ناتو در مسیر تقابل مستمر با دنیای اسلام

برگزاری اجلاس سران کشورهای عضو پیمان آتلانتیک شمالی صرفنظر از تصمیمات و موضع گیریهای متفاوت سران دو سوی اقیانوس اطلس دیدگاههای مشترک اکثریت اعضای این سازمان علیه دنیای اسلام را هم به نمایش گذاشت .
اگر چه بخش اروپائی ناتو ضمن مخالفت با پیشنهادهای باراک اوباما در خصوص افغانستان مراتب نارضایتی خود نسبت به سیاستهای واشنگتن را آشکار ساخت ولی اتفاق نظر نسبی این کشورها در انتخاب « راسموسن » نخست وزیر سابق دانمارک به دبیرکلی ناتو حاوی نکاتی است که نمی توان از کنار آن به سادگی عبور کرد.
« راسموسن » همان کسی است که در مقام نخست وزیری دانمارک از انتشار تصاویر و کاریکاتورهای موهن و بی حرمتی به مقام شامخ پیامبر بزرگ اسلام (ص ) حمایت و دفاع کرد و علیرغم تلاشهای فشرده برای عذرخواهی در این زمینه با وجود آگاهی کامل از ابعاد مسئله هرگز حاضر به جبران این خطای عمدی و آشکار خود نشد.
این رفتار غیرانسانی راسموسن موج عظیمی از مخالفت و انزجار و محکومیت را در دنیای اسلام به راه انداخت ولی این خشم و اعتراض جهانی هم باعث نشد که راسموسن رفتار و موضع جنون آمیز خود را تصحیح کند و همچنان از انتشار کاریکاتورهای موهن دفاع و حمایت نمود.
اکنون راسموسن توسط کشورهای عضو پیمان ناتو بعنوان دبیرکل جدید این سازمان نظامی غربی انتخاب شده است . این یک انتخاب ساده نیست و پیامهای روشنی را با خود به همراه دارد. انتخاب راسموسن بمنزله تقابل با دنیای اسلام است و در حکم اعطای مدال و جایزه به فردی است که از موضع رسمی بر اقدامات موهن علیه دنیای اسلام صحه گذاشته و آنرا حمایت کرده است . صرفنظر این نکته عامل دیگری در کارنامه راسموسن مشاهده نمی شود که برتری خاصی را برای وی ثابت کند و نشان دهد که ناتو بر اساس « شایسته سالاری » دست به این انتخاب زده است !
البته « رجب طیب اردوغان » نخست وزیر ترکیه در این زمینه موضع رسمی ترکیه را صراحتا اعلام داشت و با این « انتخاب معنی دار » به مخالفت برخاست ولی اظهارات وی تاثیری در نتیجه نداشت چرا که سایر اعضای ناتو دقیقا به همین خاطر به راسموسن رای دادند که وی را چهره ای ضد اسلامی ارزیابی کرده اند که می تواند ناتو را در مسیر تقابل با دنیای اسلام رهنمون سازد و راه تقابل با دنیای اسلام را در یک جنگ صلیبی جدید هموار کند.
با اینهمه راسموسن برای سرپوش گذاشتن بر روی اهداف و برنامه هایش به کلی گوئی درباره اسلام پرداخت و سعی کرد با اظهاراتش جو غلیظ ایجاد شده توسط ترکیه را در اجلاس ناتو تحت الشعاع قرار دهد.
راسموسن ادعا کرد به اسلام بعنوان یکی از ادیان بزرگ جهان و همچنین به نمادهای آن احترام می گذارد و از این پس توجه خاصی به حساسیت های مذهبی و فرهنگی مجامع مختلف نشان خواهد داد.
اگر چه این اظهارات راسموسن برای تلطیف فضای سیاسی ـ تبلیغاتی بیان شده است ولی به خوبی نشان می دهد که ناتو قرار است از این پس در قلمرو دنیای اسلام به پیشروی نقش آفرینی و حضور نظامی بپردازد چرا که در غیر اینصورت چه دلیلی دارد که دبیرکل یک ساختار نظامی غربی درباره حساسیت های فرهنگی ـ مذهبی بویژه احترام به سایر ادیان سخن بگوید. مگر آنکه در قلمرو فعالیتهای ناتو زمینه ای برای حضور تقابل با مسلمانان وجود داشته باشد و رهبران آن لزوما در معرض تصمیم سازی و تصمیم گیری در این قبیل موارد قرار بگیرند.
