سرنگونی دولتهای عربی منطقه؛ سیاست جدید آمریکا

دکتر مجید گودرزی
پس از گذشت چهار سال از اشغال کشور عراق، آمریکایی هایی که با بهانه گسترش دموکراسی در منطقه مجبور شده بودند به این منطقه حساس لشکرکشی کنند، در شکست استراتژی خود اعتراف می کنند که «هیچ راهکار جادویی برای حل مشکلات عراق وجود ندارد»، «جنگ عراق به نبردی فرسایشی و پرهزینه برای اشغالگران بدل شده است» «اوضاعی خطرناک و رو به وخامت برای آمریکایی ها ارزیابی می شود»، «روزهای دشواری را برای ایالات متحده آمریکا پیش بینی می نمایند»، «توانایی آمریکا را برای تأثیرگذاری بر تحولات و اتفاقات درون عراق را رو به زوال می دانند.»¹ این در حالی است که هیأت حاکمه آمریکا که با ارائه رهنمودهای غلط تا به امروز تقریباً 400 میلیارد دلار از سرمایه های مردم آمریکا را هزینه این جنگ خانمانسوز نموده، مخارج ماهیانه آن را حدود 8 میلیارد دلار برآورد و تا دو تریلیون دلار مخارج نهایی این تهاجم وحشیانه را ارزیابی نموده است. از سوی دیگر تمامی تلاش های آمریکائیان برای موجه جلوه دادن خود و نفوذ در قلب و دل مردم عراق عملاً با شکست مواجه شده است.
نظرسنجی گروه بیکر ـ هامیلتون خودگویای این واقعیت می باشد که 79% از مردم عراق دیدگاهی منفی درباره نفوذ آمریکا در کشورشان دارند؛ مضافاً اینکه ادامه حضور سربازان آمریکایی در عراق سبب ایجاد دو دستگی در بین سران دو حزب دموکرات و جمهوریخواه این کشور شده و در عین حال هر دو گروه در ضمن اختلافاتی که دارند بر این نکته متفق القولند که «سیاست کنونی آمریکا کارآمد نیست.»² مهمترین چالشی که دولت آمریکا و سران جنگ افروز آن را دچار وحشت کرده علاوه بر ترس از شکست نهایی در عراق و خدشه دار شدن چهره بین المللی آمریکا از دست دادن پایگاه دولت در میان مردم این کشور است تا جایی که «کشته شدن ماهانه تقریباً 100 سرباز آمریکایی»³ باعث شده است که «اکثریت مردم آمریکا، با جنگ مخالف باشند»⁴
به هر صورت مخالفت دولت آقای نوری مالکی که برخاسته از آرای مردم عراق بوده و در یک روند دموکراتیک به قدرت رسیده است با سیاست های خلع سلاح نیروهای مبارز جیش المهدی و سپاه بدر و عدم موافقت با ورود نیروهای بعثی به دستگاههای دولتی و امنیتی باعث شده است که آمریکا عملاً به شکست خود اعتراف کند و برای برون رفت از این بحران، استراتژی جدیدی را تدوین نماید، این استراتژی اگرچه با بیان افزایش نیروهای آمریکایی درعراق تا 21 هزار و پانصد نفر که 17 هزار و پانصد نفر آنان برای کنترل بغداد و 4 هزار نفر دیگر برای کنترل استان دیاله عراق اعزام خواهند شد آغاز شده است، اما هدف اصلی آمریکا در این استراتژی جدید، سرنگونی دولت آقای نوری مالکی و گماشتن نوکری از مزدوران خود در آن کشور و گشودن راه به رسمیت شناختن رژیم غاصب صهیونیستی توسط کشورهای عرب منطقه می باشد؛ امری که رایس اولین قدمهای خود را برای تحقق آن، با سفر به اسرائیل آغاز نمود.
به هر حال ترساندن دولتهای منطقه و سوق دادن آنان به سوی به رسمیت شناختن رژیم صهیونیستی و اعمال فشار بر جمهوری اسلامی ایران در قالب تحریم و یا درگیریهای مرزی می تواند از جمله عواملی باشد که هم مشکل رژیم صهیونیستی را حل کند و هم با سرنگونی دولت مالکی در عراق و گماشتن سرسپرده ای از خود و واسپاری قدرت به او، زمینه خروج آبرومندانه خود را از منطقه فراهم سازد. اما، تجربه نشان داده است که آمریکا به هیچ وجه قادر نخواهد بود شبه نظامیان مبارز شیعه را در عراق خلع سلاح نموده و همزمان هم بتواند روزهای خوشی را در عراق سپری کند.
بی‌شک هر گونه اقدام علیه دولت مالکی و شیعیان این کشور، عراق را به گورستان بزرگی برای سربازان آمریکایی مبدل خواهد کرد. اما کشورهای عرب منطقه و بویژه دولتهای حوزه خلیج فارس اگر تسلیم خواست های آمریکا و سیاست های فتنه انگیز آن که در قالب فعالیتهای دیپلماتیک و نظامی تحقق می یابد بشوند و به ننگ به رسمیت شناختن رژیم غاصب صهیونیستی تن در دهند و یا بخواهند به بهانه داشتن نقش در عراق و یا حمایت از برادران اهل سنت ما، فریب توطئه های آمریکا را بخورند، بی شک با خشم و نفرت توده های مسلمان کشور خود روبرو می شوند و سرعت سرنگونی حاکمیت های خود را به دست ملتهای خود افزایش خواهند داد. امروزه آمریکا و اسرائیل در نزد افکار عمومی آنچنان منفورند که هر دولتی با ایشان وارد مذاکره شود و همسو با آنان حرکت کند، راه زوال و نابودی خود را هموارتر کرده است.
اعدام صدام توسط نیروهای آمریکائی نیز نشان داد که سران استکبار برای مزدوران خود هر چقدر هم که برای آنان خوش خدمتی کنند ارزشی قائل نیستند و در یک فرآیند زمانی خاص حتی آنان را به جوخه اعدام می سپارند.
لذا سران برخی کشورهای عربی به جای خوش‌خدمتی برای آمریکا و اجرای اوامر ایشان بایستی برای دوام و بقای خود به ملت های خویش پناه ببرند.