سیاه‌نمایى، شیوه‌اى عبث و پرهزینه

رسول سنایى‌راد
از جمله آفاتى که دامن برخى چهره ها و تریبون هاى حزبى و سیاسى را در مقطع فعلى گرفته، بزرگنمایى مشکلات و ضعف ها یا به عبارت دقیق تر «سیاه نمایى» است که گاه از بزرگنمایى واقعیت هاى موجود فراتر رفته و امنیت روانى جامعه را مخدوش مى سازد. به عنوان مثال اخیرا یکى از جراید منتسب به اصلاح طلبان تیتر یک صفحه اول خود را به قطع همزمان گاز و برق اختصاص داده بود، که در فصل سرما و افت فشار گاز در برخى مناطق، به خوبى مى توان نتایج روانى چنین اقدامى را حدس زد. همچنین همزمان با تشدید ضرب آهنگ جنگ روانى علیه پرونده هسته اى و ایجاد فشار با استفاده از رعب و تهدید، برخى از جراید نیز اخبار مربوط به تحریم ها و قطع همکارى هاى بانکى را به صورت فراگیر پوشش مى دهند و برخى از القائات رسانه اى بیگانه را نیز چاشنى آن مى نمایند؛ اتفاقى که مى تواند به ایجاد هراس در جامعه کمک نماید که هدف اصلى جنگ روانى و تبلیغاتى دشمن نیز مى‌باشد.
از این رو نگارنده معتقد است «سیاه نمایى» در فضاى سیاسى فعلى تبدیل به مساله اى شده که ضرورت دارد اصحاب اندیشه و قلم براى اجتناب از آفاتش ـ که بدیهى ترین آن «نفرت پراکنى» و ایجاد «یاس» و «هراس» در جامعه است ـ چاره اندیشى کنند و دستگاه هاى مسوول نیز براى کنترل آن اقدام نمایند، چرا که:
1- هزینه اصلى چنین فضاى یأس آور و سیاهى بر دوش مردم مى افتد که علاوه بر تحمل فشار واقعیت هاى زندگى خویش باید تاوان جو روانى ناشى از سیاه نمایى را نیز بپردازند؛ هزینه هایى که از تحمل بخشى از گرانى هاى ناشى از فضاى روانى تا آسایش و امنیت روانى سلب شده شهروندان را شامل مى‌شود.
2- واقعیت‌ها نیز در غبار ناشى از سیاه نمایى ها گم شده و فرصت تشخیص حقیقت از دروغ از دست مى رود و اعتماد از افکار عمومى سلب مى‌شود.
3- چنین فضایى، دشمن را خوشحال و او را در نیل به اهداف رسانه اى و تبلیغى خویش که کاهش انسجام ملى در شرایط تهدید است، کمک مى نماید، به ویژه این که مخالفان پرونده هسته اى از حربه تحریم براى واداشتن نظام و مردم ما به عقب نشینى و دست برداشتن از حقوق هسته اى استفاده کرده‌اند.
4- فرسایش انرژى و توان ملى و انحراف آن از مسیر خدمت و سازندگى به پاسخگویى و خنثى سازى فضاى روانى و تبلیغى که پیش از این نیز در فضاى غوغاسالارى نتیجه آن معلوم شده و از سوى مردم جواب لازم را دریافت داشته است.
لذا عقلانیت و خردورزى مورد انتظار از چهره هاى سیاسى و احزاب و گروه ها ایجاب مى نماید که در شرایط فعلى با عبرت از گذشته و احترام به افکار عمومى، در بیان واقعیت ها مسیر منطقى و صادقانه را طى کنند و در رقابت هاى سیاسى منافع و مصالح ملى و سود مردم را قربانى اهداف حقیر سیاسى نکنند.
این درخواست به معناى نفى ضرورت بازگویى واقعیات و حتى انتقاد از شرایط موجود نیست ولى افراط در بزرگنمایى ضعف ها به گونه اى است که یکى از تحلیلگران اصلاح طلب مدعى شده بود که در فضاى پس از انتخابات گویا «جنگ همه علیه دولت» آغاز شده است.
به نظر مى‌رسد این فضا به افراطى آلوده شده که بخشى از آن ریشه در رقابت هاى سیاسى و انتخاباتى دارد و لازم است با ملاحظه منافع ملى و آسایش و آرامش مردم تعدیل گردد. به ویژه کسانى که تا دیروز در عرصه قدرت بوده و برخى نارسایى ها را با عبارت «دیگران نمى گذارند» توجیه مى کردند، امروز به گونه اى پیش نروند که چنین توجیهى براى دیگران نیز موجه جلوه کند.