منشور معنویت در سیره حکومتی نبی مکرم (ص)

روح‌الله حقیقت طلب
هر چند دلایل فراوانی برای نامگذاری سال1385 از سوی رهبر معظم به عنوان سال پیامبر اعظم (ص) همچون ضرورت وحدت مسلمانان عالم در مقابله با هتاکی برخی مطبوعات کشورهای غربی به ساحت مقدس نبی مکرم (ص) و وقوع سالروز رحلت آن پیامبر رحمت در ابتدا و انتهای سالجاری و همچنین تقارن هفته وحدت و 17 ربیع الاول، سالروز میلاد آن حضرت ختمی مرتبت به عنوان اولین مناسبت از اعیاد اسلامی و.... وجود دارد، اما آنچه که مهم‌تر از اساس نامگذاری است تاکید بر پیروی از رفتارها و عملکرد‌ و تاسی از سیره عملی آن وجود مقدس است.
البته در میان صفات ویژگی پیامبر اکرم (ص) همچون خدا باوری، عدالت جویی، مردم داری، آزادیخواهی، عزت محوری، استقلال طلبی، رعایت حقوق بشر، کرامت نفس و .... آنچه نه فقط برای عامه مردم بلکه برای زمامداران جامعه نبوی (ص) الگوی جدی و دارای اهمیت فراوان می‌باشد همان معنویت گرایی حضرت رسول اکرم (ص) است.
شکی نیست که برای ایجاد معنویت در اجتماع هرگز سردادن شعار کارساز نیست بلکه باید اقدامات عملی صورت گیرد زیرا اگر تمام شبانه روز همه مبلغان و صدا و سیما صرفا شعار اسلام و معنویت بدهند و در واقعیت عینی، هیچ کار مصیبتی صورت نگیرد آنگاه وضعیت به جایی خواهد رسید که یکی از دست‌اندرکاران باید فریاد بکشد که هر روز آنفلوآنزای فرهنگی از جوانان ما قربانی می‌گیرد!
در راستای معنویت گرایی پیامبر اکرم (ص)، گرچه اجرای قوانین و مقررات و قواعد شریعت اسلام ناب محمدی (ص) و تعظیم شعائر دینی بسیار موثر بود و لذا زمامداران جامعه اسلامی هم اگر بخواهند به قله‌های معنویت دست یابند حتما باید در مسیر انطباق قوانین با احکام الهی و گرامیداشت شعائر دینی (به دور از هرگونه تظاهر و ریاکاری) حرکت کنند؛ اما لزوم انطباق گفتار حاکمان با رفتار آنان و تحقق وعده‌ها بیشترین اثرگذاری در معنویت گرایی مردم دارد.
براساس روایتی که آیت‌الله جوادی آملی نقل کرده‌اند در زمانی که پیامبر اکرم (ص) توصیه می‌فرمودند ما حتی حق نداریم وعده خلاف حتی به اسب بدهیم آیا باور نداریم که پیامد برخی وعده‌های غیرقابل انجام از سوی برخی دست‌اندرکاران همانا کاهش معنویت در جامعه باشد؟ آیا برخی مبلغان که می‌خواهند کلید بهشت را به جوانان داده و آن را به سمت اهداف دینی راهنمایی کنند نباید مواظب رفتارهای خویش باشند؟
کما اینکه یکی از نکات اساسی در مبحث معنویت‌گرایی جامعه همان زندگی خصوصی حاکمان جامعه است. آیا در سال پیامبر اکرم (ص) شیوه زندگی این افراد همچون سیره آن بزرگوار شکل خواهد گرفت؟
مگر خداوند سبحان به پیامبر اکرم (ص) نمی‌فرماید نباید همسران تو همچون برخی زنان دیگر باشند؟ به عبارت دیگر چون منسوب به بنیانگذار مکتب اسلام هستند قطعا باید در ساده زیستی و رعایت حقوق دیگران و بیت‌المال سرمشق دیگران باشند.
فامیل سالاری و خویشاوندی بازی و به اصطلاح پدیده آقازادگی (و به تعبیر یکی از دوستان پدیده جدید باجناق بازی و یا دامادهای محترم و...) از جمله نکاتی است که بیشترین تاثیر مخرب بر معنویت اجتماع دارد. به هر حال سخن در این زمینه فراوان است. دراینجا از خداوند سبحان می‌خواهیم که سال 1385 را برای ملت بزرگ ایران پرخیر و برکت قرار دهد و به زمامداران جامعه توفیق دهد که همچون سیره عملی پیامبر اکرم (ص) رفتارهای خویش را تنظیم کنند.