عراق طعم آرامش را می‌چشد (بخش دوم و پایانی)

سرپیچی‌های گسترده
بعضی ناظران معتقدند که آمریکائیها عامل تعیین‌کننده‌ای در تعادل و استحکام آشتی میان سنی‌ها و شیعه‌ها محسوب می‌شوند و بیم بر هم خوردن این آشتی بعد از عقب‌نشینی نیروهای آمریکایی از خاک عراق، به شدت بر این موضوع سایه افکنده است.
سنی‌های عراق از اینکه فرزندانشان برای حراست از این کشور تحت لوای آمریکا می‌جنگند به خود می‌بالند و این بدان معنی است که آنها از ارتش مهدی نمی‌هراسند که روزی آنها را بکشد و این موضوع مدیون آشتی میان دو طایفه سنی و شیعه در عراق است.
پلیس عراق تابه حال چندین بار به علت کنارآمدن با شیعیان تندرو در مظان اتهام قرار گرفته بود و واقعاً بسیاری از عناصر تندروی شیعه به داخل پلیس عراق نفوذ کرده بودند، درست مثل تندروهای سنی. این موضوع هم به مرور در حال حل شدن است.‌
شاید به دلیل وجود چنین مسائلی است که اصولاً مردم عراق به ارتش این کشور، بیش از پلیس اعتماد دارند و میهنی بودن فلسفه‌ وجود ارتش را به شدت ارج می‌نهند.‌
بسیاری از سنی‌های عراق معتقدند که آنها نیاز به یک دولت ائتلافی که یک دیکتاتور رهبری آن را برعهده داشته باشد، دارند. آنها بر این باورند که اگر اینگونه نباشد، بازگشت شورشیان قطعی است و عراق هیچگاه طعم آرامش و امنیت را نخواهد چشید. یکی از اقدامات دولت مالکی، پاکسازی نیروهای نظامی عراق از لوث وجود تندروهاست و این اقدام باز هم امنیت را در عراق به ارمغان خواهد آورد.
نیاز به نوسازی‌
تقریباً تمامی کارشناسان عراقی در یک نقطه وجه اشتراک دارند و آن نقطه این است که تأمین امنیت مستلزم یک اقتصاد قوی و روند سیاسی رو به پیشرفت است. دو طرف عراقی و آمیکایی بر این موضوع واقفند که نیاز به تأسیسات زیربنایی به شدت در عراق احساس می‌شود؛ نیازهایی مثل تأسیسات آب، برق و گاز که حقیقتاً در جنگ از بین رفته است.‌
مالکی سال 2008 را سال بازسازی زیرساخت‌ها اعلام کرده است. درحال حاضر عراق تشنه عمل است و وعده و وعیدها در جامعه بحران زده عراق کاری از پیش نخواهد برد. یکی از شعارهای آمریکایی‌ها در بدو حمله به عراق، پاکسازی فضای سیاسی این کشور و تدوین یک قانون اساسی فراگیر و کامل برای عراقی‌ها بود که البته اشغالگران آمریکایی به وعده خود عمل نکردند.
در فضای سیاسی، اجتماعی عراق پیش‌بینی، نمود چندانی ندارد. از طرفی تعدادی از شیعه‌ها و کردها خواهان شکست نظام فدرالی در عراق هستند، درحالیکه سنی‌ها همواره بر داشتن یک دولت فدرال تأکید می‌کنند.‌
درحال حاضر آمریکایی‌ها به صورت بنیادی بر روی طرح آشتی ملی کار می‌کنند، اما فقط زمان به سؤالات بی‌جواب کنونی پاسخگو خواهد بود.
با وجود پیشرفت در زمینه امنیت عراق، این کشور همچنان شاهد مرگ عراقی‌ها است.
اگرچه امنیت نسبی در بغداد حکمفرما شده است، اما شورشیان همچنان در شهرهایی مثل کرکوک و موصل به فتنه‌انگیزی مشغول هستند.
هیچکس بزرگی و عظمت کاری که در عراق درحال انجام است را لمس نمی‌کند. شمارش معکوس برای عقب‌نشینی نیروهای آمریکایی از عراق آغاز شده است. تصور عراق بدون نیروهای آمریکایی، درحال حاضر ذهن جهانیان را به شدت می‌آزارد، اما آنچه که حقیقت دارد، این است که بغداد با چشمانی امیدوار به آینده می‌نگرد. قلب بغداد هنوز می‌تپد.