معجزه شارمیلا ایروم

شیرین عبادی
روز یکشنبه، امکان آشنایی با "پدیده ای" را یافتم که در طول مدت فعالیت حقوق بشری خود، هرگز تصور وجود آن در نقطه ای از جهان خاکی را نمی‌کردم. این پدیده، شارمیلا ایروم (sharmila lrom) زن وکیل هندی بود که برای نشان دادن اعتراض خود به یک قانون ظالمانه، به اعتصاب غذایی شگفت انگیز دست زده است. او اعتصاب غذای خود را "شش سال" پیش آغاز کرده و زنده ماندن او تا کنون،‌به وجود قانونی در کشور هند باز می گردد که اقدام به از بین بردن خود (از طریق اعتصاب غذا) را جرم تلقی می‌کند و برای آن یک سال مجازات تعیین کرده است. در نتیجه، در شش سال گذشته، به دنبال هر نوبت اعتصاب غذای شارمیلا ایروم، وی دستگیر و زندانی گردیده و در زندان به زور از طریق لوله یا سرم به او مواد غذایی داده شده است. اما او به دنبال هر نوبت آزادی از زندان مجددا به سرعت اعتصاب غذا را از سر گرفته و پس از مدتی باز به این "جرم" دستگیر و زندانی شده... و به این ترتیب معجزه مقاومت دردناک و تراژدی "آب شدن تدریجی" این زن،‌از سال 2000 تا کنون ادامه یافته است.
چیزی که این زن جوان هندی در اعتراض به آن اعتصاب غذای بسیار دشوار خود را آغاز کرده، قانونی است که به نیروهای نظامی هند اجازه می دهد تا در مناطق مرزی این کشور، به روی افراد مظنون به تحرکات به اصطلاح ضد امنیتی شلیک کنند. با استفاده از همین قانون بوده که در سال 2000، نیروهای ارتش هند به روی تعدادی از مردم ایالت ماینپور (Manipur) آتش گشوده و حدود 50 نفر را به قتل رسانده‌اند، بدون آن که برای این جنایت مورد محاکمه قرار بگیرند. در پی این اقدام شارمیلا ایروم از چهارم نوامبر همان سال تصمیم بزرگ خود را برای اعتصاب غذای نامحدود در اعتراض به قانون فوق به مرحله اجرا گذاشته و در راه دفاع از حقوق قربانیان بالفعل و بالقوه این قانون، دورنمای مرگی تدریجی و زجر بار را به جان خریده است.
وی حدود یک ماه قبل، پس از آزادی از زندان برای چندمین بار، با اسم جعلی به پایتخت هند سفر کرده و در آنجا اعتصاب غذای خود را از سر گرفته و اکنون، در بیمارستانی در دهلی نو تحت بازداشت و نظارت شبانه روزی پلیس قرار دارد. او در گذشته برای مقاومت در برابر تلاش هایی که برای شکستن اعتصاب غذایش به عمل آمده، لوله ها و سرم هایی که برای رساندن مایعات غذایی به بدن او وصل می شده را به زور از خود جدا می کرده است.
در نتیجه، اکنون در بیمارستان، ماموران برای جلوگیری از مقاومت وی دست ها و پاهایش را به تخت بسته اند و وی تحت چنین شرایطی، همچنان با سرسختی حیرت آوری به اعتراض خود ادامه می دهد و تمام تلاشش را برای جلوگیری از تزریق سرم به خود به کار می‌گیرد. من دیروز در شرایطی شارمیلا ایروم را در بیمارستان ملاقات کردم که اتاقش تحت محاصره نیروهای پلیس قرار داشت، در شرایطی بسیار دشوار به تخت بسته شده بود و بسیار به سختی صحبت می کرد. با این وجود، در روح بزرگی که در جسم نحیف این فعال حقوق بشر قرار داشت، ذره‌ای تزلزل در ادامه مقاومت به چشم نمی خورد.
من در پی ملاقات با خانم ایروم، با برگزاری مصاحبه ای مطبوعاتی رفتار غیر انسانی‌ای که با این وکیل صورت می گیرد را مورد اعتراض قرار دادم و تاکید کردم که اگر وی بمیرد، قضاتی که او را محکوم کرده اند، قانونگذارانی که قانون توجیه کننده شلیک به مردم در مناطق مرزی را مورد تصویب قرار داده‌اند، نظامیانی که از این قانون برای حمله به مردم استفاده کرده‌اند... و سرانجام دولت هند که اجرای چنین قانونی را تضمین می کند، همه و همه مسوول خواهند بود.