پیام انتخابات 24 آذر

دکتر امیر محبیان، تحلیگر و فعال حزبی
کشورهای غربی بویژه ایالات متحده آمریکا همواره برای ضربه زدن به نظام جمهوری اسلامی ایران یک تاکتیک و استراتژی واحد را انتخاب کرده اند تا اعلام کنند مردم حامی نظام نیستند و این نظام مقبولیت مردمی ندارد. برای این کار همواره در نزدیکی هر انتخاباتی یا هر حرکت بزرگی که به حضور مردم نیاز دارد، تبلیغات شدیدی را مبنی بر این که مردم در صحنه حاضر نخواهند شد، آغاز می کنند. اما با وجود تلاش سالیان گذشته، همیشه خلاف این تبلیغات را مشاهده کرده‌اند.
از سوی دیگر، تلاش می کنند این گونه القا نمایند که اگر هم مردم در پای صندوقهای رأی حاضر شده یا در یک اجتماع بزرگ شرکت کردند، این مشارکت بخصوص در بحث انتخابات فاقد رقابت بوده است. یا این که می گویند کسانی توسط شورای نگهبان رد صلاحیت شده اند و یا مشارکت مردم را اجباری نشان دهند و بگویند مردم اگر در انتخابات شرکت کرده اند، از روی ناچاری و اجبار بوده و جنبه دموکراتیک ندارد.
وقتی هم رقابت را نمی توانند انکار کنند، آنگاه دست به دامن حربه دیگری شده و این گونه مطرح می کنند که حضور مردم سازماندهی شده بوده و به عبارتی یک سری نهادها به صورت سازماندهی شده وارد شده و نتیجه انتخابات را تغییر داده‌اند.
ایراد مهمی که بر تحلیلهای ارایه شده توسط رسانه ها و کارشناسان غربی وارد است، اینکه این تحلیلها بیشتر خیالی و به دور از واقعیتهای جامعه ایرانی است. اگر آنها لحظاتی را در ایام انتخابات به ایران بیایند و مشاهده کنند که مشارکت مردم امری خود انگیخته است و فرمایشی نیست، ضمن این که رقابتها نیز بسیار جدی است و نتایج قابل پیش بینی نیست و علاوه بر آن سیستم اجتماعی ایران هم به نحوی نیست که بتواند حضور سازمان یافته مافیایی را شکل دهد، آنگاه براساس خیالات تحلیلهای خود را ارایه نخواهند کرد.
اساساً باید گفت به دلیل همین تحلیلهای همراه با توهم و خیال است که همیشه اولین کسانی که از حضور مردم در انتخابات و رقابت جدی نامزدها ابراز شگفتی می کنند، غربیها و بخصوص آمریکایی ها هستند. به همین دلیل، باید از تحلیلگران غربی دعوت کرد با ایران آشنا شوند و انتخابات کشور ما را از نزدیک ببینند، آن گاه متوجه می شوند که مردم سالاری دینی به واقع در جامعه ما ریشه یافته است.
یکی دیگر از بحثهایی که ممکن است این روزها از سوی برخی افراد داخل به صورت آگاهانه یا ناآگاهانه به میل رسانه های خارجی مطرح شود، بحث شکست دولت در انتخابات شوراهاست. در این مورد، باید یادآور شد که دولت مجموعه و نهادی است که خود براساس انتخاب مردم روی کار آمده و بر همین اساس هم مردم در مقطعی 17 میلیون به این دولت رأی دادند. براساس دستور مقام معظم رهبری، دولت نیز تلاش خود را کرده است که در انتخابات حضور پیدا نکند.
انتخابات شوراها، انتخاب یک نهاد مدنی است که جدا از دولت تشکیل می شود، لذا رقابت ممکن است بین کسانی باشد که جزو هواداران آقای دکتر احمدی نژاد یا افراد دیگری باشند، ولی صعود و نزول هواداران طرفین را نباید به معنای صعود یا نزول فرد یا دولت وی ارزیابی کرد، بلکه تنها نشان دهنده آن است که مردم در انتخابات شوراها گرایشی از خود بروز دادند که این گرایش ممکن است به طرف طیفهای مختلف باشد.
در حقیقت، گرایش مردم ربطی به نفی مشروعیت و مقبولیت دولت آقای احمدی‌نژاد ندارد.
سخن آخر اینکه، هر انتخاباتی دارای پیامی است و پیام این انتخابات نیز این بود که دایره انتخاب مردم همچنان در میان محیط اصولگرایان ترسیم می‌شود.