به حریف اعتماد نکن

حسین شریعتمداری
اوایل فروردین ماه 85- اواخر مارس 2006- همایشی با موضوع چالش های بین المللی- از جمله مساله هسته ای ایران- در برلین پایتخت آلمان برپا شده بود و سیاستمداران برجسته ای از کشورهای مختلف در آن شرکت داشتند. برژینسکی، مشاور امنیت ملی جیمی کارتر، رئیس جمهور اسبق آمریکا یکی از سخنرانان این همایش بود. وی- به نقل از آقای دکتر سلطانیه نماینده کشورمان در آژانس بین المللی انرژی اتمی برای نگارنده- در آغاز سخن با ابراز ناخرسندی از برخی ناراستی ها در دنیای سیاست به خاطره ای اشاره کرد و گفت؛
«سال ها پیش، هنگامی که مشاور کارتر بودم در جریان یک ملاقات دوستانه با مناخیم بگین نخست وزیر وقت اسرائیل با هم به بازی شطرنج نشستیم. از او پرسیدم؛ آقای بگین، آخرین باری که پای میز شطرنج نشسته اید چه زمانی بوده است؟ و بگین پاسخ داد حدود 12سال پیش و از آن هنگام تاکنون دیگر حتی یک بار هم پای میز شطرنج ننشسته ام. با خود گفتم؛ باید رعایت حال او را بکنم و در بازی بر او سخت نگیرم. در همین حال، همسر بگین وارد اتاق شد و تا چشمش به ما افتاد با گلایه گفت؛ امان از این «مناخیم» که یک لحظه از میز شطرنج جدا نمی شود و بیشتر وقت خود را به این بازی اختصاص می دهد!...»
شاید برژینسکی با نقل این خاطره قصد داشت بگوید که مناخیم بگین، به عنوان یک سیاستمدار و نخست وزیر رژیم صهیونیستی در پیش پا افتاده ترین مسائل نیز، با مشاور امنیت ملی کارتر یعنی نزدیک ترین حامی اسرائیل، صادقانه برخورد نمی کرد... و این روالی رسمی و پذیرفته شده در دنیای سیاست جدا از ارزش های انسانی و معنوی است. سیاستی که امروزه تنها ایران اسلامی تعریف جداگانه ای از آن دارد.
روز یکشنبه، 160تن از نمایندگان مجلس شورای اسلامی با امضای بیانیه ای، اعلام کردند؛ «چنانچه دبیرکل سازمان ملل متحد و اعضای شورای امنیت، نسبت به حل و فصل مسالمت آمیز پرونده هسته ای ایران اقدام نکنند، مجلس از دولت می خواهد امضای پروتکل الحاقی را پس بگیرد و بررسی ماده 10معاهده NPT را در دستور کار خود قرار دهد» در بخش دیگری از این بیانیه آمده است؛ «ما نمایندگان مجلس شورای اسلامی، فشار آمریکا بر آژانس بین المللی انرژی هسته ای و تلاش سیاسی در جهت تهدیدآمیز معرفی کردن فعالیت صلح آمیز جمهوری اسلامی ایران در انرژی هسته ای را نقض صریح و آشکار اصول و فصول منشور ملل متحد و بویژه ماده 33 تا 37 فصل ششم منشور می دانیم.»
این اقدام نمایندگان مجلس، اگرچه از هوشیاری و ایفای نقش به موقع مجلس هفتم در پاسداشت منافع ملی کشورمان حکایت کرده و درخور تقدیر است ولی شرایط کنونی بگونه ای است که از دست دادن فاصله زمانی میان تهدید و اجرای تهدید، نیز می تواند خسارت آفرین باشد و شایسته تر آن است که نمایندگان امضاکننده بیانیه- و جمع کثیر دیگری از نمایندگان محترم که فرصت امضای بیانیه را نیافته اند- با ارائه یک طرح سه فوریتی تهدیدی را که در بیانیه آورده اند، عملیاتی کنند و با تصویب این طرح سه فوریتی دولت موظف باشد، بلافاصله بعد از صدور قطعنامه ای از سوی شورای امنیت سازمان ملل که در آن حق قانونی ایران اسلامی نادیده گرفته شده باشد، امضای پروتکل الحاقی را پس بگیرد و با استناد به ماده 10معاهده NPT خروج رسمی ایران از این معاهده را اعلام کند.
درباره ضرورت تبدیل مفاد بیانیه نمایندگان به یک مصوبه باید گفت؛
1- طی سه سال گذشته، همواره از سوی ایران، تأکید بر قانون بوده است و حتی به خواسته های فراقانونی و باج خواهانه حریف نیز تن داده است و اما از سوی حریف، جز قانون شکنی، زیاده خواهی و نهایتاً تلاش برای محروم کردن ایران اسلامی از حق قانونی خود پاسخ نگرفته است. بنابراین دیگر کمترین امیدی به قانون گرایی حریف که نمایندگان محترم مجلس در بیانیه خود خواستار آن شده اند، وجود ندارد.
پرونده ایران بیرون از چارچوب مفاد NPT، پادمان مربوطه و با نقض صریح مادهC12 اساسنامه آژانس به شورای امنیت ارسال شده است. اجرای داوطلبانه پروتکل الحاقی، اقدامی فراقانونی بوده است، چرا که مطابق بند A از این پروتکل، پذیرش و اجرای آن از سوی کشورهای عضو دو مرحله ای است، مرحله اول امضای دولت ها و مرحله دوم، تصویب پارلمان ها.
