یک ناکامى دیگر

على‌رغم لابى‌هاى پشت پرده و فشارهاى جمهورى‌خواهان کاخ سفید و اصرار آنها بر تصویب پیش‌نویس قطعنامه کشورهاى 1+5 علیه فعالیت‌هاى هسته‌اى جمهورى اسلامى ایران، نشست نمایندگان 6 کشور مذکور در دفتر نمایندگى انگلستان در نیویورک بار دیگر بى‌نتیجه ماند. واشنگتن سعى داشت در قالب این نشست فرمول تقابل با پیونگ یانگ را در قبال ایران اعمال نماید ولى چهره مغموم “جان بولتون” پس از پایان مذاکرات حکایت از نتیجه‌اى دیگر داشت.
سرنوشت نشست غیررسمى اخیر کشورهاى 1+5 در راستاى تقابل هسته‌اى با ایران نیز به شکست انجامید. اما این شکست ویژگى‌هایى منحصربه فرد دارد. به عبارت دیگر وزن هر شکست را باید با توجه به پیش‌زمینه‌ها و عواقب آن سنجید. پس از موافقت 15 کشور عضو دائم و غیر دائم شوراى امنیت سازمان ملل متحد با اعمال تحریم‌ها بر ضد کره شمالى نومحافظه‌کاران آمریکا سعى کردند از جو نامتعادل به‌وجود آمده در نظام بین‌الملل و سردرگمى طبیعى حاکم بر مناسبات کشورها که از عواقب اعمال یک تحریم مى‌باشد، استفاده نموده و عقاید و دیدگاه‌هاى خود در قبال تهران را نیز بر دیگر کشورهاى عضو 1+5 تحمیل نمایند. البته نباید فراموش کرد که بوش و همراهانش سعى داشتند قبل از انتخابات کنگره آمریکا در ماه نوامبر پیش‌نویس قطعنامه پیشنهادى خود را علیه تهران به تصویب برسانند و بدین وسیله نفوذ خود بر اروپا و کاخ کرملین و پکن را دستاویزى جهت رقابت انتخاباتى خود با دموکرات‌ها قرار دهند. فعالیت‌هاى انگلستان علیه ایران نیز در تروییکاى اروپایى تشدید شد و تونى بلر به صورتى کاملا هماهنگ با واشنگتن سعى در فضاسازى کاذب علیه جمهورى اسلامى ایران داشت. اما پیش‌بینى‌هاى کاخ سفید و محاسبات بوش و همراهانش این‌بار نیز نتیجه‌اى بالعکس داد.
مخالفت آلمان و فرانسه با پیش‌نویس قطعنامه ضد ایرانى باعث واردشدن نخستین ضربه بر پیکره جمهورى‌خواهان شد. مخالفت برلین و پاریس با برخى مفاد این پیش‌نویس باعث شد تا تروییکاى اروپایى خود به تهیه پیش‌نویس قطعنامه علیه ایران بپردازند. اما در حالى که هضم این مخالفت براى کاخ سفید میسر نشده بود. مخالفت کاخ کرملین با پیش‌نویس تعدیل شده قطعنامه سه کشور اروپایى و اظهارات “سرگئى لاوروف” مبنى بر لزوم ادامه مذاکرات طولانى‌مدت بر سر پرونده هسته‌اى ایران افرادى مانند “جان بولتون” را کاملا زمین‌گیر ساخت. مخالفت آلمان و فرانسه با پیش‌نویس قطعنامه پیشنهادى آمریکا، اقدام سه کشور اروپایى به تهیه پیش‌نویس مستقل، مخالفت مسکو با برخى مفاد این پیش‌نویس و تاکید ژاک شیراک و هوجین تائو بر لزوم ادامه مذاکرات هسته‌اى با جمهورى اسلامى ایران وقایعى بودند که به صورتى پیوسته و سریع در بستر کشورهاى 1+5 رخ دادند.
در هر صورت نشست نافرجام کشورهاى 1+5 در دفتر نمایندگى انگلستان را نباید در چارچوب یک ناکامى گذرا براى جمهورى‌خواهان به تصویر کشید. در فراسوى این ناکامى مى‌توان گسست و انشعاب به‌وجود آمده در میان این کشورها را به وضوح مشاهده کرد. این گسست به صورت خودکار به نقطه‌اى هدایت مى‌شود که واشنگتن خواهان آن نیست. نقطه‌اى به نام “انزواى کاخ سفید” که در آینده‌اى نزدیک به هدف اصلى تئوریسین‌هاى حکومتى روسی، چینى و حتى اروپایى تبدیل خواهد شد.