یوسف محسنزاده
هندیها پریروز موشک جدید میان قارهای خود را با برد 3500 کیلومتر آزمایش کردند. از نتیجه آزمایش البته خبری منتشر نشده است. اما یک کارشناس هندی گفت کشوری که بتواند موشکی با برد 3500 کیلومتر بسازد، میتواند موشکهایی با برد 5000 کیلومتر و بیشتر بسازد.
شاید این برای نخستین بار باشد که هندیها موشکی را میسازند که آنان را قادر میسازد از دایره رقابت سنتی با پاکستان خارج ساخته و به آنان توان موشکی بالاتر از کشاکشهای موجود در روابط شکنندهشان با اسلام آباد، میبخشد. بویژه اینکه گفته شده است این موشک میتواند بخشهای زیادی از خاک چین را مورد قرار دهد.
این نشان میدهد دهلی نو در صدد است موقعیت خود را در قبال چین برتری بخشیده و یا اینکه دست کم به یک جایگاه برابر، به لحاظ توان موشکی با این کشور نایل آید. بویژه اینکه هندیها در دوره حکمرانی افراطیون سیاسی در دهلینو توانستند علناً کشور خود را عضو باشگاه هستهای جهان نموده و از آن وقت به بعد دهها تجربه برای آزمایش سری جدید از موشکهای متعدد و رنگارنگ پشت سر گذاشتند.
اما حرف اساسی این یادداشت، خردهگیری بر هندیها بدلیل این شتابزدگی در انجام آزمایشهای سلاح کشتار جمعی که میتواند منطقه را وارد دور تازهای از مسابقات تسلیحاتی بنماید نیست. حرف این است که شبه قاره هند گذشته تلخی از رقابتها و کشاکشهای خونین پشت سر گذاشته و بسترهای مناسبی برای تجدید حیات آن رقابتها در پرتو تخصیص میلیاردها دلار برای ساخت و آزمایش سلاحهای جدید وجود دارد.
دستکم این آزمایش از سوی هندیها دو نتیجه فوری دارد: یکی اینکه پاکستانیها را به سمت ساخت موشک مشابه و ارتقای سطح موشکهای موجود هدایت مینماید و ثانیاً چینیها را وامیدارد تا نسبت به ارتقای سیستمهای ضد موشکی امکانات و بودجه بیشتری را تخصیص دهند. اما جالبترین بخش این قضیه به سکوت مطلق آمریکاییها در قبال این آزمایش سلاح جدید هند، مربوط میشود و این سیاست سکوت، البته تعمدی بوده و ریشه در قضایای منطقهای دارد که آمریکا میکوشد با چیدمان مناسب آنها را به سمت منافع خود حل و فصل نماید. در همین جا معیارهای دوگانه در سیاست خارجی آمریکا به وضوح آشکار میشود. فعلاً نیاز واشنگتن به مواضع دهلی نو در قبال پرونده هستهای ایران آنرا از اتخاذ هرگونه موضعگیری علیه آزمایش موشکهای دوربرد و قادر به حمل کلاهک هستهای معاف کرده است!