به هویت ملی و تمامیت ارضی خود بیشتر بیندیشیم

حسن‌رضا رفیعی
در صفحه اول روزنامه اعتماد سه شنبه 8/2/1388 این عنوان درشت جلب توجه می کرد: «گستاخی اعراب به نام خلیج فارس- ایران بر استفاده از نام خلیج فارس در بازی های اسلامی پافشاری می کند.» در متن این خبر به نقل از گروه ورزش روزنامه مزبور آمده بود کمیته عربستانی سرپرستی، نظارت و هماهنگی فدراسیون همبستگی کشورها اسلامی (ISSF) در جلسه روز یکشنبه با مسوولان دستگاه ورزش ایران در ستاد برگزاری دومین دوره بازی های کشورهای اسلامی، این موضوع را مطرح کرده است. پیغام کمیته عربستانی هرچند به صورت محرمانه برای مسوولان ورزش ایران ارسال شد، اما لحن کاملاً تهدیدآمیز آن به حدی فضای ساختمان تربیت بدنی را در خیابان سئول تهران تحت الشعاع خود قرار می دهد که جلوگیری از درز کردن خبر به بیرون کار چندان ساده یی نبوده است: «در نقشه ها و مدال ها از عنوان خلیج فارس استفاده نکنید تا به تهران بیاییم،» این خلاصه پیغام گستاخانه کشورهای عربی است که توسط رئیس فدراسیون همبستگی کشورهای اسلامی و دبیرکل ISSF در نشست ستاد اجرایی دومین دوره بازی های کشورهای اسلامی به آگاهی معاون رئیس جمهور و رئیس سازمان تربیت بدنی رسید.
حذف نام خلیج فارس از تمام بروشورها، تصاویر، نقشه ها، پوسترها و مدال های دومین دوره بازی های کشورهای اسلامی خواسته یی بود که کمیته عربستانی در این نشست به عنوان شرط کشورهای عربی برای شرکت در بازی ها مطرح کرده است. در پیام محرمانه کمیته عربستانی تاکید شده است این مساله خواست تمام کشورهای عربی برای شرکت بوده و باید به ستاد برگزاری بازی ها در تهران ابلاغ می شده است. در ادامه خبر چنین آمده است که بخش دوم پیغام کمیته عربستانی بیشتر رنگ و بوی تهدید به خود می گیرد: «در صورت استفاده از نام خلیج فارس، کشورهای عربی در بازی های تهران شرکت نخواهند کرد.» گرچه دبیر اجرایی دومین دوره بازی های همبستگی کشورهای اسلامی در مورد این پیغام گستاخانه می گوید: «این مساله تازه یی نیست که بخواهیم به آن بپردازیم»، اما در ادامه می گوید: «در مذاکرات انجام شده با اعضای این هیات، ما به هیچ وجه از مواضع بر حق خویش در رابطه با خلیج فارس عقب نشینی نکردیم.» هر یک از این گونه خبرها می تواند هشدار و بیدارباشی جدی برای همه ما ایرانیان باشد. در این موضوع هیچ تردیدی نیست که ایرانیان کهن ترین مردمان خاورمیانه هستند، اگر کهن ترین مردمان جهان نباشند. باستان شناسان در ناحیه کشف رود خراسان آثار دست ساخت انسان های 600 هزار سال پیش را به دست آورده اند.
قدیمی ترین خط شناخته شده جهان از آن سومریان است که قومی مهاجر از ایرانیان ساکن سواحل شمالی خلیج فارس بوده اند. آنها پس از مهاجرت در منطقه میان رودان (بین النهرین) ساکن شده اند. اخیراً به همت باستان شناسان در تپه کنار صندل جنوبی جیرفت، باستان شناسان به هویت تمدنی کهن تر از تمدن سومر برخورده اند که آن را تمدن آرتا نامیده اند. در این کشفیات لوحی خطی به دست آمده است که تاریخ نگارش آن به زمانی پیش از سومریان بازمی گردد. در واقع این نوشته مرز تاریخ و پیش از تاریخ را به آن سوتر برده است.تمدن های کهن ایرانی از جمله تمدن آماردها گوتیان، لولوبیان، اورارتوییان، عیلامیان، مادها، تمدن های درخشان هخامنشیان، اشکانیان و ساسانیان از جمله تمدن های پویا و درخشانی هستند که چونان خورشیدهای تابناکی بر تارک تمدن بشری می درخشند. این در حالی است که آثار تمدنی فراوانی از نیاکان ما هنوز در دل خاک نهفته است. تمدن های سومر، آرتا، سیلک از جمله نام های شناخته شده اندکی از آن نام های گمشده در پیچ و خم های تاریخ پرفراز و نشیب زندگی انسان بر پهنه خاک ایران است. بنا بر گفته استاد پیروز مجتهدزاده در چهارمین همایش «یکسان سازی نام های جغرافیایی» که در اردیبهشت سال 1387 در سازمان نقشه برداری کشور برگزار شد، دو سرزمین شناخته شده ایرانی در سواحل جنوبی خلیج فارس و دریای عمان وجود داشته است. یکی از این سرزمین ها هجر یا بحرین کنونی و دیگری سرزمین ماسون یا بخش دوم کشور عمان در آن سوی تنگه هرمز و سرزمین های تحت حاکمیت امارات متحده عربی کنونی است. امروزه عرب ها این بخش از ایران قدیم را راس مسندام یا راس ماسون دم می نامند. علاوه بر این در آن سوی شبه جزیره عربستان سرزمینی است که از دیرباز تحت تاثیر فرهنگ ایرانی بوده است و فرمانروایان آن سامان را تا همین اواخر شاهان ساسانی تعیین و اعزام می کرده اند. برابر متن سفرنامه ابن جبیر اندلسی در سده ششم هجری جده بزرگ ترین بندر امروزی عربستان سعودی یک شهر ایرانی بوده است.
