پیروزی امکان‌پذیر است

سیدمحمدعلی ابطحی
من به دلایل مختلف اعتقاد دارم شرایط فعلی انتخابات شوراها تفاوت جدی با شرایط دوران انتخابات ریاست جمهوری پیدا کرده است. در انتخابات ریاست جمهوری بر اساس یک خوش شانسی و تصادف، ریاست جمهوری به جریان محافظه کار واگذار شد. جدای از تخلفات [احتمالی] انتخاباتی و آنچه که آقای کروبی آن را به نیرو های غیبی تعبیر می کند دو عامل اصلی دلیل پیروزی محافظه کاران شد، اول تعدد کاندیداها در جبهه اصلاحات و دوم حجم 11 میلیونی تحریم‌کنندگان.
اما اکنون از یک سو خوشبختانه با تلاش دست اندرکاران ائتلاف اصلاح طلبان و با محوریت آقای خاتمی و همراهی آقای کروبی به عنوان پیشکسوتان و بزرگان جبهه اصلاحات لیست واحدی برای شورا های شهر و روستا تهیه و ارائه شده است.
اختلافات دوران ریاست جمهوری در جبهه اصلاح طلبان که باعث شد آقای احمدی نژاد تنها با اختلاف کمتر از پانصد هزار رای از آقای کروبی پیشی بگیرد، تلنگری بود که این بار پشتوانه وحدت اسامی در لیست انتخاباتی شورا های شهر و روستا در اردوگاه اصلاح‌طلبان شد. این یک واقعیت جدی و انکارناپذیر است که پیروزی در انتخابات شوراها از آن جهت پر اهمیت است که می تواند آغاز پیروزی های بعدی برای انتخابات مجلس و ریاست جمهوری آینده شود. همان مسیری که محافظه کاران طی کردند. به همین دلیل و در پناه آن چشم انداز تعیین‌کننده است که اسامی کاندیداها در مرحله بعد از اصل پیروزی در انتخابات قرار می گیرد. از سوی دیگر این بار به نظر می رسد تحریم کنندگان کمتر از دوران ریاست جمهوری شده اند و کسانی که آن بار رای ندادند نیز تصمیم متفاوتی گرفته‌اند.
امروز خیلی‌ها ـ حتی اگر اعلام نکنند ـ به طور منطقی به این نتیجه رسیده اند که راه تغییر در سیاست های موجود از صندوق های رای می گذرد. این افراد ممکن است به طور اصولی و یا موردی با روش اصلاح طلبان نیز موافق نباشند و آنان را به فرصت سوزی متهم کنند و دلایل جدی هم برای این مسئله داشته باشند اما آنچه در واقعیت سیاسی کشور رخ داد آنان را قانع کرده است که برای مهار مشکلات باید رای مخالف با محافظه کاران را به صندوق بیاندازند.ضمن آن که خیلی ها این امیدواری را هم دارند که اصلاح طلبان اگر به قدرت برسند با نگاه به گذشته به خواست عمومی مردم توجه جدی تری داشته باشند. در انتخابات ریاست جمهوری تحریم کنندگان عمدتاً در خارج از کشور بودند. بی آنکه قصد توهین به آنان باشد، اما این یک واقعیت است که وقتی دیگری به دلیل تحریم آنان انتخاب شد، آنان همچنان زندگی سابق خود را ـ خوب یا بد ـ ادامه دادند ولی کسانی که در داخل کشور بودند آسیب سیاست های اقتصادی، سیاسی و بین المللی قدرت را تحمل کردند. به همین دلیل اگر رای متفاوتی بدهند لااقل می توانند امید داشته باشند تا در درون قدرت جمعی بتوانند سیاست ها را تعدیل و رنج مردم را کاهش دهند.
بخشی دیگر از تحریم کنندگان ـ اگرچه اندک ـ در دوران انتخابات ریاست جمهوری متاسفانه نگاه به خارج داشتند. آنها بی توجه به این که هیچ قدرت خارجی دلش به حال مردم کشور دیگری نمی سوزد و تنها به منافع خود می‌اندیشند گمان می بردند که با رای ندادن، زمینه را برای فعالیت های براندازانه خارجی ها آماده می‌کنند. به عقیده من حوادث یک ساله گذشته در صحنه بین المللی و به خصوص نتایج وحشتناک حضور قدرت های خارجی در عراق که مردم آن کشور بیش از دوران دیکتاتوری صدام قربانی شدند، خیلی از نگاه های امیدوارانه به آن سوی مرزها را به اصلاح از داخل و عبور از راه صندوق های رای کشانده است. دود تحریم، رویارویی و جنگ، بیش از همه به چشم مردم و کشور ایران می رود؛ چیزی که برای قدرت های جهانی بی‌اهمیت بود.
اگر در دوران انتخابات ریاست جمهوری کسانی بودند که این حرف را باور نداشتند و اعلام شده و اعلام نشده به خارجی ها دل بسته بودند، امروز لااقل در داخل کشور آنها که روند جریانات سیاسی بین المللی را تعقیب می کنند و دلسوز خود یا مردم ایران هستند، به این نتیجه رسیده اند که نباید به خارج از مرزها نگاه داشت و تحریم انتخابات کمکی به مردم ایران نخواهد کرد. در برخورد های البته محدودی که من و دوستانم با افراد مختلف جامعه داشته ایم به خوبی دیده ایم که افراد عادی جامعه که از نزدیک بار مشکلات اقتصادی و سیاسی و اجتماعی بر دوش آنان سنگینی می کند بیشتر از رهبران احزاب اصلاح طلبان اصرار دارند که جبهه مخالف محافظه کاران به وحدت برسند تا امکان رای آوردن لیست آنان فراهم آید. این فرصت مغتنمی است که وظیفه همه احزاب و به خصوص اصحاب رسانه را سنگین می کند که این انتخابات را به عنوان تلنگر اول به دومینوی انتخاباتی مجلس شورای اسلامی و ریاست جمهوری تلقی کنند و همه توان خود را برای فراخوانی مردم به شرکت در انتخابات به کار گیرند.