«زندان کبود»

"احمدرضا روح الله زاد" کارشناس مسائل خاورمیانه و دبیر سیاسی جمعیت دفاع از ملت فلسطین
افکار عمومی غرب سالهای متمادی است که از ورای تصوراتی که دیپلماسی دولتمردان و رسانه های غربی برای آن ساخته و آرایش می دهد، به تحولات جوامع خود و جهان می نگرد.
به دیگر سخن، افکارعمومی غرب چیزی را می بیند که دولتها و رسانه های همسو با آنها، می خواهند، مردم ببینند و چیزهایی را که آنها نمی خواهند مردم نیز نمی بینند.
اذهان عمومی غرب، به قول "ژان پل سارتر" فیلسوف، در "زندان نگاه" آنها گرفتار آمده اند. این واقعیت سبب شده است که انسان غربی، خواست و توانایی خود را مطابق با دانایی که توسط دیپلماسی غربی سامان یافته، و هم جهت با خواست آن است، به کار گیرد، بنابراین انسان غربی درباره تحولات جهانی، رفتاری را از خود به نمایش می گذارد که انسانها را به شگفتی وا می دارد.
قضیه فلسطین و خشونت افسارگسیخته اسرائیلی در اشغال فلسطین و کشتار سازمان یافته فلسطینی ها با همه خشونت ممکن و آوارگی این "ملت خدا پناه"، 90 سال است که پیوستگی دارد، اما انسان غربی که از ورای"شیشه کبود" رسانه ای و دیپلماسی غربی، این فجایع را می نگرد نه تنها در وی احساس همدردی با فلسطین مقتول و آواره و مجروح، مشاهده نمی شود، بلکه با کمال تعجب، همدردی با اشغالگران و صهیونیستهای قاتل را از خود به نمایش می گذارد!
البته هر از گاهی هم که رهاشدگان از این "زندان کبود"، سخن به اعتراض علیه اسرائیل و جنایات صهیونیستها بیان داشته اند، با چماق و یا بند "یهود ستیزی"(آنتی سمیتیزم) و "هولوکاست" بر آنها تاخته اند و به جبرش به زندان بازگردانده اند.
کسانی چون " روبر فوریسیون" نویسنده کتاب "اتاقهای گاز، واقعیت یا افسانه" و "روژه گارودی" فیلسوف فرانسوی که هولوکاست و یهودی ستیزی دوره آلمان نازی را ادعایی صرف دانسته و یا در کم و کیفش تردید کرده اند از جمله این رهاشدگان هستند که معتقدند هولوکاست و یهودستیزی از سوی مدعیان با اهداف خاصی مطرح شده و می شود. البته خشونت علیه این تجدید نظر طلبان در جامعه و جهان به اصطلاح آزاد چنان بود که یادآور دوران تفتیش عقاید و محاکمه گالیله است. هرچند اینان هرگز برای رهایی از این خشونت، چون گالیله، تسلیم زبان خشونت طلبان و زندانبان جامعه زندانی و به اصطلاح آزاد غرب نشدند.
"آنتی سمیتیزم" در لغت به معنای "سامی ستیزی" یا "سامی آزاری" به کار رفته است که اصطلاحا واژه ای اروپایی است که به کسانی که با غیر اروپاییان به ویژه با مردمی که تبار شرقی(خاورمیانه ای) داشته، مخالفت می کردند و یا به گونه ای به آزارشان می پرداختند، اطلاق می شود(اعم از یهودیان و اعراب) بعدها صهیونیستها، این اصطلاح را مصادره به مطلوب و خاص یهود کردند و اکنون "آنتی سمیتیزم" در ادبیات غربی مترادف با "یهود ستیزی" و یا "یهود آزاری" است.
اصطلاح "هولوکاست" که سازمان ملل متحد نیز خواستار آموزش آن برای عموم مردم از سوی کشورهای عضو بنا به خواست صهیونیستها و با همان کم و کیف مورد نظرشان شده است و حتی 27 ژانویه را روز جهانی هولوکاست نامگذاری کرده است، از نظر لغوی به معنای "همه سوزی" است که بعدها صهیونیستها این اصطلاح را معنایی جدید که مطلوب و مورد نظر آنها بود، بخشیدند و به آن معنای کشتار یهودیان در اردوگاههای آلمان دوران نازیها بخشیدند که در اثرتکرار، معنایی شد که برهولوکاست بار شده است.
البته آنان مدعی هستند که یهودیان به دلیل دشمنی نازی ها با یهود، در اردوگاهها و در اتاقهای گاز، خفه و پس از آن در کوره های خاص، سوزانیده شده اند، هر چند در همه این سالها، بوده اند کسانی که هم دراصل و صحت این ادعا تردید داشته اند و یا در کم و کیف آن. به هر ترتیب آنچه که امروزه از معنای هولوکاست فهمیده می شود، کشتار سازمان یافته ملتی یا مردمی توسط دولتهاست. صهیونیسم مدعی است که آلمان نازی، کشتار شش میلیون یهودی را طی سالهای 1940 تا 1946 میلادی با هدف حذف هویت و جامعه یهودی، به طور سازمان یافته انجام داده است و با این دستاویز، افزون بر آنکه جامعه اروپایی را به تنبیه و مجازات این جنایت ادعایی در زندان مظلوم نمایی یهود و ظالمیت انسان غربی گرفتار ساخته است و اجازه پرداختن به آن در یافتن صحت و سقمش نمی دهد و تاوان گناه اثبات نشده را از انسان غربی طلب می کند، بلکه انسان غربی را به حمایت از خود درجنایاتی که در غیر اروپا یعنی فلسطین مرتکب می شود، فراخوانده و مجبورشان کرده تا در صف آن(صهیونیسم)باقی بماند.
