمارى ویژه اى در بین بود، شاهد پافشارى براى صدورقطعنامه شوراى امنیت، بودیم. ما از شوراى امنیت هیچگاه شاهد صدور قطعنامه واقعا عادلانه اى نبودیم.
اصرار آمریکا و کشورهاى غربى براى اعزام نیروهاى بین المللى به دارفور زمانى صورت مى پذیرد که واقعا امر قابل توجیهى براى آن یافت نمى شود زیرا براى حل مشکل دارفور و نجات مردم راه هاى دیگرى وجود دارند. نکته قابل توجه این است که در حال حاضر نیروهاى اتحادیه آفریقا در دارفور حضور دارند و این امکان وجود دارد که نیروها را بیشتر کرده و نقش آنها را افزایش داده و مورد حمایت قرار داد. از سویى دیگر همه مى دانند که هر نیرویى وارد دارفور شود نمى تواند به طور کلى مشکل را حل کند. زیرا مشکل دارفور فقط از راه مسالمت آمیز حل خواهد شد.
الکس دگوال مشاور اتحادیه اروپا مولف کتابى درباره دارفور مى گوید: مشکل دارفور راه حل نظامى ندارد بلکه باید به طور مسالمت آمیز حل شود و نمى توان راه حل نظامى را در این قضیه، تحمیل کرد. او در ادامه مى گوید: حتى اگر صدهزار سرباز ناتو به دارفور بیایند هرگز نمى توانند براى مشکل آن، راه حلى بیابند زیرا حل مشکل دارفور فقط از طریق مذاکرات سیاسى، امکان پذیر مى شود.پس، داستان واقعا چیست؟ آنها از برانگیختن این همه جنجال و جهانى کردن آن و اصرار براى اعزام نیروهاى بین المللى واقعا چه اهدافى را پى مى گیرند؟ نکته مهم اینجاست که کشور سودان با اعزام نیروهاى بین المللى مخالفت کرده است!
بنابراین، مى توان گفت که در موضوع دارفور و اصرار آمریکا و غربى ها براى اعزام نیرو به آن، هیچگونه ارتباطى با مسایل انسانى و نجات دادن مردم دارفور، ندارد. به طور خلاصه مى توان گفت که سودان در دایره اهداف آمریکا قرار گرفته است. آمریکا مى خواهد که قضیه اى به عنوان دارفور وجود داشته باشد و ایجاد تنش فزایى و ترس، بهانه اى مستقیم براى دخالت مستقیم در امور سودان است. آنها مى خواهند که نیروهاى بین المللى اساسا آمریکایى باشند تا اینکه در اولین گام بتوانند توطئه بزرگى که سودان و استقلال آن کشور را هدف قرار داده به اجرا درآورند و این مساله به طور کلى هیچگونه ارتباطى با مساله دارفور ندارد.
بنابراین وقتى سودان با حضور نیروهاى بین المللى، مخالفت مى کند و حضور آنها را شکلى از اشکال استعمار جدید تلقى مى کند، واقعا محق است.
خطر، تنها سودان را تهدید نمى کند، مصر و همه کشورهاى عربى در خطرند. اخیرا روزنامه انگلیسى «گاردین» یادآور شد که دولت آمریکا به کشور مصر فشار شدیدى اعمال مى کند تا اینکه مصر از مخالفت با اعزام نیروهاى بین المللى به دارفور دست بردارد و از سویى دیگر مصر به کشور سودان فشار وارد آورد تا اینکه سودان اعزام نیروهاى بین المللى را بپذیرد.
به نوشته این روزنامه، فشارهاى آمریکا تا حد قطع کمک هاى اقتصادى و متوقف شدن کمکهاى مالى به پروژه هاى در حال اجرا و حتى تهدید کردن نسبت به عدم پذیرش هیات هاى پژوهشى مصر به آمریکا، رسید. مواردى که این روزنامه انگلیسى یادآور شده فقط یک معنا را مورد تاکید قرار مى دهد و آن اینکه اصرار به اعزام نیروهاى بین المللى به دارفور اهداف و غایت هاى استعمارى داشته و به ادعاهاى آمریکا مبنى بر حل بحران دارفور هیچگونه ارتباطى ندارد.
