نژادپرستی اروپایی در برابر ترکیه

ترجمه: صادق راستگو
نیکلا سارکوزی رئیس‌جمهور فرانسه به شدت با پیوستن ترکیه به اتحادیه اروپا مخالفت می‌کند و در این مخالفت‌ها خانم آنگلا مرکل صدراعظم آلمان هم مشارکت دارد؛ امری که لیبرال‌های ترکیه را در موقعیت بسیار بدی قرار داده است، افرادی که پیروان کمال آتاتورک به شمار می‌روند که می‌گفت اروپا تنها مکان طبیعی است که ترکیه لائیک باید در آن آرام گیرد. پاسخ‌های تند و تیز آلمان و فرانسه این بار با مداخله و وساطت باراک اوباما رئیس‌جمهور آمریکا باعث شد تا متضمن پیام‌های مثبتی از سوی اتحادیه اروپا به سمت جهان اسلام باشد و آن زمانی بود که نشست اروپایی ـ آمریکایی پیش از سفر وی به آنکارا برگزار شد. مخالفت‌های آلمان و فرانسه با پیوستن ترکیه به اتحادیه اروپا پایه و اساس چندانی ندارد و بر وهمیات استوار شده است مانند اینکه اگر ترکیه به اتحادیه اروپا منضمم شود دارای رای فراکسیونی بزرگ خواهد شد چرا که جمعیتی 75 میلیونی دارد، یا اینکه ترس آنها از مسلمان بودن آنها ناشی می‌شود و در جهت دیگر شاید آنها نیم‌نگاهی هم به وجود اقلیت‌های مسلمان در باشگاه اروپای مسیحی دارند.
این نقطه‌نظرات صادر شده توسط فرانسه و آلمان از طرف برخی دیگر از کشورهای اروپایی مانند یونان حمایت می‌شود که این خود یک دوگانگی مفتضحانه است. در حالی که ترکیه به همراه اکثر کشورهای اروپایی در سازمان ناتو حضور دارد و براساس مسئولیت پذیرفته شده در جنگ و دفاع باید با آنها همراهی کند چرا نباید منابع اقتصادی ناشی از آن نیز بهره‌مند باشد؟
ترک‌ها به خوبی بر این نکته واقف هستند که مخالفت اروپایی‌ها با حضور کشورشان در اتحادیه اروپا جنبه‌های مذهبی و نژادپرستانه دارد چرا که کشورهایی مانند لهستان، رومانی و بلغارستان که تا چندی پیش در پیمان دشمن، ورشو بودند به سادگی و بدون هیچ دردسری عضو اتحادیه اروپا شدند. ترکیه تاکنون بیشتر شرط‌هایی را که اتحادیه اروپا برای عضویتش درخواست کرده ـ مانند لغو حکم اعدام و پایبندی به تعهدات بین‌المللی حقوق بشر ـ برآورده کرده است و تا آنجا پیش رفته که حزب اسلامگرای عدالت و توسعه در بسیاری از موارد کوتاه آمده و راه را بر موارد گوناگونی باز کرده است ولی تاکنون خبری از عضویت این کشور در اتحادیه اروپا نشده و سخنان سارکوزی و مرکل تمام درها را در این مورد بسته است.
به جرات می‌توان گفت که همین شعارها و مواضع باعث شده تا ترکیه به دامن کشورهای اسلامی بازگردد و نقش خود را به عنوان یک بازیگر عمده در خاورمیانه ایفا کند؛ هر چند در این میان برخی از احزاب ملی‌گرا و لائیک از اینکه آرزوهای آتاتورک جامه عمل به خود نپوشیده، ناراحت هستند. اروپایی‌ها دچار اشتباه فاحشی در برابر ترکیه و جریان‌های لائیک آن شده‌اند و پیام‌های نادرستی را به تمام ترک‌ها ارسال می‌‌کنند به خصوص آنهایی که هر از گاهی در خیابان‌های استانبول راهپیمایی می‌کنند تا هویت لائیک کشورشان حفظ شود.