سرباز جمهور در محک نقد

م.اردبیلی
احمدی‌نژاد رئیس‌جمهوری برخاسته از متن مردم که در پروسه انتخاب خود نیز مدیون و بدهکار هیچ حزب و گروه و دسته‌ای غیر از مردم نیست بعد از حدود 9 ماه از آغاز فعالیت رسمی خود در جایگاه رئیس قوه مجریه عملکردی از خود به نمایش گذاشته است که تاثیرات آن در جهات مختلف خود را نشان می‌دهد؛ هر چند برای ارزیابی و قضاوت در خصوص عملکرد رئیس‌جمهور و دولتش 9 ماه، زمان مناسب و مطمئنی نیست.
عکس‌العمل ملت‌ها به ویژه ملت‌های مسلمان در تمام جهان اسلام از آسیای شرقی گرفته تا آمریکا نشان می‌دهد که ایستادگی احمدی‌نژاد در مقابل استکبار و گردن کلفتی آمریکا، ایران اسلامی را به عنوان نقطه اتکای ملتها و حتی‌ دولت‌های کشورهای اسلامی تبدیل کرده است. احمدی‌نژاد برای ایجاد ارتباط با ملت‌ها و هیات‌ حاکمه کشورهای خارج از دایره آمریکا هیچ فرصتی را از دست نمی‌دهد. حضور در اجلاس شانگهای و اجلاس سران کشورهای آفریقایی دو نمونه از اقدامات حضور احمدی‌نژاد در همین راستاست. رفتار احمدی‌نژاد الهام‌بخش ملت‌ها و دولت‌های کشورهای جهان اسلام شده است و این واقعیت به اندازه‌ای روشن است که شکی در آن نیست.
احمدی‌نژاد شخصاً در بعد سیاست داخلی، با پشت سر گذاشتن سلسله مراتب اداری و سیاسی مستقیماً به میان مردم رفته است. وی در سفرهای استانی با مردم شهرها و روستاها ارتباط برقرار می‌کند و فاصله بین حکومت و مردم را به کلی از میان برداشته است و مردم احساس می‌کنند که دیگر فاصله‌ای با حاکمان خود ندارند چون رئیس‌جمهوری که انتخاب کرده‌اند خود را نه حاکم بلکه خادم ملت می‌داند؛ کسی که وقتی در مقابل کنایه‌ای مبنی بر رسیدگی به لباس خود قرار می‌گیرد از عمق جان می‌گوید این لباس اگر به درد رئیس‌جمهوری نمی‌خورد به درد خدتمگزاری به مردم می‌خورد.
به طور خلاصه در شرایط فعلی دو ویژگی احمدی نژاد بسیار برجسته و روشن است و آثار خود را به نمایش گذاشته است و آن دو، یکی ارتباط مستقیم و صمیمی با مردم و به همراه داشتن و حتی تقویت همراهی مردم است و دیگری ایستادگی تمام عیار، با تدبیر و با حوصله در مقابل استکبار است که بی‌شک حمایت قلبی ملت‌های مسلمان به ویژه نخبگان آنها را به دنبال داشته است.
اما در این بین یک جنبه از عملکرد رئیس جمهور کاملاً تحت الشعاع قرار گرفته است و آن عملکرد دولت- نه احمدی نژاد- در بعد سیاست داخلی است و آن نیز ریشه در سه عامل دارد:
1- نهادهای فرهنگی و رسانه‌ای دولت مانند وزارت ارشاد، سخنگوی دولت و مجموعه سیستم‌های اطلاع رسانی دولت، ارتباط پویا و فعالی با رسانه‌های گروهی ندارد. اگر از امواج تبلیغاتی ناشی از تدابیر و ابتکارات شخص رئیس جمهور صرف نظر کنیم عملکرد سیستم‌رسانه‌ای و اطلاع رسانی دولت رضایتبخش نبوده و یا حداقل در شأن دولت احمدی نژاد نیست.
2- به دلیل وجود موانع و مشکلات ساختاری و تاریخی و وجود مقاومت در سیستم کهنه و سنگین نظام اداری، برنامه‌های دولت به سادگی و سرعت قابل اجرا نیست و شاید برای پیشبرد برنامه‌های دولت در بعضی از حوزه‌ها، نیاز به صبر و حوصله و پشتکاری باشد.
3- برخی از کارگزاران دولت در مدیریت‌های کلان و متوسط از نظر وابستگی سیاسی و مدیریتی، نسبتی با تفکر، اهداف و برنامه‌های احمدی نژاد نداشته و خواسته و ناخواسته در اجرای برنامه‌ها و اهداف دولت مانع ایجاد می‌کنند که لزوماً باید دولت احمدی نژاد در اولین فرصت در خصوص اینگونه عوامل نیز تجدید نظر کند.