البته ناتو هم از این انتخاب و موضع گیری خود نه تنها سودی نخواهد برد بلکه قطعا زیان خواهد کرد. واقعیت اینست که راسموسن چه بخواهد و چه نخواهد بعنوان فردی گستاخ و شرور که در مواجهه با دنیای اسلام و مقدسات آن سماجت به خرج داده چهره ای منفور محسوب می گردد که صرف انتخاب وی به چنین سمتی بار سیاسی ـ تبلیغاتی منفی با خود بهمراه دارد و نشانگر وجود و حاکمیت اراده ای علیه دنیای اسلام در ساختار « ناتو » است . ممکن است کسانی سعی کنند که مسائل دوران نخست وزیری راسموسن را موضوعی مربوط به گذشته معرفی نمایند و چنین القا کنند که راسموسن اکنون ریاست یک سازمان نظامی چند ملیتی را برعهده دارد و دیگر این مسئله موضوعیت ندارد.
این ادعا به دو دلیل مردود است نخست آنکه اگر راسموسن هم به این نکته کوچکترین اعتقادی داشت یقینا کوچکترین موضعی برای سرپوش گذاشتن بر عملکرد گذشته اش نمی گرفت و حرفی در این خصوص نمی زد که مسائل گذشته مجددا مطرح شود. بعلاوه غرب در این قبیل مسائل همواره رفتار دوگانه ای داشته و دارد و هر زمان منافع آنها ایجاب کند مسئله را مختومه اعلام می کنند ولی در فرصت مناسب دیگر با نقب زدن در تاریخ درصدد قرینه سازی و سواستفاده های سیاسی ـ تبلیغاتی از هر موضوعی درجهت تامین اهداف خود بر می آیند.
صرفنظر از این مسائل انتخاب راسموسن به دبیرکلی ناتو تصادفی نیست و احیای فضای جهنمی جنگهای صلیبی بعنوان الگوی جدید ناتو را به ذهن ها القا می کند. با عنایت به نقش پررنگ آمریکا در تصمیم سازیهای کلان ناتو بنظر می رسد که نقش اصلی در این مقوله را واشنگتن ایفا کرده است . بدین ترتیب آیا این مورد هم جزو توافقات پنهانی جناحهای قدرت در آمریکا است که ادامه فعالیت در زمینه های نظامی را همچنان در اختیار جناح جنگ افروز و بویژه در انحصار تیم نومحافظه کاران قرار داده اند
درک معنی و مفهوم به قدرت رسانیدن راسموسن و افرادی از این دست در ساختار ناتو دیدگاهها نسبت به اظهارات اوباما و بویژه نقش وی و دستیارانش را متزلزل می سازد و وزن واقعی وی را در این قبیل موارد مشخص می کند. بدین ترتیب یکبار دیگر ثابت می شود که رنگ پوست درساختار قدرت آمریکا و در تصمیم سازیها عملا بی تاثیر است چرا که پیش از این ژنرال کالین پاول فرمانده اصلی ارتش آمریکا در نخستین جنگ علیه عراق و وزیر خارجه اسبق آمریکا درنخستین کابینه بوش کوچک و مهمتر از وی « کاندالیزا رایس » رئیس اسبق شورای امنیت ملی آمریکا و وزیر خارجه سابق آمریکا نیز هر دو سیاه پوست بودند و در عین حال کارنامه های سیاهی را از خود برجا گذاشتند.
نومحافظه کاران آمریکا با جنایات خود پس از حوادث مشکوک 20 شهریور 1380 در انفجار برجهای دوقلوی نیویورک و در جریان اشغال افغانستان و عراق فرصتی تازه برای حضور نظامی در قلب دنیای اسلام به وجود آوردند که بوش کوچک بارها و صراحتا از آن بعنوان « جنگهای صلیبی » یاد کرد و پای ارتشهای مهاجم ناتو را به سرزمینهای اسلامی گشود. ناتو ابتدا بعنوان « نیروی حافظ صلح » ! وارد صحنه شد و اکنون در افغانستان جا خوش کرده و برای ماندگاری همیشگی برنامه ریزی می کند.
انتخاب راسموسن این عنصر ضد اسلام و گستاخ به دبیرکلی ناتو در چنین مقطع زمانی خاص نشان می دهد که غرب احساس می کند از این پس نیاز به پنهانکاری ندارد و دوران آشکار سازی اهداف جنگهای صلیبی فرا رسیده است . البته غرب از این گستاخیهای خود بهره ای نخواهد برد و فرزندان اسلام در هر فرصتی این طرحهای شیطانی را عقیم ساخته و آنرا به زیان طراحان و مجریانش به پایان خواهندبرد.