اختاپوس صهیونیستى- ‌آمریکایى در دارفور

 سهیله زین العابدین حماد
دولت بوش براى گسترش نفوذ خود بر کشورهاى عربى در چارچوب آنچه که «خاورمیانه» نامیده مى شود مجدانه در حال تلاش است تا این که بتواند پیش از پایان یافتن دوره دوم ریاست جمهورى بوش عربیت را از منطقه خاورمیانه محو سازد.
به رغم از هم گسیختگى وضعیت اشغالگران در عراق و شکستى که «اسراییل» در لبنان در جنگ اخیر خود متحمل شد و همچنین با این که شاهد شکست دولت امریکا که در واقع جنگ اخیر لبنان را سرپرستى مى کرد، بودیم درمى یابیم که دولت رییس جمهور بوش براى اعلام جنگ علیه سوریه مشغول زمینه چینى است.
دولت امریکا با این که روى پرونده هسته اى ایران تمرکز ایجاد کرده ولى این امر مانع از آن نشده که دارفور در حیطه کارى اش قرار نگیرد. اکنون عملاً شاهد آن هستیم که امریکا در صدور قطعنامه (1706) مبنى بر انتشار نیروهاى بین المللى در دارفور موفق شده است.
گفتنى است که نیروهاى بین المللى تاریخ مناسب و قابل بحثى ندارند و آن ها که حتى از حمایت خود درمانده اند چگونه مى توانند امنیت را حفظ کنند و از مردم حمایت به عمل آورند و مشکل دارفور را حل کنند. ما به چشم دیدیم که نیروهاى بین المللى حتى نتوانستند براى اهالى جنوب لبنان که از آن ها درخواست کمک کرده بودند، کارى کنند و پیشتر نیز همین نیروهاى بین الملل در سال 1996 نتوانسته بودند به کمک مردم قانا بیایند و کشتار اول قانا در همان سال به وجود آمد.
در جنگ اخیر لبنان عملاً شاهد بودیم که اسراییل چگونه عامدانه چهار نفر از نیروهاى بین المللى را در جنوب لبنان به قتل رساند و شوراى امنیت حتى جرأت محکوم کردن اسراییل را نیافت. نکته جالب در این میان این است که حتى کشورهایى که چهار سرباز مقتول، ملیت هاى آنان را داشتند شهامت آن را نیافتند که اسراییل را به دلیل کشتن آن ها محکوم کنند.
کما این که پیشتر شاهد بودیم که فجیع ترین و بزرگ ترین کشتارها در کوزوو در برابر چشمان نیروهاى بین الملل که حکم تماشاگر را داشتند، صورت پذیرفت. حضور نیروهاى بین الملل در دارفور با هدف حل مشکل و ایجاد امنیت شکل نمى گیرد، بلکه هدف واقعى از آن تقسیم سودان است زیرا دولت امریکا مى خواهد که طبق برنامه ریزى هاى قبلى خود براى سایر کشورها سودان را نیز به سه کشور کوچک تقسیم کند.
- کشورى مسیحى در جنوب سودان
- کشورى نادین محور در غرب (دارفور)
- کشورى مسلمان در باقیمانده کشور سودان.
نشانه هاى این تقسیم در توافقنامه «ابوجا» پدیدار شد. در توافقنامه ابوجا آمده که اهالى جنوب سودان پس از گذشت شش سال مى توانند در نظرخواهى شرکت کنند و اعلام بدارند که آیا خواستار ادامه حیات با کشور سودان بوده و یا این که خواستار صلح با سودان هستند به عبارتى جدا شدن از سودان.
در توافقنامه همچنین به تقسیم سلطه و پول تاکید شده است و این یعنى اگر جنوب از کشور سودان جدا شد باید از سلطه و پول نیز سهمى داشته باشد.
در صدور این قطعنامه شوراى امنیت آثار انگشتان صهیونیست ها آشکارا دیده مى شود. روابط عمومى ائتلاف شوراى یهودى- امریکایى به مناسبت صدور قطعنامه 1706 شوراى امنیت مبنى بر ارسال نیروهاى بین الملل به دارفور اعلام کرد که جشنى 10روزه به همین مناسبت برگزار خواهد کرد.
دولت سودان این قطعنامه را رد کرده و از اعلام آمادگى براى رویارویى با «دخالت بیگانگان» در دارفور با الهام از تجربه حزب الله لبنان خبر داد. خارطوم به طور رسمى از اتحادیه کشورهاى آفریقایى خواست که هر چه زودتر نیروهاى خود را از منطقه غربى سودان خارج کنند.
تلاش هواداران گروه فشار «اسراییلى- امریکایى» در راه اندازى مقوله نجات دارفور و شکل دادن به افکار عمومى جهانى و ساز و کار سیاسى در صحنه امریکایى و بین الملل و مطرح ساختن و به پیش راندن جامعه جهانى براى صدور قطعنامه بین الملل جهت ارسال نیروهاى بین الملل به دارفور خلاصه مى شود.
آنچه که واقعاً درد آور و در غیر حال دهشت انگیز است این است که کشورهاى عربى و اسلامى حضور نیروهاى بین المللى در دارفور را تایید مى کنند، آن ها پیشتر از حضور نیروهاى بین الملل در لبنان حمایت کرده بودند و حتى براى نمونه یکى از آن کشورها درخواست نکرد که نیروهاى بین الملل براى حمایت از لبنان در خاک اسراییل مستقر شوند نه در خاک لبنان.
نکته قابل ملاحظه این است که نیروهاى بین الملل فقط در کشورهاى عربى و اسلامى یافت مى شوند و ما در اینجا این پرسش را مطرح مى سازیم که چرا براى حفظ امنیت در مناطق عربى و اسلامى از سوى سازمان کنفرانس اسلامى و یا اتحادیه کشورهاى عرب نیرو اعزام نمى شوند زیرا ما براى حل مشکلات خود باید از نیروهاى وابسته به خود بهره جوییم خصوصاً این که همه آگاه هستیم که نیروهاى بین الملل اعزام شده از سوى شوراى امنیت مقدمه اى براى آغاز اشغالگرى بیگانگان است.