نتانیاهو در آچمز

یونس عبدی
کنیست رژیم صهیونیستی پس از ماه‌ها بحران سیاسی، با 60 رای مثبت و 45 رای منفی به وزرای پیشنهادی بنیامین نتانیاهو، ‌رئیس حزب لیکود، به کابینه جدید این رژیم رای اعتماد داد تا نتانیاهو که به واسطه حماقت‌هایش به baby مشهور شده است، پس از 10 سال مجددا به سمت نخست‌وزیری رژیم صهیونیستی را در دست گیرد. بنیامین نتانیاهو از سال 1996 تا 1999 نیز نخست‌وزیر اسرائیل بود. در حال حضار و با انتخاب 30 وزیر، نتانیاهو بزرگ‌ترین کابینه رژیم صهیونیستی را از حیث تعداد وزرا تشکیل داده است اما ترکیب وزرای معرفی شده توسط وی هراس فراوانی را در جامعه جهانی ایجاد کرده است. کابینه نتانیاهو که مملو از وزیران راستگرای افراطی نظیر لیبرمن و شالوم است را باید افراطی‌ترین کابینه اسرائیل ظرف 3 دهه گذشته قلمداد کرد. اما در حال حاضر ابهامات بسیاری درباره کابینه جدید رژیم صهیونیستی و آینده آن وجود دارد. آیا کابینه نتانیاهو می‌تواند تمامی دوران زمامداری خود را سپری کند یا کابینه وی نیز مانند دیگر اسلافش در طول 3 دهه گذشته، پیش از فرا رسیدن موعد مقرر منحل شده و ناچار به برگزاری انتخابات زودهنگام خواهد شد؟
ترکیب کابینه ائتلافی رژیم صهیونیستی نشان‌دهنده این مسأله است که نتانیاهو در آینده نه چندان دور ب مخاطرات بسیاری مواجه خواهد شد. اساسا دولت‌های ائتلاف را باید دولت‌هایی بی‌ثبات دانست چرا که احزاب شکل‌دهنده این ائتلاف بیش از آنکه به منافع دولت اهمیت دهند منافع حزبی را ارجح می‌دانند و به واسطه به وجود آمدن کوچک‌ترین اختلاف‌نظری، از دول خارج شده و کابینه را وارد بحران می‌کنند. این مشکل زمانی حادتر می‌شود که احزاب شکل دهنده ائتلاف از تجانس چندانی نیز برخوردار نباشند. به عنوان مثال در حال حاضر حزب کار به رهبری ایهود باراک درون کابینه ائتلافی بنیامین نتانیاهو حضور دارد که رقیب سنتی لیکود محسوب شده و این دو حزب در تمامی طول تاریخ حیات نامشروع رژیم صهیونیستی با یکدیگر تقابل منافع داشته‌اند. در حال حاضر دولت ائتلافی نتانیاهو شامل احزاب لیکود، اسرائیل خانه ما به رهبری آویگدور لیبرمن، حزب کار به رهبری ایهود باراک، شاش (مذهبیون شرقی) به رهبری ایلی یشای و هاتورات یهودا (مذهبیون غربی) است که این ترکیب ائتلافی خود از عوامل شکننده بودن ثبات کابینه اسرائیل محسوب می‌شود.
افزون بر این کابینه نتانیاهو از وجود اپوزیسیون قدرتمندی رنج خواهد برد. در گروه اپوزیسیون که توسط کادیما رهبری می‌شود، حزب میرتس و یکسری احزاب کوچک‌تر تیز حضور دارند و از هم‌اکنون قابل پیش‌بینی است، تزیپی لیوین که تحت هیچ شرایطی حاضر به ائتلاف با نتانیاهو نشده بود، به عنوان رهبر اپوزیسیون تمام تلاش خود را برای به زیر کشیدن نخست‌وزیر کنونی به کار خواهد بست.
مشکلاتی که از هم‌اکنون برای کابینه جدید رژیم صهیونیستی قابل پیش‌بینی است، سبب شده که سیاست آینده این کابینه در ابهام فرو رود. در حال حاضر برخی از تحلیلگران معتقدند نتانیاهو سیاست خارجی را مقدم بر سیاست داخلی می‌داند. رژیم صهیونیستی همواره در سیاست خارجی خود روی اروپا و ایالات متحده به عنوان شرکای استراتژیک خود حسابی ویژه باز می‌کند اما در حال حاضر و با توجه به اینکه در مدت زیادی از حضور باراک اوباما در کاخ سفید نمی‌گذرد و ابهامات فراوانی راجع به سیاست خارجی وی وجود دارد، سران رژیم صهیونیستی نمی‌دانند که تا چه حد می‌توانند روی حمایت‌های متحد همیشگی خود حساب کنند. خصوصا که گرایشان دولت دموکرات باراک اوباما در آمریکا بویژه در قبال خاورمیانه نشان می‌دهد این گرایشات و تمایلات کاملا با گرایشات حکومت جدید اسرائیل در تضاد است.
علاو بر آن، چنانچه حکومت نتانیاهو به گزینه تقویت سیاست داخلی و تنش در روابط با خارج روی آورد، افکار عمومی اسرائیل به شکل حساسی نسبت به هرگونه تنش در روابط تل‌آویو ـ واشنگتن واکنش نشان خواهند داد، امری که پیش از این نیز سابقه داشته و زمانی که در دوران نخست‌وزیری نتانیاهو در سال 1999 او روابط خود با دولت وقت واشنگتن به ریاست بیل کلینتون را تیره کرد، موجبات این نگرانی‌ها موجب شورش و سقوط کابینه بنیامین نتانیاهو شد. بر این اساس می‌توان نتیجه گرفت، مادامی که مزه تلخ سقوط از نخست‌وزیری در سال 1999 به دلیل تیرگی روابط با آمریکا در زیر دندان‌های نتانیاهو وجود دارد، و به جد می‌کوشد که مانع از بروز هرگونه تنش در روابط تل‌آویو با واشنگتن شود. هر چند که ادامه روابط نزدیک با واشنگتن و در نتیجه آن تداوم روند سازش نیز راست‌های افراطی حاضر در کابینه نظیر شاس و اسرائیل خانه ما را بشدت ناراضی کرده و سبب خروج آنها از کابینه و در نتیجه انحلال زودهنگام آن خواهد شد. از این رو نتانیاهو در بدو نخست‌وزیری در حالت آچمز قرار دارد؛ وضعیتی که امکان حرکت به جلو یا عقب را از او سلب کرده و می‌تواند خیلی زود شرایط سقوطش را فراهم کند.