سکوت دولتهای عرب بهتر است!

عبدالباری عطوان
چند روز پس از حمله ویرانگر هوایی، دریایی و زمینی ماشین جنگی دشمن صهیونیستی به تاسیسات زیرساختی لبنان به نظر می‌رسد که ابراز همبستگی کشورهای جهان به مراتب بهتر از کشورهای عربی بوده است.
جالب توجه است که سه کشور عربی عربستان سعودی، مصر و اردن در یک اقدام بی‌سابقه مقاومت اسلامی لبنان را مستقیما مسئول تجاوزات رژیم صهیونیستی به لبنان دانستند. این کشورها در بیانیه‌هایی که در خصوص حمله این رژیم به لبنان صادر کردند علمیات فدایی و بی‌نظیر مجاهدان حزب‌الله لبنان علیه اهداف نظامی دشمن را که به هلاکت هشت صهیونیست و اسارت دو نفر دیگر انجامید، ماجراجویی بی‌حساب و کتاب قلمداد کردند که به مصالح و آرمان‌های عربی هیچ کمکی نمی‌کند!
اگر بیانیه مشترک اردن و مصر که پس از دیدار ناگهانی رهبران این دو کشور صادر کرد تنها به انتقاد از حزب‌الله و حماس و اقدام‌ آن‌ها در ربودن سه نظامی صهیونیستی بسنده کرد و حملات "اسرائیل" به لبنان را محکوم کرد، اما از سوی دیگر، بیانیه عربستان که یک سخنگوی رسمی این کشور آن را صادر کرد، خطرناک‌تر از مصر و اردن پیش رفته و به دیده شک به مقاومت فلسطین و لبنان نگریسته و با آوردن جملات زیر در این بیانیه این دو مقاومت را نامشروع دانسته است. در این بیانیه آمده است که باید میان مقاومت مشروع و ماجراجویی‌های بی‌حساب و کتاب عناصر داخل یک کشور و خارج از آن که بدون رجوع به دولت و هماهنگی و مشورت با کشورهای عربی صورت می‌گیرد، تفاوت قائل شد. همچنین در این بیانیه آمده است که چنین اقداماتی بسیار خطرناک هستند و همه کشورهای عربی و دستاوردهای آن‌ها را از بین می‌برد بدون این که این کشورها مورد مشورت قرار گرفته باشند.
تا به حال جنبش‌های مقاومت عربی در اجرای عملیات‌های خود علیه اشغالگران از رژیم‌های عربی کسب تکیلف نکرده‌اند و در خواست عربستان از مقاومت فلسطین و لبنان در این خصوص بسیار نادرست است.
این مواضع عربستان سعودی گنگ و نامفهوم است و سؤالات زیادی را در خصوص انگیزه‌های واقعی این کشور مطرح می‌سازد. مقاومت لبنان مانند آنچه این بیانیه عربستان مطرح کرده هیچ وقت عملیات‌های مشروع و فدایی خود علیه اشغالگران صهیونیست را بدون حمایت نظام و رژیم لبنان انجام نداده است بلکه کاملا با حمایت این نظام انجام داده است. آقای امیل لحود رئیس جمهور منتخب لبنان و رهبران این کشور از عملیات‌های حزب‌الله پشتیبانی می‌کنند. همچنین ارتش لبنان و شمار زیادی از احزاب سیاسی مانند حزب میشل عون و سلیمان فرنجیه و حتی ولید جنبلاط هم خواهان یکپارچگی ملی در مقاومت تجاوزات صهیونیست‌ها شده‌اند.
به نظر می‌رسد که بیانیه عربستان مشروعیت لبنان را در تشکل "المستقبل" به رهبری سعدالحریری می‌داند و با همه نیروهای لبنانی مخالف مقاومت هم پیمان شده است.
