کمیته صیانت از مرزهاى فکرى امام (ره)

علیرضا دانشجو
بعد از اعلام تشکیل ستاد صیانت از آرا، روزنامه اعتماد ملى (۱۳‎/۲‎/۸۸) اعلام کرد حجت الاسلام محتشمى پور، نماینده ستاد آقاى موسوى در این کمیته شده است. ایشان نیز طى مصاحبه اى با روزنامه مذکور خود را محور صیانت از آرا در برگزارى انتخابات مجلس سوم دانستند و بر ایستادگى قاطع خود مقابل شوراى نگهبان تاکید کردند! اگر چه تشکیل کمیته بررسى نتایج انتخابات توسط امام راحل بعد از برگزارى انتخابات مجلس سوم بود و قیاس آن با انتخاباتى که هنوز برگزار نشده، قیاس مع الفارق است اما هزینه کردن امام (ره) در هر جایى که کم مى آوریم، خصوصاً در اردوگاه اصلاح طلبان امرى رایج است.
در انتخابات مجلس سوم بعد از برگزارى انتخابات، بین شوراى نگهبان و وزارت کشور بر سر شمارش آرا اختلاف بود. امام نماینده اى از طرف خود تعیین کرد و نمایندگانى نیز از طرف شوراى نگهبان و وزارت کشور انتخاب شدند تا موضوع را بررسى نمایند. اما اکنون نه انتخابات برگزار شده و نه اشکالى پیش آمده؛ از این رو، تصمیم قصاص قبل از جنایت و ارجاع این تصمیم به تدبیر امام (ره) براى حل یک مشکل به وجود آمده، مقایسه ناهمگونى است که بین دو مساله نامربوط صورت مى گیرد. محتشمى پور تشکیل آن کمیته را براى صیانت از راى مردم دانسته و نهایتاً مى گوید: «در واقع صیانت از آراى امام بود».
سؤالى که همیشه و خصوصاً در ۱۲ سال اخیر ذهن خیلى از معتقدین به انقلاب را به خود مشغول کرده است، برخورد گزینشى مدعیان خط امام(ره) با اندیشه و تدابیر ایشان است؛ بدین صورت که بخشى از نظرات امام برجسته و برخى به کلى نادیده گرفته مى شود؛ براى مثال، این جمله امام (ره) بارزترین ارجاع اصلاح طلبان به ایشان است که: «میزان، راى ملت است»، اما به قبل و بعد این جمله هیچ اشاره اى نمى شود و این جمله امام خطاب به شوراى نگهبان را در کنار جمله قبلى نمى آورند (عدم جامع نگرى به امام (ره)) که «اصولاً آنچه باید در نظر گرفته شود خداست، نه مردم. اگر صد میلیون آدم، اگر تمام مردم دنیا یک طرف بودند و شما دیدید که همه آنها حرفى مى زنند که برخلاف حکم قرآن است، بایستید و حرف خدا را بزنید، ولو اینکه تمام بر شما بشورند» آیا تاکنون این جمله را کسى از زبان اصلاح طلبان شنیده است؟ خرج کردن امام(ره) براى یک تصمیم انحرافى و غیرحقوقى، ظلم به امام راحل نیست؟ آیا رهبرى انقلاب عین حضرت امام در مجلس ششم وارد نشدند و آنچه تصمیم و تدبیر ایشان بود، مطلوب شما نبود؟ از همه اینها که بگذریم جناب محتشمى پور سابقه نامعادلى در عرصه سیاسى دارند که در این مجال نمى گنجد؛ از جمله عراقى معرفى کردن آیت الله شاهرودى که بعد از رؤیت شناسنامه ایشان توسط نمایندگان مجلس ششم، حتى حاضر به عذرخواهى هم نشد، اما برجسته ترین نقش ایشان در نامه به امام راحل درباره نهضت آزادى و آوردن استناداتى درآن مبنى بر انحراف نهضت آزادى است.
شاید اگر نامه ایشان نبود، آن پاسخ امام نیز در تاریخ ثبت نمى شد که «اینها نباید رسمیت داشته باشند، باید با قاطعیت با آنان برخورد شود»، «صلاحیت هیچ امرى اعم از قضایى، اجرایى و قانون گذارى را ندارند»، «موجب انحراف کسانى شدند که از مقاصدشان بى خبر بودند»، «طرفدار جدى دلبستگى کشور به آمریکا هستند» و ... همه گمان مى کردند بعد از اینکه میرحسین موسوى اختلاف خود با نهضت آزادى را در حد «اختلاف سلیقه با دوستان قدیمى» اعلام کرد، محتشمى پور به صحنه بیاید و براى «صیانت از افکار امام» به نخست وزیر دوران امام(ره) بگوید: امام با نهضت آزادى اختلاف مبانى و فکرى داشت، شما چطور مرید امام هستید که صرفاً اختلاف سلیقه دارید؟ اما اینگونه نشد.
در دوران ۸ ساله اصلاحات نیز محتشمى پور در عین مشاهده پالوده خورى مشارکتى ها و ... با ملى - مذهبى ها سکوت کرد و حتى در اردیبهشت ۷۹ در آخرین شماره هاى روزنامه توقیف شده «بیان» طى سلسله مصاحبه هایى با عزت الله سحابى با تیتر «ما ولایت فقیه را قبول داریم» سعى در تطهیر آنان داشت. امید است ایشان و دوستانش امام را جامع ببینند، از نگاه گزینشى به امام (ره) بپرهیزند.
دانیل برامبرک، کارشناس کاخ سفید در دوران اصلاحات سفرى به ایران مى کند و در مصاحبه اى با افرادى نظیر عباس عبدى، موسوى خوئینى ها و ... مطالبى را جمع آورى و پس از بازگشت به آمریکا کتابى را منتشر مى کند، به نام «دوام خمینى». یکى از نتایج تحقیق ایشان این جمله است: «افرادى که در دهه ۶۰ خود را مهم ترین عناصر پیرو خط امام مى دانستند، در دهه ۷۰ براى دستیابى دوباره به قدرت، تصمیم به یک گردش ۱۸۰ درجه اى ایدئولوژیکى گرفتند و به مروجان لیبرالیسم و تفکرات غربى تبدیل شدند و براى توجیه عملکرد خود بعضى از نظرات سیاسى امام خمینى را بزرگ و بعضى دیگر از دیدگاه هاى وى را به کلى نادیده گرفتند».
امید است آقاى محتشمى پور مصداق این جمله، به ویژه بخش انتهایى آن نباشد.