آزمون بزرگ شورای امنیت

غلامرضا قلندریان
روز گذشته، شورای امنیت سازمان ملل با وجود فشار آمریکا، قطعنامه پیشنهادی سه کشور اروپایی بر ضد فعالیتهای صلح آمیز هسته ای ایران را به رأی نگذاشت و آن را تصویب نکرد.
این در حالی است که طی چهار سال گذشته، رفتارگرایی هسته ای و در واقع سیاست عملی جمهوری اسلامی ایران درباره فعالیتهای صلح آمیز هسته ای اش در چارچوب مقررات NPT کاملاً شفاف بوده و بازرسان آژانس بر آن نظارت کامل داشته اند.
در راستای همین شفاف سازی هسته ای است که ایران استفاده صلح آمیز از انرژی هسته ای را حق مسلم خود دانسته و برای برآورده شدن این حق در چارچوب مقررات بین المللی حرکت کرده است.
سوابق موضوع نشان می دهد سه کشور اروپایی - در حالی که مذاکرات مربوط ادامه داشت - در یک اشتباه فاحش و استراتژیک و تحت فشار آمریکا، پرونده هسته ای ایران را در حرکتی کاملاً سیاسی به شورای امنیت سازمان ملل ارجاع نمودند. این در حالی بود که تهران برای شفاف سازی فعالیتهای خود، زمینه حضور بازرسان و انجام بازرسی های لازم از تأسیسات هسته ای خود را فراهم کرده است.
جمهوری اسلامی ایران حتی در اقدامی فراتر از شفاف سازی، به منظور اعتمادسازی بین المللی و در واقع تضمین عینی فعالیتهای صلح آمیز هسته ای خود بویژه در راستای تولید سوخت هسته ای، پیشنهاد تشکیل کنسرسیومی برای غنی سازی اورانیوم را ارایه نمود.
در حقیقت کشور ما با شفاف سازی و اعتمادسازی برنامه های صلح آمیز هسته ای خود، خواستار تضمینهای عینی متقابل اروپا و آژانس بین المللی انرژی اتمی برای ادامه این فعالیتهاست؛ موضوعی که با منافع حیاتی ما گره خورده و عقب گردی برای آن متصور نیست.
انتظار می رفت در قبال توسعه فرآیند بازرسی از فعالیتهای صلح آمیز هسته ای ایران، آژانس نیز به تعهدات خود در زمینه کمک به این فعالیتها عمل کند، اما آژانس بین المللی انرژی اتمی و شورای حکام، باز هم تحت فشارهای سیاسی و تحمیلی و مانع تراشی آمریکا، بستر همکاری و تعامل را با بن بست مواجه نمودند. ارجاع پرونده ایران به شورای امنیت، خط مشی تخصصی و حقوقی آژانس را با علامت سؤال بزرگی روبه رو ساخت، به طوری که مسؤولان آژانس زیر فشارهای وارده از سوی آمریکا ثابت نمودند که ناظر بر دیدگاه دوگانه و تبعیض آمیز در زمینه استفاده از انرژی هسته ای در جهان هستند. بدون تردید، تشدید فشارهای آمریکا در خصوص پرونده هسته ای ایران و پیگیری آن از طریق مجامع بین المللی، ناشی از شکست سنگین نئومحافظه کاران در انتخابات اخیر کنگره می باشد. در واقع، هیأت حاکمه آمریکا با این فرافکنی سعی در انحراف اذهان عمومی مردم کشورشان داشته و با این رویکرد در صددند با جوسازی، از فشار سنگین منتقدان بکاهند و از آن برای سرپوش نهادن بر شکستهای سیاسی در عراق و افغانستان و گرفتاریهای فزاینده ای که دولتمردان واشنگتن را با چالشهای بسیاری در خاورمیانه مواجه کرده است؛ بهره برداری نمایند. این فرافکنی آشکار همراه با محور قرار دادن مسأله هسته ای ایران، همزمان با دیپلماسی های چند جانبه و بیانیه ها و قطعنامه های متعدد شورای امنیت و نشستهای بی نتیجه کشورهای عضو دایم این شورا و سه کشور اروپایی طرف مذاکره با ایران، نشان دهنده آن است که سیاستهای مذبوحانه آمریکا به عنوان یک قدرت جهانی میلیتاریست و یک جانبه نگر، در حال افول است.