مطابق مواد 40، 41، 49، 50 و 52 کنوانسیون 1969وین که موضوع آن حقوق معاهدات بین المللی است و به اندازه ای معتبر است که از آن با عنوان «قانون اساسی معاهدات CONSTITUTION OF CONVETIONS» یاد می کنند، هیچ کشوری را نمی توان به پذیرش یک معاهده و یا پروتکل الحاقی آن وادار کرد، ولی کشورهای اروپایی با توسل به تهدید، پذیرش و اجرای آن را از ایران اسلامی خواسته و متاسفانه، به آن تن داده ایم.
تاکنون در هیچیک از گزارش های بازرسان آژانس و یا گزارش های مدیرکل آژانس، به کمترین نشانه ای از انحراف در فعالیت هسته ای ایران -DIVERSION- اشاره ای نشده و درباره قصور FAILURE و تقصیر BREACH در فعالیت هسته ای که بی توجهی کشور عضو نسبت به رفع آن می تواند نشانه عدم پایبندی به مفاد NPT باشد، نیز، اولاً؛ نمونه های قابل قبولی در گزارش بازرسان و مدیرکل دیده نشده و ثانیاً، نسبت به چند نمونه ذکر شده قبلی نیز، آژانس بین المللی انرژی اتمی در قطعنامه نوامبر 2004 خود رسماً و با صراحت، قصور و تقصیرهای نیم بندی را که گزارش شده بود، برطرف شده دانسته و از نظر حقوقی و فنی که بستر اصلی و قانونی تعامل آژانس است، به پرونده هسته ای کشورمان «مفاصا» -CORRECTIVE MEASURES- داده است و... دهها نمونه دیگر از پاک بودن پرونده هسته ای ایران و غیرقانونی بودن توقف این پرونده در شورای حکام و سپس ارسال آن به شورای امنیت سازمان ملل می توان فهرست کرد که از حوصله این نوشته بیرون است.
با توجه به آنچه گذشت، نمایندگان محترم مجلس چگونه می توانند از حریف انتظار تن دادن به قانون را داشته باشند؟ و چرا نباید مفاد بیانیه یاد شده را به یک مصوبه تبدیل کنند؟... فرصت کمتر ازآ ن است که جایی برای از دست رفتن داشته باشد.
2- اشاره به مواد 33 تا 37 فصل ششم منشور ملل متحد، که در بیانیه نمایندگان محترم آمده است، استناد حقوقی و هوشمندانه ای است. چرا که موضوع فصل ششم منشور ملل متحد، «حل و فصل مسالمت آمیز» و «اجتناب از توسل به زور و قوه قهریه» است برخلاف فصل هفتم منشور که «توسل به زور» را برای مقابله با آنچه به عنوان تخلف و قانون شکنی به شورای امنیت ارسال شده است، تجویز می کند. یعنی همان فصلی که آمریکا اصرار دارد قطعنامه شورای امنیت علیه پرونده هسته ای ایران با استناد به آن صادر شود.
اما، توجه به این نکته نیز ضروری است که ادعای آمریکا و متحدانش درباره تخلفات هسته ای کشورمان از اساس، باطل و خالی از کمترین شاهد و قرینه است. بنابراین استناد بیانیه نمایندگان محترم به مواد 33 تا 37فصل ششم منشور، نیز منطقی نیست، چرا که در این فصل، نقض قوانین بین المللی از سوی یک کشور عضو سازمان ملل- تقریباً، با اندکی تسامح در برداشت حقوقی- قطعی تلقی شده و موضوع فصل مزبور چگونگی برخورد با این قانون شکنی است که در این فصل- فصل ششم- برخورد مسالمت آمیز و در فصل هفتم توسل به زور توصیه شده است و از آنجا که ارجاع پرونده ایران به شورای امنیت، یک اقدام غیرقانونی، صرفاً سیاسی و باج خواهانه است، استناد شورای امنیت به فصل ششم منشور نیز غیرقانونی خواهد بود و مفهوم دیگر آن، این است که در فعالیت هسته ای ایران، مواردی وجود دارد که صلح و امنیت بین المللی را به خطر انداخته و کشورمان خواستار آن است که با این تخلف برخوردی مسالمت آمیز شود!...
3- پیش از این بارها با استناد به شواهد و قرائن غیرقابل تردید تأکید داشتیم که آمریکا و متحدانش نهایتاً پرونده هسته ای کشورمان را بدون هیچ مستند قانونی به شورای امنیت می فرستند و از آنجا که آژانس و شورای امنیت سازمان ملل تحت نفوذ و سلطه آنان است، ایران اسلامی را به جای تعامل قانونی با آژانس به تقابل امنیتی با شورای امنیت می کشانند و پیشنهاد کرده بودیم بهترین و عاقلانه ترین گزینه، خروج از NPT است که خوشبختانه این روزها مسئولان محترم کشورمان به این نقطه نزدیک شده اند و اکنون سخن این است که در خروج از این معاهده لغو شده تردیدی نکنید. شاید فردا خیلی دیر باشد.