در واقع این اقدام عربستان، خروج از سیاست‌های اصولی این کشور است که در طول چندین دهه شاهد آن بودیم. معمولا این کشور با ایما و اشاره آمریکا مواضعی چون موضع اخیر خود اتخاذ می‌کرد، اما در عین حال سعی می‌نمود که پوششی عربی برای آن بیابد. درست مانند طرح «عادی سازی روابط» که از ابتکار عربستان به طرحی عربی تبدیل شد و نشست سرات عرب در بیروت آن را تصویب کرد. همچنین طرح مشهور ملک فهد که نشست سران عرب در رباط آن را پذیرفت، از این قرار بود. اما اکنون نمی‌دانیم که چه چیزی تغییر کرده است. چرا عربستان این اندازه سعی می‌کند که طرح آمریکا و اسرائیل علیه لبنان، سوریه، ایران و فلسطین را نجات دهد. آیا این سیاست در راستای خدمت به مصالح عربستان و منطقه عربی است؟
البته شاید برخی مجادله کنند و این موضع عربستان را عقلایی و واقع‌بینانه و از زوایه دیگر بدانند و بگویند که موازنه قدرت به نفع عرب‌ها نیست و عملیات‌های فدایی به تخریب کشورهایی مانند لبنان می‌انجامد و به نفع ایران و برنامه‌ هسته‌ایش تمام می‌شود.!
چرا این سیاست واقع بینانه و عقلایی کشورهای عربی تا به حال حتی یک اسیر را از زندان‌های اشغالگران صهیونیست آزاد نکرده و حتی نتوانسته فلسی به فلسطینیان تحت محاصره در نوار غزه و کرانه باختری که آب و غذا و همه چیز به رویشان بسته شده است، کمک کند و جلوی حتی یک گلوله خمپاره به نیروگاه‌های برق و شبکه‌های آبرسانی و پل‌های نوار غزه و لبنان را نگرفته است و برای هفت هزار فلسطینی محاصره در گذرگاه رفح که از سه هفته پیش در بدترین شرایط به سر می‌برند، کاری صورت نداده است. آیا غیر از این است که این سیاست به اصطلاح عقلایی تنها به نفع دشمنان است.
ما از کشور عربستان و کشورهای عربی نمی‌خواهیم که به لبنان و نوار غزه و کرانه باختری ارتش اعزام کنند و به مسلمانان در مقابل صهیونیست‌ها کمک کنند، علی رغم این که این وظیفه‌ای دینی و اخلاقی است اما ما از کشورهای عربی به خصوص عربستان می‌خواهیم حداقل مانند واتیکان و دولت‌های اروپایی از جمله فرانسه که علیه تجاوزات دشمن صهیونیستی موضعی قوی گرفته است، موضع بگیرد.
انتظار نداریم که دولت عربستان مانند شیخ فیصل بن عبدالعزیز از سلاح نفت استفاده کند، بلکه می‌خواهیم که در اعتراض به تجاوزات اسرائیل و برای ابراز همبستگی با ملت‌های لبنان و فلسطین حداقل روزانه یک میلیون بشکه از تولید نفت خود بکاهد. این کشور هیچ ضرری نمی‌کند بلکه حتی سود هم خواهد کرد، چرا که عملیات حزب الله و حماس تا حد زیادی بهای نفت را افزایش داده است و هر گونه کاهشی در تولید نفت عربستان با افزایش بهای نفت جبران می‌شود.
مقاومت لبنان کاری را انجام داد که هیچ دولت عربی نتوانسته انجام دهد، به خصوص دولت‌هایی که با هزینه کردن میلیاردها دلار ارتش‌های خود را با سلاح‌های آمریکایی و انگلیسی مجهز کرده‌اند.
مقاومت لبنان به رهبری حزب‌الله که برخی کشورهای عربی آن را نامشروع و عملیات‌های فدایی‌اش را ماجراجویی می‌دانند، شهرهای حیفا، نهاریا و عکا را با موشک‌های خود هدف قرار داد؛ در حالی که کشورهای عربی و یا هیچ رهبر عربی جرأت نداشته تا به حال به چنین اقدامی دست بزند.