قطع رابطه سیاسى ایران و آمریکا

ایالات متحده در 20 فروردین 1359 رابطه سیاسى خود را با ایران قطع کرد.
در سال 1856 پیمانى میان ایران و ایالات متحده آمریکا منعقد شد که اگرچه "پیمان دوستى و بازرگانى" نامیده مى شد اما به موجب آن اتباع آمریکا از حقوق برون مرزى برخوردار مى شدند. این نخستین پیمان رسمى میان ایران و آمریکا بود. پس از آن آمریکائى ها با اعزام میسیونرهاى مذهبى سعى در ایجاد زمینه هاى نفوذ خود تحت پوشش فعالیتهاى مذهبى و فرهنگى و انسان دوستانه داشتند.
در سال 1883 نخستین سفیر آمریکا با نام ساموئل بنجامین وارد ایران شد و پنج سال بعد حاج حسینقلى خان به عنوان سفیر ایران وارد واشنگتن شد. پس از آن آمریکا سعى در نفوذ اقتصادى در ایران داشت و در سال 1911 یک هیات مستشارى مالى آمریکا با ریاست مورگان شوستر وارد ایران شد.
در سال 1921 نیز یک هیات مستشارى مالى براى اداره امور مالیه کشور تحت ریاست آرتور میلسپو وارد ایران شد . در شهریور 1320 آمریکا همراه متفقین خاک ایران را به اشغال درآورد و با اوجگیرى روزافزون سلطه جویى آمریکا پس از جنگ دوم جهانى، آمریکا در ایران نیز نفوذ خود را گسترانید به طورى که با طرح ریزى و اجراى کودتاى 28 مرداد سرنوشت سیاسى و اقتصادى و ... ایران را تا انقلاب اسلامى به دست گرفت .
در سال 1335 سازمان مخوف ساواک را تحت نظارت سیا در ایران ایجاد کرد و در دهه 1340 با اجراى اصلاحات ارضى زمینه براى ایجاد بازار انبوه مصرفى براى کالاهاى غربى و خصوصا آمریکا فراهم شد و با به یغما بردن منابع نفتى کشور و فروش سلاح و کالاهاى مصرفى ایران را بیش از پیش به سمت وابستگى حرکت داد . چنانکه در 1343 با تصویب ننگین کاپیتولاسیون وجه سیاسى این وابستگى بیش از پیش نمایان شد. با وقوع انقلاب اسلامى اگرچه آمریکا در ایران پایگاه خود را از دست داد . اما دخالت ها و توطئه هاى این کشور پایان نداشت .
با تسخیر سفارت آمریکا در تهران در 13 آبان 58 توسط دانشجویان مسلمان پیرو خط امام و افشاى اسناد جاسوسى ، آمریکا پایه هاى قدرت خویش را بیش از هر زمانى متزلزل مى دید . در همین راستا تلاش خود را براى مقابله با انقلاب اسلامى بیشتر کرد و در 20 فروردین 1359 رابطه سیاسى خود را با ایران قطع و دست به یک سرى توطئه هاى نافرجام علیه انقلاب اسلامى زد از جمله: حمله نظامى به طبس ، کودتاى نوژه، جنگ تحمیلى ، تحریم اقتصادى و ...