اهداف و غایت هاى استعمارى آمریکا، سودان و وحدت این کشور را به تنهایى مورد هدف قرار نمى دهد بلکه اساسا مصر و همه کشورهاى عربى را شامل خواهد شد. در دوره گذشته بسیارى از تحلیلگران غرب براى پى بردن به حقیقت مقاصد آمریکا و صهیونیست ها در ایجاد ترس در بحران دارفور و براى پرده برداشتن از توطئه هاى استعمارى، پیگیر مساله شده بودند.
در اینجا براى پى بردن به موارد فوق کافى است که به تحلیل هاى ژوزف سوب تحلیلگر نظامى روزنامه مشهور فرانسوى لوموند، دقت کافى شود.
ژوزف سوب مى نویسد: میان سازمان اطلاعات مرکزى آمریکا و سازمان اطلاعاتى اسراییل (موساد) و شورشیان دارفور براى اجراى یک برنامه تدوین شده با هدف ایجاد تزلزل در ثبات منطقه و گسترش آشوب در سودان، هماهنگى کامل به وجود آمده است. نویسنده در ادامه مى نویسد: ارسال نیروهاى بین المللى به دارفور، گام اول در این توطئه بزرگ استعمارى است. گفتنى است که آنها در اولین گام تصمیم دارند که تعداد نیروهاى بین المللى به 20هزار نفر برسد که 15هزار نفر آنها آمریکایى باشند.
ژوزف سوب مى گوید: گام دوم از بین بردن ارتش سودان و تلاش براى سرنگون ساختن دولت سودان و تشکیل دولتى جدید که طرفدار آمریکا باشد. تحلیلگر فرانسوى مى گوید: آنها براى متمرکز ساختن موشکهاى زمین به زمین به طرف سد آسوان در مصر (اسدالعالى) و برخى شهرهاى بزرگ در لیبى و شمال آفریقا برنامه ریزى کرده اند، آمریکا همچنین براى دستیابى به نفت مودرن و سیطره بر منابع نیل و تلاش براى برگرداندن بخشى از آبهاى نیل به اسراییل برنامه هاى ویژه دارند.
تحلیلگر فرانسوى دیگرى به نام «دواسزار» در تحلیلى که در روزنامه لیبراسیون فرانسه منتشر ساخت به همان نتایج در مورد انگیزه هاى پنهان مبنى بر پافشارى براى اعزام نیرو به سودان رسیده است. او در ادامه تحلیل خود آورده که برنامه ریزى براى اعزام نیرو به سودان با هدف اشغال سودان به عنوان مقدمه اى براى تجاوز آمریکا به مصر در سال ،2015صورت مى پذیرد. او مى گوید: ورود نیروهاى بین المللى به دارفور، براى ورود ایالات متحده آمریکا به سودان و استعمار آن کشور که با هدف استفاده از ثروت هاى نفتى و اورانیوم خامى که به تازگى کشف شده است، صورت مى پذیرد، پوششى مشروع ایجاد مى کند.
دو تحلیل زیر که از سوى فرانسوى ها ارایه گردیده، نمونه هاى کوچکى از دیگر تحلیل ها در این زمینه است. واقعا در این میان به چه معنایى مى توان رسید؟
معناى آن این است: وقتى کشور سودان با حضور نیروهاى بین المللى در دارفور مخالفت کرده و مى گوید که این کار در واقع شکلى از اشکال استعمار جدید است، کاملا بر حق است. همچنین وقتى که معمر قذافى رهبر لیبى مى گوید که این کار استعمار جدید است او نیز بر حق است و زمانى که مصر با حضور این نیروها مخالفت مى کند او نیز برحق است.
معناى واقعى این کار این است که این توطئه استعمارى که با ورود نیروهاى بین المللى به دارفور آغاز مى شود، تنها وحدت سودان مورد تهدید قرار نمى گیرد بلکه کشور مصر و دیگر کشورهاى عربى نیز در خطر قرار خواهند گرفت. بنابراین نتیجه باید این شود که همه کشورهاى عربى براى مخالفت با اعزام نیروهاى بین المللى به دارفور وحدت کلمه داشته باشند و با شدت هرچه تمامتر، هرچند که فشارهاى آمریکا افزونتر شود به مخالفت خود ادامه دهند و براى حل این بحران به طور مسالمت آمیز جهت نابود ساختن این توطئه استعمارى، کشور سودان را مورد حمایت و پشتیبانى قرار دهند.