در این مقال، هدف، پرداختن به صحت ادعای صهیونیسم درباره آنتی سمیتیزم یا هولوکاست نیست، بلکه توجه دادن خوانندگان به چند موضوع است :
جدای از اینکه آیا هولوکاست یهود واقعیت دارد یا تصوری است ساختگی توسط جریان صهیونیسم و اینکه آیا واقعا شش میلیون یهودی توسط آلمان نازی کشته شده اند یا خیر و این عدد اغراق است؟هولوکاست به معنای کشتار یا نسل کشی سازمان یافته یک ملت، پدیده زشتی است که چهره جامعه بشری را آلوده کرده است و جامعه جهانی باید بکوشد و به این زشتی اجازه بروز و ظهور ندهد. همانطور که گفته شد صهیونیسم مدعی است که شش میلیون یهودی توسط آلمان نازی طی سالهای 1940 تا 1946 میلادی در اتاقهای گاز، خفه و سپس در کوره های آدم سوزی، سوزانیده شده اند که البته اسناد معتبری درباره آن هنوز ارائه نشده است.
اما از سال 1922 تا 1948 میلادی یعنی سالهای پیش از جنگ جهانی دوم، مردم فلسطین در سرزمین خود در مراحل مختلفی از سوی مردمی بیگانه در منطقه و یهودی در قالب گروههای مسلح تروریستی با نامهای "پالماخ"، "اشترن"، "آرگون" و "هاگانا" مورد تهاجم قرار گرفته و قتل عام شده اند و سردمداران این کشتار به صراحت، هدف از این کشتار را نابودی و بیرون راندن ملت فلسطین از سرزمین و کاشانه خود اعلام کرده اند. یعنی کشتار سازمان یافته ملتی توسط صهیونیستهایی که اینک ارتش و حکومت رژیم صهیونیستی بر پایه همین گروههای تروریستی شکل گرفته است. کشتاری مانند کشتار دیریاسین که 250 زن و کودک را قتل عام کردند.البته اسناد همه این جنایتها یا هولوکاستها در تاریخ ثبت شده است، اما این نسل کشی سازمان یافته و مستند فلسطینی توسط انسان غربی دیده نمی شود، بلکه نسل کشی مدعایی و فاقد سند کشته شدن شش میلیون یهودی را انسان غربی آشکارا می بیند، می پذیرد و نسبت به آن، خود را مسئول و گناهکار می داند و به تاوان آن، دست اسرائیل را در ارتکاب هر جنایتی علیه فلسطینی ها باز گذاشته است.
چرا دورتر برویم؟ غزه، اکنون، سندی آشکار پیش چشم جهانیان است. 362 کیلومتر مربع(بیشتر یا کمتر) در محاصره کامل صهیونیستها است و یک میلیون و پانصد هزار فلسطینی در آن، گرسنه، تشنه و بیمار به سر می برند و تهاجمی همه جانبه با توپ ، تانک، هلی کوپتر، هواپیما، ناو و ناوچه و غیره از سوی صهیونیستها به غزه و قتل عام 1400 نفر و مجروح شدن بیش از 5400 نفر و آسیبهای فراوان طی 22 روز، هولوکاستی است که هیچ انسانی نمی تواند در آن تردید کند. آیا اگر انسان غربی در زندان گفته شده(زندان کبود)، زندانی نبود، اسرائیل را جرات ارتکاب این جنایات بود؟
اما همانگونه که کلام نورانی اشاره دارد" از ظلم بر کسی که یاوری جز خدا ندارد، بترسید، زیرا خدا پشتیبان او است و اوست که سخت انتقام می گیرد." این بار خون مظلومان غزه نتیجه ای شگرف را در پی داشت. هر قدر که رژیم صهیونیستی خونخوارتر ظاهر شد و هر قدر که مظلومیت درغزه نمایان تر شد، انسان غربی تغییر کرد و به خود آمد و برای نخستین بار آزادی را احساس کرد.
غزه خون گریست و انسان غربی آزاد شد. آزاد از "زندان کبود" رسانه ها و دولمتمردان غرب، آزاد از بند اسارت هولوکاست و آنتی سمیتیزم. شهرهای کشورهای غربی دراین 22 روز جنگ وحشیانه صهیونیستها علیه غزه و پس از آن شاهد اعتراضات گسترده مردمی علیه اسرائیل و صهیونیسم بود و سفارتخانه های این رژیم تقریبا در سراسر جهان(کشورهایی که با این رژیم رابطه دارند) توسط مردم خشمگین از جنایات، مورد حمله قرار گرفت. دیگر، رسانه ها و دولتمردان غربی نتوانستند چماق آنتی سمیتیزم و هولوکاست را به کار گیرند و این اعتراضات را خاموش کنند، هرچند تلاش کردند واقعیتها را منعکس نکنند یا وارونه جلوه دهند، اما خون مظلوم غزه جوشیدن گرفته بود و نخستین نتیجه اش، آزادی انسان غربی بود.
انسان غربی اینک احساس آزادی واقعی و احساس واقعی آزادی را به درستی دریافت می کند. این نیست مگر هدیه ای از جانب شهدای غزه و به نظر می رسد اگر قدر این نعمت را بداند، دیگر هرگز تن به آن زندان خفت نخواهد داد.