گوانتانامو، ریشخند به حقوق بشر

بسم‌الله‌الرحمن‌الرحیم
مرگ سه زندانی در بند آمریکا در سیاه چال قرون وسطایی « گوانتانامو » یکبار دیگر مدعیان دروغین دفاع از حقوق بشر را رسوا کرد. ارتش آمریکا مدعی است این سه زندانی عرب که دو تبعه سعودی و یک یمنی هستند در سلولهای خود در اسارتگاه گوانتانامو با استفاده از لباس ها و ملحفه هایشان خود را حلق آویز کرده اند ولی از آنجائیکه منبع مستقلی به این زندان دسترسی و نظارت ندارد ، بسیاری از ناظران ، این ادعای آمریکائیها را مورد تردید قرار داده اند.
حتی در صورت صحت ادعای آمریکائیها ، این چیزی از مسئولیت آنها در برابر مرگ زندانیان کم نمی کند. چرا که این امر نشانگر شدت ناامیدی و سرخوردگی حاکم بر این زندانیان و شرایط غیرقابل تحمل زندان مذکور است . یکی از این سه زندانی هنگام مرگ ، تنها 21 سال داشت که این خود نشان می دهد وی هنگام اسارت نوجوانی بیش نبوده است .
مرگ این سه زندانی در حالی اتفاق می افتد که گزارش های قبلی از اعتصاب غذای طولانی مدت زندانیان و تلاش آمریکائیها برای شکست انقلاب آنها با توسل به زور خبر داده بودند.
رفتار غیر انسانی ماموران زندان حتی با انتقاد شدید مطبوعات آمریکا مواجه شد و بازرسان مستقل سازمان ملل نیز چندی قبل در گزارشی ، این رفتار ماموران آمریکا را محکوم کردند.
دستگیری و زندانی ساختن بدون محاکمه صدها نفر در جزیره دور افتاده گونتانامو ، به اتهام های واهی و ثابت نشده و اعمال شکنجه های روحی و جسمی زندانیان ، اگر چه به تنهایی کافی است تا دولتمردان آمریکائی به عنوان جنایتکاران جنگی و ناقض قوانین بین المللی تحت پیگرد قانونی در محاکم جهانی قرار گیرند ولی ابعاد این اعمال ضد انسانی تنها به گوانتانامو محدود نمی شود. افشای شکنجه ها و اقدامات سرکوبگرانه و تحقیرآمیز ماموران آمریکایی در زندان ابوغریب عراق ، بازداشتگاههای افغانستان و دیگر زندان های مخفی وغیر مخفی واشنگتن در نقاط مختلف جهان ، بیانگر ، عدم پایبندی واشنگتن به مقررات بین المللی و به ریشخند گرفتن قوانین و منشورهای جهانی در ارتباط با حقوق انسانهاست .
فیلم ها ، عکس ها و مستنداتی که از رفتارهای ضد بشری ماموران آمریکایی در ابوغریب و دیگر اسارتگاه ها طی سالهای اخیر به طور اتفاقی به مطبوعات درز کرده است ، با اینکه هرگز همه واقعیت های موجود را شامل نمی شود ولی نمونه هایی کافی و روشن برای پی بردن به ماهیت سرکوبگرانه قدرتهای غربی ، بویژه آمریکا و اثبات پوچ بودن ادعاهای آنها در دفاع از حقوق بشر است .
در حالیکه افشای صحنه های تکان دهنده از زندان ابوغریب و گوانتانامو و انتشار گزارش های مربوط به وجود زندانهای مخفی آمریکا در کشورهای مختلف از چندی قبل افکار عمومی جهان را متاثر ساخته است ، مرگ زندانیان گوانتانامو بیانگر این واقعیت است که شرایط در این زندان طاقت فرساتر از آن چیزی است که تاکنون تصور می شد.
این در حالی است که بنا به اذعان موسسه « آنتی دار » که یک تشکیلات آمریکائی است ، اغلب افراد بازداشت شده در گوانتانامو ، برخلاف ادعای حاکمان کاخ سفید ، اصولاآدم های خطرناکی نیستند. این تشکیلات اعتراف کرده است از حدود 500 زندانی موجود در گوانتانامو ، تنها 15 تا 20 نفر از آنان براساس معیارهای دولت آمریکا ، مجرم هستند و مابقی افرادی عادی و معمولی می باشند. واقعیت این است که دولت بوش با خودداری از افشای هویت زندانیان و مهم جلوه دادن این افراد ، از یکسو می خواهد برای افکار عمومی امریکا چنین وانمود کند که با به اسارت درآوردن این افراد ، کاری مهم و برجسته ای صورت داده است و از سوی دیگر ، از آنجا که در صورت مشخص شدن هویت این زندانیان که افرادی معمولی هستند ، دولت بوش به شدت مورد انتقاد جامعه آمریکا قرار خواهد گرفت ، مخفی نگهداشتن هویت این افراد را ضروری میداند.
از اینرو ، باید گفت این زندانیان اکنون در واقع بازیچه ای در دست هیات حاکمه آمریکا هستند.
این واقعیات نشان می دهد که دولتمردان آمریکا برای تحکیم موقعیت خود در داخل آمریکا و پیشبرد سیاستهای استعماری در خارج از این کشور ، از توسل به اقدامات ضد انسانی ابائی ندارند. وجود سیاهچال های گوانتانامو ، ابوغریب ، زندانهای پنهان آمریکا در نقاط مختلف جهان ، و رواج اقدامات غیر انسانی در این اسارتگاه ها ، موید این مدعا است .
دراین میان ، بدیهی است شواهد و مستنداتی که در زمینه نقض حقوق بشر در زندانهای تحت اداره آمریکا منتشر شده است همه واقعیات را دربرنمی گیرد و تنها می تواند بخشی از آنها باشد. با اینحال ، مجامع جهانی مدعی صیانت از حقوق انسانها در برابر این اقدامات آشکار ناقض حقوق بشر هیچگونه واکنشی نشان نمی دهند در حالیکه برای موارد بسیار جزیی تر از آن ، در مناطق دیگر جهان سینه چاک می کنند و فریاد سرمی دهند.
این سکوت ، و مماشات در برابر اقدامات ضد بشری قدرتهای غربی ، بیانگر حاکمیت نفاق و دورویی بر مجامع جهانی و وابستگی آنها به قدرتهای بزرگ است ، ننگی که در کارنامه این مجامع ، همچون لکه ای سیاه هر روز برجسته تر می شود.