سکوت معنادار شورای امنیت سازمان ملل و قدرتهای یکجانبه نگر غربی بویژه آمریکا نسبت به وجود زرادخانه تسلیحات هسته ای رژیم صهیونیستی- اسراییل- که اخیراً با تأیید ایهود اولمرت نخست وزیر این رژیم نیز رو به رو شد، نشانگر برخورد دوگانه سازمانهای بین المللی است.
اجماع کامل داخلی بر دستیابی کشورمان به فناوریهای پیشرفته هسته ای، فرایندی است که تحت تأثیر اقدامهای خارجی و بین المللی قرار نگرفته و بر این اساس، اراده ملی، پشتوانه محکمی برای استراتژی هسته ای نظام و کشور و نیز تداوم آن به شمار می آید.
از این روست که دولت با اتکا به اراده ملی ایرانیان در زمینه هسته ای که مشارکت حداکثری مردم در انتخابات خبرگان رهبری و شوراها بسترساز و نماد بارز آن به شمار می رود، دستیابی به فناوری هسته ای را سرعت بخشیده و همراه با دیپلماسی فعال موضوع را تا حصول نتیجه دنبال می کند.
شورای امنیت بیش از دو دهه است که تحت تأثیر فشارهای آمریکا، با صدور قطعنامه های متعدد که در جنگ تحمیلی به اوج خود رسید، همواره خواستار تضییع حقوق حقه ملت ایران بوده است. چنین قطعنامه هایی با پایداری مردم و نظام روبه رو شد و فرجام جنگ تحمیلی شکست دشمن به عنوان متجاوز و پیروزی ایران اسلامی بود بدون آنکه حتی یک وجب از خاک مقدس سرزمین ما از دست برود.
دشمن پس از پیروزی ایران در جنگ تحمیلی که موازنه قوا و تعادل منطقه ای و بین المللی به سود منافع ملی کشورمان تغییر یافت، چالش هسته ای را به عنوان دغدغه تازه در برابر مردم و دولتمردان ایرانی گشود و همچون گذشته قصد دارد با صدور قطعنامه ها و بیانیه ها در شورای حکام آژانس و شورای امنیت، بر سر راه پیشرفت ایرانیان که به گونه ای اجتناب ناپذیر فعالیتهای صلح آمیز هسته ای خود را سرعت بخشیدند، موانعی را قرار دهد. راهبرد پایداری و مقاومت در چارچوب استراتژی امنیت ملی با اتکا بر ظرفیت همه جانبه داخلی که تاکنون در صحنه های مختلف انقلاب و نظام مورد آزمایش قرار گرفته، نشان داده است که می تواند هرگونه توطئه و تهدید خارجی را خنثی نماید.
جمهوری اسلامی ایران و مردم عزیز کشورمان بر این باورند که فشارهای گذشته و حال سردمداران دنیای غرب بر ضد نظام اسلامی بی تأثیر بوده و خللی در عزم جدی و انگیزه های مستحکم آنان در برابر تهدیدهای میان تهی ایجاد نمی کند، بلکه توانسته اند با پیشرفت و حضور در صحنه های مختلف، فضای تهدید را به بستر فرصت و بازدارندگی تغییر دهند.
پرواضح است، اعتبار ایران در امر بازدارندگی، منحصر به قابلیتهای هسته ای و پیشرفتهای مهم حاصل در این زمینه نیست، بلکه امروز اقتدار و شایستگی ایران اسلامی، به عنوان رکن مهم در عرصه معادلات منطقه ای و بین المللی ارزیابی می گردد.
آمریکا و جامعه بین المللی باید بدانند مردم ایران همواره با مشارکت عمومی و سیاسی خویش، حمایت خود را از سیاستهای کشورشان اعلام نموده و می نمایند. اگر جامعه جهانی همچنان نتواند از زیر سایه سنگین سیاستهای تحمیلی آمریکا رهایی یابد، جهان عملاً از وجود یک سازمان بین المللی تأثیرگذار برای حل و فصل مناقشات فی مابین محروم خواهد شد. پس شایسته است دیگر کشورها با احیای هویت حقوقی سازمان مذکور این مجموعه عظیم جهانی را در دستیابی به اهدافش یاری نمایند تا ملتها به وجود یک جامعه همگرا، امن و با ثبات جهانی امیدوار شوند.