برنامه بعدی آمریکا برای عراق چیست؟

بسم‌الله‌الرحمن‌الرحیم
این روزها مردم عراق برای اخراج اشغالگران از کشور خود ، بی تابی می کنند. این رویداد را باید سرآغاز تحولی جدید در عراق دانست که پیامدهای مهمی خواهد داشت .
مبارزات ضد اشغالگری در عراق ، پدیده ای باسابقه است . بعد از فروپاشی حکومت عثمانی ، عراق به اشغال انگلیس درآمد و مبارزات ضداشغالگری درست در اولین روزهای ورود نظامیان اشغالگر انگلیسی به عراق آغاز شد. روحانیون مسلمان ، اعم از شیعه و سنی ، پیشاپیش مردم به مبارزه علیه اشغالگران پرداختند و مردم سراسر عراق نیز از مذاهب و قومیت های مختلف در این مبارزات شرکت کردند. سرانجام اشغالگران انگلیسی وادار به خروج از عراق شدند هرچند دمل های چرکینی در این کشور برجای گذاشتند که هر چند وقت یکبار یکی از آن ها سر باز کرده و مشکلاتی را برای ملت عراق بوجود آورد.
بزرگترین مشکل برجای مانده از اشغالگران انگلیسی در عراق ، ساختار حکومتی آن بود که با الگوگیری از خود انگلیس یک حکومت سلطنتی بود. بعد از مدت کوتاهی رژیم سلطنتی با یک کودتای نظامی ساقط شد و از آن پس ، عراق به کشور کودتاها تبدیل گردید و همین امر زمینه را برای استبداد حزب بعث و صدام فراهم ساخت و حدود سه دهه این کشور را به کام شدیدترین دیکتاتوری فرو برد.
دوران حاکمیت حزب بعث در عراق ، زمینه مناسبی را برای نفوذ آمریکا در این کشور فراهم ساخت . صدام ، هرچند برچسبی سوسیالیستی بر پیشانی داشت و در ظاهر با بلوک شرق همسرائی می کرد ، ولی یکی از مهره های دست آموز آمریکا بود. او با پیروزی انقلاب اسلامی ، با تحریک آمریکا به ایران حمله نظامی کرد اما شکست خورد و بعد از آنکه به مهره ای سوخته تبدیل شد برای عقده گشائی به کویت حمله کرد و چون آمریکا از سقوط صدام و حزب بعث به دست معارضان و مردم عراق که اکثریت آنها شیعه و دارای گرایش به انقلاب اسلامی بودند نگران بود ، خود اقدام به سرنگونی وی کرد و عراق را به اشغال نظامی در آورد. البته آمریکا برای داشتن نوعی توجیه قابل ارائه به افکار عمومی ، چند دولت دیگر از جمله انگلیس را نیز با خود همراه ساخت که اکثر آنها از ادامه همراهی خودداری کردند و دولت لندن که در یک دهه اخیر به پیروی چشم و گوش بسته از آمریکا معروف شده است به همراهی با واشنگتن همچنان ادامه میدهد ، هرچند این نیز برای خالی نبودن عریضه است و اشغالگر اصلی آمریکاست .
اشغالگران آمریکائی در همه صحنه سازی هائی که برای دردست گرفتن حکومت آینده عراق کردند شکست خوردند ، بویژه در انتخابات مجلس که با سرمایه گذاری سنگین و بکارگیری نیروی فراوان و صرف وقت زیاد به میدان آمدند ولی کاملا ناکام ماندند. مهره های نشان دار آمریکا ، حتی به کمک دلارهای آمریکائی و فشار نظامیان اشغالگر و تروریست هائی که هر روز عراق را ناامن می کردند ، نتوانستند در مجلس به اکثریت برسند و حکومت را دردست بگیرند . به همین دلیل آمریکا به مدت 5 ماه از تشکیل دولت که اگر براساس قانون تشکیل میشد توسط کسانی قبضه میگردید که مطلوب آمریکا نبودند جلوگیری کرد. سرانجام در اردیبهشت ماه گذشته با کنار رفتن اجباری دکتر ابراهیم جعفری ، دولت نوری مالکی تشکیل شد اما دولتی که از یکطرف به دلیل تقسیم قدرت میان احزاب متضاد از انسجام برخوردار نیست و از طرف دیگر ، وزارتخانه های مهم و کلیدی دفاع و کشور به دلیل مخالفت ها و کارشکنی های آشکار آمریکا در اختیار نوری مالکی نیست و به طرفداران آمریکا واگذار شده است .
در چنین شرایطی ، تروریست های تحت حمایت آمریکا هر روز با ایجاد ناامنی و کشتار مردم بی دفاع ، از محکم شدن پایه های دولت جدید جلوگیری می کنند تا زمینه را برای ادامه حضور نظامی آمریکا مساعدتر نمایند. افشای جنایت حدیثه نیز پرده دیگری از چهره جنایتکار اشغالگران برداشت ، کما اینکه وقایع بصره نیز مردم را به تنگ آورده است و بدین ترتیب ، مردم عراق درست در جهت مقابل خواست و اراده اشغالگران بر خروج هرچه سریعتر نظامیان اشغالگر از کشورشان اصرار میورزند.
اینکه در این عرصه متضاد ، چه کسی پیروز میشود اکنون مهمترین سئوال در صحنه سیاسی عراق است ، هرچند در اصل اینکه اشغالگران بعد از تشکیل دولت قانونی دائمی نباید حتی یک روز هم در بازگشت به کشورشان درنگ نمایند تردیدی وجود ندارد.
اظهارات نخست وزیر عراق در هفته های اخیر علیه مداخلات آشکار آمریکا در این کشور از یکطرف و تظاهرات پیاپی مردم عراق که در آن با اصرار خواستار خروج اشغالگران از کشورشان می شوند ، دولت آمریکا را به نقطه تصمیم نزدیک خواهد ساخت . با توجه به این واقعیت ، اکنون سئوال اساسی اینست که آمریکا با مردم و دولت عراق چه خواهد کرد.
خواست مردم و دولت عراق که خروج اشغالگران است ، با خواست آمریکا در تضاد است . آمریکا هنوز در عراق کارهای زیادی دارد. قطعا دولتمردان آمریکائی تا حاکمیت عراق را صددرصد به دست مهره های کاملا مورد اعتماد خود نسپارند ، تغییری در وضعیت کنونی پدید نخواهد آمد. ناامنی ، کشتار مردم بی دفاع و دخالت در امور داخلی کشور نه تنها ادامه خواهد داشت بلکه شدیدتر خواهد شد. از طرف دیگر ، مقاومت مردم عراق در برابر فشارهای آمریکا و اصرار آنها بر خروج اشغالگران از عراق نیز بیشتر خواهد شد. در آنصورت آیا احتمال اینکه آمریکا مرتکب دیوانگی دیگری شود وجود ندارد این سئوال مهمی است که در آینده ای نه چندان دور پاسخ آن روشن خواهد شد.