مسیر تعلیق هسته‌ای ما را به جایی نمی‌رساند

رئیس مؤسسه مطالعات راهبردی «تصمیم» درباره پذیرش تعلیق فعالیت‌های هسته‌ای گفت: تعلیق فعالیت‌های هسته‌ای به هیچ‌وجه کار درستی نیست هرچند که نباید قطعنامه 1737 را هم نادیده بگیریم، اما راه خروج از بحران هسته‌ای تعلیق نیست چرا که بحران را باید مدیریت کرد در حالی که تعلیق یک گریز است نه مدیریت!
علیرضا اکبری در نشست بررسی و تحلیل قطعنامه 1737 شورای امنیت علیه ایران که در خبرگزاری مهر برگزار شد، اظهار داشت: ضمن آنکه از هر رفتاری می‌توان تعبیری ویژه داشت یا تعبیری برای آن تراشید، باید گفت که ادامه مسیر گذشته ما را به جایی نمی‌رساند.
وی صدور قطعنامه علیه ایران را نشانگر حضور ایران در موضع قدرت دانست و گفت: کشوری که در جایگاه ضعف است، نیازی به تحریم و قطعنامه ندارد.
معاون سابق وزیر دفاع افزود: ذائقه غرب به گرفتن امتیازهای پی‌درپی عادت کرده است و ما باید مراقب باشیم که براساس ذائقه غرب رفتار نکنیم.
وی تأکید کرد: جمهوری اسلامی ایران پتانسیل این را دارد که مسیر تصمیم‌گیری غرب را کند کرده و حتی تغییر دهد.
وی دولت احمدی‌نژاد را مسئول قوی ترین و اصیل ترین سیاست خارجی ایران پس از انقلاب دانست و گفت: جهت‌گیری سیاست خارجی دولت نهم صحیح است، اما روش اجرای سیاست خارجی دیپلماسی خارجی ما باید بازسازی شود.
وی در تشریح ابعاد قطعنامه 1737 شورای امنیت گفت: سقف امکان توافق محور شرق و غرب در متن 1737 نهفته است و این قطعنامه مسیری را ایجاد می کند که مطلوب وضعیت امنیت ملی ایران نیست.
اکبری افزود: این قطعنامه بیش از آنکه برای امنیت ملی ایران مضر باشد، برای وضعیت امنیت منطقه‌ای و بین‌المللی زیانبار است چون ایران در کانون منطقه‌ای قرار گرفته است که در تبادل مستقیم امنیتی با 5 حوزه امنیتی منطقه است و منافع غرب و شرق به شدت متأثر از این 5 حوزه خواهد بود.
رئیس مؤسسه مطالعات راهبردی «تصمیم»، اولین اصل مدل عملیاتی خویش برای شیوه برخورد با 1737 و مسئله هسته‌ای ایران را پر کردن قوای داخلی دانست و گفت: ما نباید از آثار اظهارنظرهایمان غافل شویم و همدیگر را متهم کنیم زیرا هدف ما امنیت ملی است نه کارنامه تیم‌های هسته‌ای!
اکبری دومین اصل را واگذاری تمام اختیارات تیم مذاکره‌کننده قبلی به تیم فعلی عنوان کرد.
وی اصل سوم را اعتمادسازی جمهوری اسلامی در منطقه خواند و گفت: ایالات متحده آمریکا به دنبال این است که بین جمهوری اسلامی و کشورهای منطقه تحول پارادایم گفتمانی «تهدید» ایجاد کند و به گونه‌ای القا کند که ایران قدرتمند هسته‌ای، تهدیدی برای منطقه است.
رئیس مؤسسه مطالعات راهبردی «تصمیم»، راهکار چهارم را افزایش وابستگی منطقه‌ای برشمرد و گفت: دستگاه دیپلماسی ما متأسفانه در کما فرو رفته است، وقتی کشوری مثل عربستان دستش را به عنوان آمادگی برای تعامل امنیتی دراز می‌کند هرگونه تعلل و تردید از سوی ما باعث رویگردانی این کشور و رویکرد بسوی کشوری دیگر برای تامین این هدف خواهد شد.
وی در خصوص پنجمین راهکار تغییر فضای تهدید قطعنامه 1737 اظهار داشت: ما باید در سطح کشورهای فرامنطقه‌ای و جهانی موجب کاهش فاصله محورهای مقابل خود نشویم.
اکبری توضیح داد: نباید فاصله بین آتلانتیک و اورآسیا و آسیای جنوب شرقی و اروپایی را کاهش دهیم و با ذکر برخی عبارات این شکاف‌ها را پر کنیم.
اکبری استفاده از شکافهای محیط و نظام حقوق بین‌الملل را به عنوان هفتمین راهکار بهره‌گیری از فرصت‌های باقیمانده برای حفظ حقوق هسته‌ای خواند و تصریح کرد: باید میان پیشرفت‌های فنی و رفتار دیپلماتیک ایران رابطه‌ای مستقیم وجود داشته باشد.