شمشیر دموکلس

مکانی مخفی در صحرای بوتسوانا در دهه شصت میلادی شاهد جنب و جوش فراوانی بود. در این مکان دو رژیم منفور آن زمان یعنی رژیم نژاد‌پرست آفریقای جنوبی و رژیم صهیونیستی در تدارک آزمایش اتمی بودند. همه رسانه‌های جهان از این جنب و جوش به ظاهر مخفی آگاه بودند ولی کمتر رسانه‌ای خبر آن را پخش کرد.
دو هم پیمان آمریکا که هر دو به نوعی در انزوا بودند با این استدلال که تمامیت ارضی آنها در خطر است از سالها پیش همکاری گسترده‌ای را برای دستیابی به سلاح اتمی آغاز کرده بودند. هر دو رژیم به رغم همه محکومیت‌های ظاهری روابط بسیار گسترده‌ای با غرب داشتند. گفته می‌شود که این همکاری به ثمر هم نشست و هر دو کشور به نتیجه هم رسیدند.
رژیم آفریقای جنوبی پس از دست برداشتن از آپارتاید به جرگه کشورهایی پیوست که هر گونه استفاده از نیروی مخرب اتمی را کنار گذاشته بودند و همکاری خود را در زمان نلسون ماندلا در مورد اتم با رژیم صهیونیستی کنار گذاشت.
پس از آن بود که جهان به گوشه‌ای از ابعاد این ماجرا پی برد.
رژیم صهیونیستی ولی در خفا برنامه اتمی خود را در صحرای نقب ادامه داد و گفته می‌شود که اکنون دارای قابلیت استفاده از نیروی مخرب بمب اتمی است ولی جهان چشم خود را به روی آن بسته است.
در این میان کشورهای دارای بمب اتمی تمام سعی و تلاش خود را بخصوص پس از آزمایش هسته‌ای پاکستان به کار گرفتند تا کشور دیگری به این جرگه نپیوندد.
کره شمالی که اکنون به تنها‌ترین کشور کمونیستی باقیمانده از جنگ سرد تبدیل شده است، سالهاست که سعی در بیرون آمدن از انزوای جهانی دارد و در عین حال حاضر نیست خود را با شرایطی که به آن کشور دیکته می‌شود هم وفق دهد.
کره شمالی در چند سال اخیر و بخصوص از زمان روی کار آمدن جورج بوش و نزدیکی چین به دنیای سرمایه داری پشت به دیوار تنها مانده است و همه تلاش‌های آن کشور برای گفت و گوی رو در رو با آمریکا با مخالفت واشنگتن مواجه شده و دولت آمریکا فقط حاضر است در گفت و گوهای شش جانبه‌ای که در جریان بود با این دولت مذاکره کند. کره شمالی بقای خود را بر قدرت نظامی متمرکز کرده است و در جریان گفت و گوهای شش جانبه در درجه نخست خواستار ضمانت‌های امنیتی بود. ضمانت‌هایی که فقط هنگامی ارزش داشت که واشنگتن نیز آن را تضمین کند. آمریکا ولی هرگز حاضر به دادن چنین امتیاز‌هایی آن هم به رژیمی که به تنهایی در برابر آمریکا در جنوب شرقی آسیا سینه سپر کرده است نبود.
در این هنگامه کره شمالی به آخرین حربه‌ای که در دست داشت متوسل شد و جهان را به آزمایش بمب اتمی خود تهدید کرد. کشوری که از لحاظ اقتصادی با مسایل بسیار سر در گریبان است و دارای حکومتی است که همه کشورهای حوزه جنوب شرقی آسیا و حتی ژاپن از آن واهمه دارند، بنا را بر نمایش قدرت گذارد و با انفجار بمبی اتمی در صبحگاه روز دوشنبه پیوستن خود را به کلوب دارندگان بمب اتم اعلام کرد. رژیم کره شمالی و ژنرال‌های کارآزموده این حکومت به خوبی تبعات این آزمایش اتمی را باید در نظر گرفته باشند ولی شاید انزوای چندین ساله این رژیم چشم آنها را به واقعیت‌های جهان بسته باشد.
قدرت نظامی هرچند فاکتوری مهم در بقای حکومتهاست ولی عوامل دیگری نیز باید مد نظر گرفته شود.
بمب اتمی کره شمالی که حتی قدرت آن از بمبی که آمریکا شصت سال پیش بر روی شهر هیروشیما انداخت هم کمتر است، فقط می‌تواند تا حدودی قدرت چانه‌زنی این رژیم را افزایش دهد و مسلما آنقدر از لحاظ نظامی کارآمد نیست که قدرت‌های اتمی جهان را بترساند. پیوستن به کلوب اتمی نیز تضمینی به بقای این رژیم نیست اما کره شمالی به نظر می‌رسد از شمشیر دموکلسی که بر بالای سرش است خسته شده و دست به ریسکی بزرگ زده است.