سوسیالیست‌های اروپایی

محمود فاضلی
«جورج پاپاندرو» رئیس شورای سوسیالیست بین الملل و «یوناس گاراشتور» وزیر خارجه نروژ در نامه ای که در آتن منتشر کردند خواستار گفت وگو با جنبش فلسطینی حماس و حزب الله برای خروج از بحران خاورمیانه شدند. این درخواست که در روزنامه VIMA روزنامه ای متمایل به سوسیالیست های چپ مخالف دولت یونان به چاپ رسیده، به امضای «پیرو فاسینو» رهبر دموکرات های چپ ایتالیا کمونیست های سابق نیز رسیده است. این دو مقام یاد شده از جامعه بین‌المللی خواسته‌اند تا با «لزوم آغاز فوری مذاکرات برای تشکیل یک دولت فلسطینی و نیز فشار برای مذاکرات فوری با هدف دستیابی به توافق صلح میان اسرائیل و سوریه» درخصوص مناقشه لبنان وارد عمل شوند. در این نامه آمده است: «اگر خواستار توقف خشونت افراطی هستیم، باید باب مذاکره با گروه های مذهبی و مسلح را بگشاییم و آنها نیز به سهم خود باید از خشونت پرهیز کنند.» پاپاندرو که از سال 1999تا 2004میلادی وزیر امور خارجه یونان بود در سال 2004به ریاست تشکل سوسیالیست بین الملل رسید، سازمان بین المللی متشکل از احزاب دموکرات، سوسیال دموکرات و کارگری است.
«حزب سوسیالیست های اروپا» که در پارلمان اروپایی فعالیت دارد، یکی از سازمان های وابسته به سوسیالیست بین الملل است. سوسیالیست بین الملل به عنوان یک سازمان غیردولتی نقش مشورتی برای سازمان ملل دارد. سوسیالیست بین الملل یک سازمان با گستره جهانی و عضویت 161احزاب سوسیال دموکرات، سوسیالیست و کارگری است. سوسیالیست بین الملل که خاستگاه آن به جنبش های کارگری و سازمان های بین المللی برمی گردد به نحو فزاینده ای فعال بوده و اعضای آن به میزان قابل توجه افزایش یافته و به ویژه در سال های اخیر و در دهه 90به دو برابر رسیده است. بدنه اصلی تصمیم سازی عالی این احزاب بین المللی کنگره هایی هستند که هر سه یا چهار سال یک بار تشکیل جلسه می دهند و نیز شورا که شامل همه اعضای احزاب و سازمان ها است که هر دو سال یک بار تشکیل جلسه می‌دهند.
دبیرخانه سوسیالیست بین الملل در لندن مستقر بوده و وظیفه هماهنگی فعالیت ها ابتکارات بین المللی، تشکیل جلسات، نشست ها و کنفرانس ها، صدور بیانیه ها، ارتباط با مطبوعات و انتشار تولیدات را برعهده دارد. سوسیالیست بین الملل کمیته هایی در داخل خود از جمله کمیته هایی در زمینه قوانین مدون اخلاقی، کمیته مالی و اجرایی، کمیته ای در مورد ادیان به علاوه کمیته هایی در مورد اقتصاد، مسائل اجتماعی و محیط زیست، مهاجرت، صلح، دموکراسی و حقوق بشر و نیز کمیته های آسیا، آفریقا، اقیانوسیه، آسیای مرکزی، قفقاز، آمریکای لاتین و کارائیب، مدیترانه و خاورمیانه و اروپای جنوب غربی و نیز گروه های کاری با برخی از این کمیته ها تشکیل داده است.
سوسیالیست بین‌الملل همچنین هیات ها و ماموریت های سیاسی را مرتبا به کشورها و مناطق مختلف اعزام می کند. در سال های اخیر این ملاقات ها و دیدارها در موارد مختلفی به خاورمیانه، آفریقا، آمریکای لاتین، کارائیب و اروپای شرقی و مرکزی انجام شده است. مانند همه سازمان های غیردولتی بین المللی، سوسیالیست بین الملل گروه های مشورتی با سازمان ملل و گروه های کاری بین المللی با دیگر سازمان ها تشکیل داده است. حزب کارگر اتریش، حزب کارگر اسرائیل، حزب سوسیال دموکرات ژاپن، حزب سوسیالیست پیشرو لبنان، حزب دموکراتیک فعال مالزی، حزب انقلابی مردم مغولستان، حزب کنگره نپال، حزب کارگر زلاندنو و حزب مردم پاکستان از احزاب فعال این گروه بوده و احزابی همچون حزب کارگر فی جی، جنبش فتح فلسطین، حزب سوسیال دموکرات فیلیپین و حزب فریتلین تی مورشرقی از احزاب مشورتی این گروه هستند و احزاب جاناتا دال هند، حزب دموکرات کردستان ایران، اتحاد وطن دوستانه کردستان عراق، حزب چپ دموکرات اردن و حزب سوسیالیست یمن نیز از احزاب ناظر این گروه هستند.
حمایت سوسیالیسم اروپایی از حل بحران خاورمیانه در حالی است که تا قبل از دهه ?? میلادی این سوسیالیست های اروپایی بودند که از یهودی ها و اسرائیل طرفداری می کردند. «سوسیالیست ها در اواسط قرن بیست دریافتند که یهودی ستیزی و فاشیسم محصول جناح راست است، پس به شدت طرفدار اسرائیل شدند. در دهه پنجاه میلادی نیز این دولت چپگرای فرانسه بود که انرژی اتمی و نیروی هوایی مدرن را در اختیار اسرائیل قرار داد.» به نوشته اکونومیست، «جنگ شش روزه اما همه چیز را عوض کرد و در اسرائیل در حمله ای پیشگیرانه، نیروهای سوری، مصری و اردنی را که به نظر می آمد قصد حمله به اسرائیل داشتند، شکست داد.
نتیجه آن جنگ اشغال کرانه باختری، نوار غزه و صحرای سینا بود. سوسیالیست های اروپایی که تا آن زمان از جناح ضعیف تر یعنی اسرائیل حمایت می کردند، دریافتند که این فلسطینی ها هستند که مورد ظلم قرار گرفته اند و آواره شده اند. اسرائیل از آن پس در نظر آنها به یک ابرقدرت منطقه ای استعمارگر تبدیل شد و دیگر یک بازمانده از قضیه هولوکاست نبود که از طرف همسایگانش مورد تهدید قرار گرفته باشد.» این هفته نامه می نویسد: «در دهه های پس از جنگ شش روزه، حزب کارگر که تا آن زمان عمدتا حزب حاکم در اسرائیل بود، کم کم میدان را به حزب های دست راستی به خصوص لیکود واگذار کرد. چپگرایان اروپایی که تا آن زمان اسرائیل تحت رهبری گلدا مایر را برای خود به عنوان کشوری پیشرو در سوسیالیسم الگو قرار داده بودند، از اسرائیل نظامی شده و نژادپرست به رهبری مناخیم بگین، شوکه شدند و در عوض روابط خود با فلسطینی ها را آغاز کردند.