وی می نویسد: «در بیرون این شهرک، کاریزهایی است کهن که وضع آنها دلالت بر قدمت ایجادشان دارد و گویند از شهرهای ایرانیان بوده است. در آنجا چاه هایی در دل صخره های سخت کنده اند که به یکدیگر پیوسته و از حیث فزونی، چه در داخل و چه در خارج از شهرک بیرون از شمار است. چنان که مردم آن سامان گویند شماره کاریزهای بیرونی 360 حلقه چاه و هم چندان آن نیز در داخل شهرک است. ما بسیاری از آن چاه ها را دیدیم که به شمار در نمی گنجد.این مطالب به جز آن است که بنا بر نوشته مورخ معروف چون مسعودی، در مروج الذهب، ابراهیم(ع) پیامبر ایرانی کسی است که عرب ها افتخار می کنند که نیای آنها با ایرانیان در این پیامبر الهی مشترک است. حضور فرهنگ ایرانی در مسجدالحرام که گره وحدت همه مسلمانان است، چیزی نیست که قابل انکار باشد. کعبه یک بنای کاملاً نجومی و ایرانی است که هنوز بعد از چهار هزار سال از احیای آن توسط ابراهیم(ع) و اسماعیل(ع) سه نام و واژه کهن ایرانی در ساختمان و متعلقات آن وجود دارد. ایرانی بودن این واژه ها را هیچ کس نمی تواند منکر شود و حضور این واژه ها در این بنای مقدس دفعی و اتفاقی نیست. به گواهی اسناد تاریخی نیاکان ما در طول تاریخ نشان داده اند داعیه تفاخر و برتری جویی به سایر ملت ها را نداشته اند. عالی ترین و انسانی ترین نمادهای حکومتی در حکومت کوروش هخامنشی دیده می شود که بیشتر مفسران قرآنی در سده اخیر او را ذوالقرنین قرآن معرفی کرده اند. به راستی که شعار وحدت و یگانگی، شعار بسیار خوبی است ولی نباید به بهای خدشه دار شدن تمامیت ارضی و محو هویت ملی و تاریخی ایران و ایرانیان در منطقه بینجامد. ما نباید تملق گو و مجیزگوی کسانی باشیم که دل پیامبر خاتم(ص) را خون کردند، به گونه یی که ایشان در کلامی به این مضمون فرمودند: «هیچ پیامبری به اندازه من از امت خود جفا ندید.» مگر از زبان ایشان نقل نشده است که فرمودند: «من از عربم ولی عرب از من نیست.» آیا وقت آن نرسیده است در عمق این فرمایش ها تامل کرد؟
نگارنده معتقد است امروز از ورای تاریخ همان جاهلیت عربی رخ نموده است. این مدعیان به خوبی می دانند آبراه مهم حد فاصل اروندرود تا تنگه هرمز از کهن ترین زمان ها تاکنون خلیج فارس نامیده می شده است. به نظر می رسد این همسایگان بی انصاف از هویت نداشته خود خجالت می کشند که به دنبال حذف واژه «فارس» از نام خلیج فارس هستند. غافل از آنکه در زمانی نه چندان دور، سراسر این آبراه در داخل سرزمین های تحت حاکمیت دولت مرکزی ایران بوده است. دولتمردان عزیز این مرز و بوم بدانند ضرر کوتاه آمدن در مقابل دولت هایی که عرب و عجم را از همدیگر تفکیک کرده اند، کمتر از ضرر کوتاه آمدن در مقابل امریکا و دولت های متجاوز نیست. دولت های عربی، آنچنان صف خود را از ما جدا کرده اند که بیان یک نکته تاریخی و انکارناپذیر در مورد بحرین، که توسط حجت الاسلام علی اکبر ناطق نوری بیان شد، دولت های عربی منطقه تا مصر را برانگیخت که در مقابل جمهوری اسلامی ایران صف آرایی کنند.
تاریخ هر ملتی بیانگر موفقیت ها و شکست ها، حماسه ها، تلخی ها و شیرینی های آن ملت است. ایستادگی در مقابل ادعاهای واهی و جسارت های بی شرمانه بعضی از دولت ها و مسوولان عربی می تواند آنها را سر جایشان بنشاند. تجربه تلخ دست و دل شستن از مجمع الجزایر بحرین در سال 1352 خورشیدی، هشداری جدی برای ایستادگی در مقابل ادعاهای واهی دولتمردان امارات برای سه جزیره ایرانی تنب بزرگ، تنب کوچک و ابوموسی است. در منطقه یی که بنا بر گفته تحلیلگران، جنگ های آینده آن بر سر آب خواهد بود و عطش و تشنگی ملت ما در این منطقه خشک کاملاً محسوس است، چرا باید دریا دریا آب خروشان چشمه ساسان که سرچشمه اصلی رود شاپور کازرون است، و آب ده ها حلقه چاه عمیق آن منطقه با لوله های قطور از زیر بستر همین خلیج فارس برای کشورهای عربی آن سوی این آبراه بین المللی ارسال شود؟ آن هم برای کسانی که خواهان محو هویت تاریخی ولی نعمتان خود و مردم نجیب ایران هستند. مردم شریف و متدین ایران در طول تاریخ، سربلند زندگی کرده اند و سرافرازتر زندگی خواهند کرد. آنان به گذشته سراسر افتخار و با معنویت خویش می بالند و از داشته های تاریخی و زندگی تاثیرگذار خود در میان ملت های منطقه و جهان به جان پاسداری می کنند.
منابع در روزنامه موجود است