فلسطین، سرزمین شکست مجامع بین‌المللی

قاسم غفوری
امروزه صدها سازمان و مجمع بین‌المللی برای مقابله با تهدیدات جهانی بوجود آمده است برقراری صلح و ثبات، پیش‌گیری از جنگ، کاهش فاصله طبقاتی میان کشورهای فقیر و ثروتمند، تلاش برای یاری رساندن به نهضت‌های آزادی خواه برای پایان دادن به اشغالگری استعمارگران، تعامل و تفاهم میان بازیگران جهانی برای ارتقاء روابط همزیستی مسالمت‌آمیز و ... از جمله شعارها و اهدافی بود که بواسطه آنها مجامع و سازمان‌های جهانی شکل گرفتند. آنچه امروز در عملکرد این سازمانها و تشکل‌های به اصطلاح بشر دوستانه مشاهده می‌گردد، شکست آنها در اجرای اهداف و در یک کلام گرفتار آمدن آنها در میان خواسته‌های قدرت‌های بزرگ است. عملکردهای ضعیف و جانب دارانه بسیاری از این سازمانها سبب گردیده تا در بسیاری از نقاط جهان، افکار عمومی دیگر پذیرای آنها نباشند و تحقق خواسته‌هایشان، از طریق این مراکز را سراب و تصوری دست نیافتنی قلمداد کنند. یکی از مناطقی که در طی دهه‌های اخیر بویژه در مقطع کنونی باید آن را سرزمین شکست مجامع جهانی دانست، سرزمین‌های اشغالی فلسطین می‌باشد.
در طی هفته‌های اخیر اخبار و گزارشات متعددی از گسترش جنایات اشغالگران قدس و بروز فجایع انسانی در فلسطین انتشار می‌یابد، در حالی که در هر بخش از این گزارشات واکنش و مواضع سئوال برانگیز بسیاری از سازمان‌های بین‌المللی بویژه نهادهای حقوق بشر را می‌توان مشاهده کرد.
گزارشات از این امر حکایت دارد که هزاران فلسطینی در وضعیت‌های نامطلوب در بازداشتگاه‌های رژیم صهیونیستی که بسیاری آنها را با ابوغریب و گوانتانامو همانند می‌دانند، پسر می‌برند. نکته قابل تامل آنکه بیش از 4 هزارتن از این افراد را دانش‌آموزان و کودکان و نزدیک به 1000 نفر را معلمان تشکیل می‌دهند، اخراج و کوچ اجباری فلسینیان و اعراب از بیت‌المقدس و کرانه باختری در شرایطی که این افراد از انتخاب محل سکونت، شغل، آزادی‌های اجتماعی و مدنی محروم می‌باشند، (این در حالی است که بر اساس ماده 2 و 23 حقوق بشر کسی را به اجبار از محل سکونتش نمی‌توان اخراج و هر کس حق آزادی و انتخاب محل زندگی و اشتغال دارد) جلوگیری از حضور مسلمانان و مسیحیان در مراکز عبادی و دینی و تخریب صدها مسجد و کلیسا، دیدگاه‌ها و مواضع اتخاذ شده در قبال عملیاتهای نظامی بخش قابل تامل در تحولات فلسطین است. از یک سو عملیاتهای استشهادی و مبارزانه فلسطینیان که در پاسخ به جنایات صهیونیستها و تلاش برای احقاق حقوق از دست رفته صورت می‌گیرد، با انتقاد شدید جامعه جهانی جهانی قرار گرفته و محکوم می‌گردد، و نقطه مقابل جنایات وحشیانه صهیونیستها که هر روز به شهادت و زخمی شدن دهها تن منجر می‌شود، عملی در چارچوب حفظ امنیت، برقراری ثبات در منطقه، مبارزه با تروریسم، ارزیابی و در برابر آن سکوت می‌گردد. نگرش به اجرای دموکراسی و مولفه‌های آن از شاخصه‌های دیگر در نگاه جهانیان به اراضی اشغالی فلسطین است، اولا پیروزی حماس در انتخابات پارلمانی که با رای قاطع مردم بدست آمده، غیر دموکراتیک و بی‌اساس تلقی شده که پیامد آن افزایش فشارهای بین‌المللی بر دولت و ملت فلسطین می‌باشد (در طی هفته‌های اخیر ملت فلسطین از سوی مجامع جهانی مورد تحریم اقتصادی قرار گرفته که آنها را با فاجعه انسانی مواجه ساخته است) ثانیا انتخابات سوال برانگیز و سرشار از تخلف رژیم صهیونیستی که به گفته بسیاری از ناظران صرفا 20 درصد در آن شرکت کرده بودند، بخشی از دموکراسی جهانی و حتی الگویی برای سایر کشورها عنوان می‌گردد، نشانه‌ای از دموکراسی انتخابی در نگرش مجامع جهانی در فلسطین می‌باشد، و ... تنها بخشی از جنایات و فجایعی است که توسط رژیم صهیونیستی و همپیمانان غربی آن صورت می‌گیرد.
اما نکته قابل تامل در موارد مذکور، سکوت و بی‌توجهی مجامع بین‌المللی می‌باشد که خواسته یا ناخواسته موجب تشدید سیاست‌های جنایات‌کارانه صهیونیست‌ها و افزایش درد و رنج ملت فلسطین می‌گردند. مجامعی که روزی برای عدالت و احقاق حقوق مظلومان در قالب کمیته‌های حقوق بشر، سازمان ملل متحد و ... شکل گرفتند، امروز نه تنها برای این اهداف گام برنمی‌دارند بلکه یا همسو شدن با قدرت‌های بزرگ به حامیانی برای جنایت کاران، و بویژه رژیم صهیونیستی مبدل گردیده‌اند. بر این اساس فلسطین را به حق می‌توان سرزمین شکست مجامع جهانی نام نهاد که سیرتحولات آن پرده از چهره واقعی سازمان‌های به ظاهر مستقل جهانی برداشته و آشکار می‌سازد که آنها مراکزی هستند برای قدرت‌نمایی و تحقق اهداف قدرت‌های بزرگ که امروز خود در بند صهیونیست‌ها هستند و هدفی جز اجرای خواسته‌های زیاده‌طلبانه و جنایت‌کارانه آنها ندارند. با توجه به آنچه ذکر شد به صراحت باید گفت که ملت فلسطین برای احقاق حقوق خود که همانا تشکیل کشور مستقل فلسطینی به پایتختی قدس شریف است، چاره‌ای جز حفظ وحدت و استمرار انتفاضه در قالب دولت حماس ندارند، چرا که دلبستن به مجامع جهانی حاصلی جز تشدید جنایات صهیونیست‌ها و افزایش فشار بر مقاومت در پی نخواهد داشت.