پروژه منهتن

در سال 1942، فیزیکدانی به نام انریکو فرمی (Enrico Fermi) موفق شد یک واکنش هسته‌ای در رآکتور خود که (Chicago Pile 1) CP -1 نام داشت را کنترل کند. نکته جالب اینکه در کمال ناباوری CP -1 در دانشگاه شیکاگو مستقر بود!
بعدها در ادامه این پروژه اولین بمب اتم در ششم جولای سال 1945، در آزمایشگاهLos Alamos منفجر شد. مسئول این آزمایشگاه که شاهد انفجار این بمب بوده، اظهار داشته:
همه ما می‌دانستیم که ساخت چنین بمبی می‌تواند دنیا را دگرگون کند، برخی از افراد می‌خندیدند و برخی می‌گریستند، ما ـ تیم تحقیقاتی ـ به نوعی خود را ویرانگران جهان شمرده و سرزنش می‌کردیم.
یک ماه پس از این آزمایش، شهرهای هیروشیما و ناکازاکی در کشور ژاپن، هدف دو بمب اتمی قرار گرفتند. به دنبال آن آمریکایی‌ها دلایل بسیاری برای این کار اعلام کردند که یکی از آن‌ها پایان دادن سریع جنگ و به تبع آن، حفظ جان هزاران عضو ارتش آمریکا بود. این اقدام ستیزگرانه موجب مرگ صدهزار نفر در آن زمان شد و بروز عواقب ناشی از تشعشعات هسته‌ای برای نسل‌های آینده بود.
بدون شک، بمب اتمی قویترین سلاح مخربی است که بشر تاکنون مورد استفاده قرار داده است. با این وجود دانشمندان بسیاری از مشارکت در ساخت سلاحی چنین ویرانگر راضی به نظر می‌رسیدند، در زیر اظهارات دو تن از دانشمندانی که در این پروژه همکاری داشته‌اند، آمده است:
ژوزف هایرشفلدر (Joseph o.Hirschfelder)، شیمیدان
... در طول جنگ جهانی دوم، فعالیت‌هایی که به منظور ساخت بمب اتم در Los Alamos انجام می‌شد، هیچ‌گونه واکنش منفی در پی نداشت، همه معتقد بودند که هیتلر و ژاپنی‌ها آزادی را از جهان خواهند گرفت و بنابراین با متوقف کردن آن‌ها کاملا موافق بودند. خانواده، دوستان و آشنایان ما به قتل می‌رسیدند و ترس عمومی بر جامعه حاکم بود.
جورج کیستیاکووسکی (George B. Kistiakowsky)
... در مذاکراتی که در مورد این پروژه در Los Alamos انجام شد، اعتراف می‌کنم که عقیده شخصی من این بود که بمب اتمی بدتر از بمباران هر روزه ژاپن با B-29 ‌ها نیست و ما باید برای پایان گرفتن سریع جنگ دست به هر گونه اقدامی بزنیم. بلافاصله پس از موفقیت پروژه منهتن، روسیه نیز به گسترش سلاح‌های اتمی در کشورش پرداخت؛ ساخت این سلاح جدید که می‌تواند کل جهان را منهدم کند، آغاز رقابت سلاح‌های اتمی و جنگ سرد بود. سلاح‌های اتمی که در ابتدا در بمب‌افکن‌ها مورد استفاده قرار می‌‌گرفتند، خیلی سریع گسترش یافتند و در سیستم‌های فضایی به کار گرفته شدند.
امروزه در سیستم‌های جدید راکت‌هایی وجود دارند که قادر هستند در ظرف یک ساعت، کلاهک‌های اتمی را از یک سر کره زمین، به سر دیگر بفرستند. به این ترتیب، آنچه مسلم است، از سال 1950 تاکنون حجم جنگ‌افزارهای موجود در جهان به میزانی که برای نابودی بشریت کافی باشد، رسیده است. از جنگ جهانی دوم به بعد، هیچ کشوری علیه کشور دیگر، از این سلاح‌ها استفاده نکرده است. اگر آمریکا حمله نظامی به روسیه را آغاز کند، روسیه بلافاصله با پرتاب موشک‌های اتمی مقابله به مثل خواهد کرد و آمریکا و روسیه هر دو با خاک یکسان خواهند شد.
جنگ با سلاح‌های اتمی، نوعی بازی است که نه تنها هیچ برنده‌ای ندارد، بلکه طرفین بازی و کل جهان بازندگان آن هستند.