شهروندان، خادمان خود را می‌شناسند

* در ابتدا تحلیل کلی خود را از نتایج انتخابات اخیر بیان کنید؟
** من چند نظر درباره انتخابات دارم. اول اینکه درصد حضور مردم در این انتخابات به نوبه خود بی نظیر بود؛ به عنوان مثال، انتخابات مجلس خبرگان نسبت به دوره پیشین افزایش چشمگیر را نشان می دهد. دوم اینکه، پیروز این انتخابات، نظام، رهبری، مردم و اصولگرایان بودند. بنابراین، حضور حداکثری مردم نشان داد که آنان به نظام و کشورمان علاقه مندند و تقویت نظام در عرصه های جهانی را مدنظر دارند.
اما در ارتباط با مجلس خبرگان رهبری، اگر به نتایج نگاهی داشته باشیم، متوجه می شویم که فهرست جامعتین اکثریت آرا را در تهران و شهرستانها کسب کرده است. البته اگرچه مجلس خبرگان فراجناحی است و در ارتباط با هویت نظام است، اما پیروز این میدان، فهرست جامعتین و روحانیت مبارز بودند. در انتخابات میان دوره ای مجلس در تهران نیز آرای ریخته شده به صندوقها در مجموع رأی اصولگرایان در خور توجه بود. اگر به آرای شوراهای شهر تهران و شهرستانها هم نگاهی داشته باشیم و بحث برد و باخت را در نظر بگیریم، باز هم اصولگرایان پیروز این صحنه بودند. اما در کل من معتقدم رقابت تا قبل از رأی گیری بوده، لذا پس از آن باید این رقابتها به رفاقت و تعامل منجر شود. از این رو، راه یافتگان به شوراهای شهر باید آگاه باشند که شوراها محل تنازع افراد و جناحهای سیاسی نیست، بلکه مکانی برای تفاهم است که باید براساس شرح وظایف شوراها که همان خدمت به شهروندان است، گام بردارند.
ختم کلام اینکه، ورود سلیقه های سیاسی نمایندگان شوراهای شهر در برنامه ریزی شهری، علاوه بر اینکه به صلاح مملکت، مردم و شوراها نیست حتی در شأن رأی دهندگان که با حضور حداکثری خود باعث نشاط و شادابی انتخابات شده اند، هم نیست.
* با وجود اینکه بسیاری از نامزدهای پیروز شوراهای شهر از طیف اصولگرایان هستند، اما به نظر می رسد آن ائتلاف و اعتماد واقعی که خواست همه اصولگرایان بود، در میان آنان شکل نگرفت، حتی تلاش برخی از افراد دلسوز طیف اصولگرایان برای ایجاد «وحدت همه جانبه» هم اتفاق نیفتاد. آیا به نظر شما، جریان اصولگرا با وجود همه اختلاف نظرها -که تا حدودی هم طبیعی است - باید به دنبال چه راهکاری باشد تا بار دیگر در انتخابات پیش رو دچار گسستگی نگردد؟
** چنانکه متذکر شدید، استراتژی ما در جبهه پیروان خط امام و رهبری همواره بر محور «وحدت» بوده و حتی تاکتیک ما رسیدن به فهرست واحد بود، لذا همه تلاشمان را بر همین مبنا انجام دادیم، اما متأسفانه بخشی نگری باعث شد که ما به فهرست واحد دست پیدا نکنیم. منتهی، ما باید همیشه از این گونه وقایع درس مناسبی بگیرید، زیرا اگر یک فهرست واحد در اختیار داشتیم و به موقع تبلیغ می کردیم، مسلماً وضعیتمان فرق می کرد. بنابراین، باید از این وضعیت درس بگیریم و اختلاف سلیقه ها را در بزنگاههای سیاسی رها کنیم و به منافع بزرگتر و به آینده بیندیشیم و اگر شکافهایی هم در میان اصولگرایان وجود دارد، باید این شکافها ترمیم گردد، به ویژه اینکه گفتمان اصولگرایی ظرفیت این ترمیمها را دارد و می تواند به وحدت دوباره دست پیدا کند.
* نتایج انتخابات شوراها حاکی از این است که در بیشتر شهرها و مراکز استانها و به ویژه در تهران ترکیب شوراها، ترکیب ائتلافی است، لذا این موضوع ممکن است در ذهن برخی از نامزدهای پیروز این گونه به نظر آید که چون متعلق به یک جریان خاصی هستند حتماً باید نمایندگی تشکل خود را در شوراها پیگیری کنند و این امر به نوعی سهم خواهی های سیاسی منجر می شود که در این میان منافع مردم نیز قربانی می گردد. اکنون پرسش من این است که برای دوری از این قضیه، شوراها باید چگونه عمل کنند که وارد این عرصه خطرناک و فرصت سوزی ها نشوند؟
** راه یافتگان سومین دوره شوراهای شهر باید همیشه عملکرد اولین دوره شوراها را مدنظر داشته باشند و بدانند که شورای شهر اول با وجود برخی از فعالیتهای مثبت، متأسفانه همواره به دنبال جنجالهای سیاسی و سهم خواهی جناحی بودند، لذا منتخبان شوراها باید تلاش کنند که دچار سرنوشت آنان نشوند که اگر بشوند. مردم با آنان نیز همان معامله ای را انجام خواهند داد که نتیجه اش منتخبان دومین دوره شوراها بود. اما مسأله بعدی این است که نباید شوراها را با یک حزب سیاسی اشتباه گرفت؛ چون شوراها برای خدمت به شهروندان طراحی شده اند و هر عضو شورای شهری خدمت بیشتری به مردم انجام دهد، مسلماً از چشمان تیزبین مردم دور نخواهد ماند، لذا شهروندان، خادمان حقیقی را از خادمان دروغین تشخیص می دهند و براساس همین تشخیص، نظر خود را در انتخابات بعدی نشان خواهند داد. بنابراین نباید منتخبان جدید شوراها کاری انجام دهند که موجب رنجش مردم شود، چرا که شهروندان به آنان اطمینان کردند و کلید اداره شهرها را به آنان سپرده اند، حتی اگر به شرح وظایف شوراها هم ما نگاهی بیندازیم متوجه می شویم که شوراها هیچ جایگاهی برای کار سیاسی و سیاسی کاری ندارند و هدف از تأسیس آنها، خدمت به شهروندان در حوزه های شهری، اجتماعی و فرهنگی است. در واقع شوراها مسابقه ای در خیرات است که باید قدر آن را بدانند و به دور از هرگونه سهم خواهی، خدمت را سرلوحه خود قرار دهند.