ضرورت نزدیکی مذاهب در هیچ کدام از ادیان الهی به اندازهی دین اسلام از سوی علما مورد توصیه قرار نگرفته، هرچند ممکن است این ضرورت توسط برخی افراد به درستی درک نشود اما گذر زمان و مواجههی دنیای اسلام با مشکلات و خطرات بینالمللی، حساسیت آن را بیش از پیش آشکار کرد، به نحوی که امام(ره) در زمان حیاتشان هفتهای را در فاصله بین دو روایت شیعه و سنی از زمان ولادت پیامبر را هفتهای وحدت نامیدند. به گزارش ایسنا، اسدالله بیات دربارهی تاثیر این حرکت امام(ره) (نامگذاری هفتهای به عنوان هفتهی وحدت) بر دنیای اسلام نیز یادآور شد: «اهل سنت و شیعیانی که نگاه منفی نسبت به یکدیگر داشتند پس از تصمیم امام(ره)، در سایهی این نگاه درکنار یکدیگر قرار گرفتند. و این در حالی بودکه تا پیش از این آنها از ارتباط با یکدیگر وحشت داشتند.» وی ادامه داد: «دنیای اسلام دشمن فرهنگی، یاسی و اخلاقی مشترک دارد و از لحاظ عقلی و منطقی این موضوع ضرورت وحدت را به خوبی نمایان میسازد. آنهایی که اکنون ادعای حقوق بشر دارند، چند هزار سال پیش که انسان و زن و مالکیت و اندیشه و منطق برای ما حرمت داشت، چه میکردند که حالا به عنوان یک پدربزرگ از آن سوی دنیا برای امت اسلامی که ابن سینا و میرداماد و فارابی را تحویل داده است، رفتار اجتماعی تعیین میکنند؟ بر این اساس امت اسلام باید ضرورت وحدت خود را احساس کند.» وی با اشاره به انحرافاتی که دین اسلام را تهدید میکند، تصریح کرد: «علاوه بر خطرات داخلی، یک خطر ابلیسی وجود دارد که نه تنها اسلام که همهی ادیان الهی را تهدید میکند. امروز در دنیا برای مسخ فرهنگ دینی، معنویتی ترویج میشود که فاقد مبنای دینی و الهی است. جریانهای نامقدس، مقدس شناخته میشوند و انحرافها و خرافاتها تقدیس پیدا میکنند. به جای این که به عقل و خرد و توان ارزش بدهند، به عوامزدگی قداست میدهند.» بیات ادامه داد: «چنانچه دین و عقل هر دو با هم نباشند و اگر مفسران دینی از ادبیات عقل استفاده نکنند این دین به سمت خرافه سوق پیدا میکند. عوام بدنبال خرافات میروند زیرا حوصلهی تعقل ندارند و متفکرین هم در باطن تحت تاثیر آن قرار میگیرند. تمام خطر امروز اسلام این است که در بین شیعه و سنی، عوامزدگی وجود دارد و این نقطهی آسیبپذیر این دو مذهب است.»