مسئولیت پاسداری از دین

در بزرگداشت ولادت حضرت امام حسین(ع) و روز پاسدار
صیانت و پاسداری از دین ، اصلی است بزرگ، قانونی است ثابت، وظیفه ای است حیاتی، و مسئولیتی است سنگین که در همه اعصار و زمان ها و در میان همه نسل های بشر سریان دارد.
از آنجا که دین مبین اسلام ، جاودانه و جامع و تامین کننده سعادت و رشد و بالندگی در همه شئون حیات مادی و معنوی و مختص به همه عصرهاست، حفاظت و نگاهبانی از آن نیز به صورت یک ضرورت همیشگی و در هر عصر و زمانه و برای همه مردم و در تمام محدوده های جغرافیایی و دوره های تاریخی و مقاطع زندگی و حیات دنیایی انسان، تثبیت شده و تغییرناپذیر می‌باشد.
اصل و وظیفه سترگ صیانت و پاسداری از دین را پیامبر اکرم(ص) و ائمه اطهار(ع) با رهنمودهای ژرف و روشن خویش تبیین کرده اند که از آن میان، کلام حضرت امام حسین(ع)، مصداق و نمونه ای است گویا و راهگشا.
حضرت اباعبدالله الحسین(ع) به هنگام خروج از مدینه و حرکت به سوی مکه ـ که اولین مرحله و آغازین تحرک از نهضت و قیام پر شور و الهی او محسوب می شود ـ در نامه ای که به صورت وصیت نامه تنظیم می کند و در اختیار برادرش محمد حنفیه قرار می‌دهد، چنین می‌نویسد:
«من نه از روی خودخواهی و یا برای خودکامگی، و نه برای فساد و ستمگری از مدینه خارج می‌گردم، که هدف من از این حرکت، امر به معروف و نهی از منکر است، و خواسته ام از این جنبش اصلاح مفاسد امت و احیا و زنده کردن سیره و روش جدم رسول خدا(ص) و راه و رسم پدرم علی بن‌ابیطالب(ع) است.»
حضرت امام حسین(ع) در این سخنان، به زیبایی هر چه تمامتر ، فلسفه قیام و نهضت خویش را «پاسداری از دین» معرفی می‌نماید.
امام(ع) ابتدا انگیزه های جاه طلبانه و آمیخته با خودخواهی و فساد و ظلم را از قیام مقدس خویش نفی می کند و به این وسیله اعلام می نماید که حرکت من صاف و زلال و در اوج خلوص و صداقت برای جلب خشنودی و رضوان الهی صورت می گیرد و سرتاسر رنگ و صبغه الهی دارد و آغشته به رایحه های دل انگیز عشق و ایمان است. به این ترتیب شرط اولیه و اصلی هر حرکت الهی که به صورت یک رکن و بنیان مستحکم، همه ساختار انقلاب و نهضت را نگاهداری می‌کند، و به صورت یک ریشه قوی، ساقه و شاخه و برگ و میوه های درخت قیام را تغذیه می نماید، در حرکت حضرت اباعبدالله(ع) و به عنوان اولین و مهمترین مشخصه پاسداری از دین، نمایان و معرفی می‌گردد.
امام حسین(ع) سپس به «امر به معروف و نهی از منکر» به عنوان علت العلل قیام و نهضت خویش اشاره می کند، و به راستی این عامل و عنصر در حرکت بزرگ حضرت اباعبدالله الحسین(ع) در مقایسه با سایر عوامل و عناصر موثر در این نهضت پر شور، نقشی محوری و بنیادین ایفا می‌نماید.
امام(ع) صیانت و پاسداری از دین اسلام را در پرتو تحقق عینی اصل و قانون بزرگ امر به معروف و نهی از منکر امکان‌پذیر می‌داند، زیرا این فریضه بزرگ الهی اولا از «جامعیت موضوع» برخوردار می‌باشد و هرگز محدود و محصور به موضوع خاصی نمی گردد، و یکی از اساسی ترین موضوعات مرتبط با امر به معروف و نهی از منکر، مبارزه با بدعت و تحریف در دین و مقابله با فساد و تباهی و ستیز با ظلم و جور در ابعاد و جلوه های گوناگون است، که قیام مقدس حضرت امام حسین(ع) این هدف مقدس را دنبال می‌کرد.
ثانیا اصل و قانون امر به معروف و نهی از منکر با سایر اصول و احکام و قوانین اسلام پیوند و ارتباطی ناگسستنی دارد، به گونه ای که وجود و دوام و استمرار آنها با وجود و تحقق اصل امر به معروف و نهی از منکر مرتبط می گردد. یعنی اگر این اصل مقدس آنگونه که شایسته است در جلوه ها و ابعاد مختلف به عینیت درآید، سایر احکام و قوانین و تعالیم و ارزشهای اسلامی نیز تحقق کامل می‌یابند، و اگر این اصل و قانون متروک گردد و به حیطه عمل درنیاید، سایر احکام و قوانین الهی نیز رها و ترک می‌شوند.
می‌بینیم که کلام مقدس امام حسین(ع) که درباره فلسفه اصلی قیام و حرکت پر شور و تاریخی خویش اعلام می‌نماید، بهترین اصل و شیوه و روش برای «پاسداری» از دین است. این اصل و قانون و روش برتر، با گستردگی و جامعیت خاصی که دارد، وظیفه و مسئولیت صیانت و پاسداری از دین رهایی بخش اسلام را نیز عمق و ژرفا و وسعت می بخشد و به این ترتیب همه کسانی که در مسئولیت های گوناگون و موقعیت های شغلی متفاوت در عرصه های فعالیت‌های سیاسی، اجتماعی، نظامی، فکری، علمی، فرهنگی، اقتصادی و تربیتی حضور دارند «پاسدار دین» هستند و با احساس تعهد شدید نسبت به دین مبین اسلام با اندیشه و علم و عمل و قلم و سلاح خود در هر زمان و مکان و در هر مقطع از مقاطع تاریخی، از تمامیت و جامعیت دین دفاع می کنند و «استقلال» را در همه ابعاد فکری و اعتقادی و فرهنگی و سیاسی پاس می‌دارند.