گروه پیروز در انتخابات شوراها؟

وحید خلیلی اردلی
شوراها بدون شک یکی از برجسته ترین و بلکه ملموس ترین نماد اراده ی مردم در حاکمیت است که اصل تصمیم گیری ونظارت مردم برای امور خویش در نهاد آن نهاده شده است .قانون اساسی فرصتی را فراهم کرده تا مردم در شهرها و روستاها در تمام جغرافیای پراکنده ی ایران زمین هر چهار سال یک بار با انتخاب معتمدینی از دیار خود در چرخاندن امور گوناگون خویش سهیم باشند.
طبق اصل یکصدم قانون اساسی « برای پیشبرد سریع برنامه های اجتماعی اقتصادی عمرانی بهداشتی فرهنگی آموزشی و سایر امور رفاهی از طریق همکاری مردم با توجه به مقتضیات محلی اداره امور هر روستا بخش شهر شهرستان یا استان با نظارت شورایی به نام شورای اسلامی صورت می گیرد که اعضای آن را مردم همان محل انتخاب می‌کنند. »
اگرچه هنوز چهره واقعی شوراها نتوانسته خود را بنمایاند اما ناگفته روشن است که هر فرآیندی در نخستین مراحل شکل گیری با مشکلاتی روبروست که کم کم و با گذر زمان هیات واقعی خود را پیدا می کند. البته این نگرانی هم هست که اگر فرصت هایی مثل شوراهای اسلامی در نخستین مراتب شکل گیری اصولا در جهت آن چه خواست قانون و توقع مردم از این نهاد است گام برندارد طبیعتا فاصله خود را با آرمان های مطلوب زیاد کرده و بازگرداندن چنین روند نامطلوبی قدری دشوارتر خواهد بود.
طبیعی است که هر انتخاباتی و نیز انتخابات شوراها دو سو دارد. یکی مردمی که رای دهنده اند و دیگری اشخاصی که رای گیرنده . در این مقال روی سخن با کاندیداهای شوراهاست.
اکنون چهره ی شهرها و روستاها به انواع پوسترهای تبلیغاتی رنگی تازه گرفته اند و به طور طبیعی تمامی کاندیداهایی که زحمت مسولیت شورا شدن را می پذیرند به انواع شیوه ها برنامه های خود را به مخاطبانشان اعلام می‌کنند.
فرصت تبلیغات را باید بسیار غنیمت دانست و به آن تنها برای « کسب رای به هر قیمتی » ننگریست . از آنجا که شان هر جامعه و هر انسان در مواقع حضور و حادثه و بحران و... نمایانده می شود پس می توان گفت آیین برگزاری انتخابات شوراها آیینه ایست که در آن می توان قامت فرهنگی اجتماعی هر شهر و دیار را ورانداز کرد. و البته که این بار آن آیینه و این آیین دردست کاندیداهای این همایش است . و چنین همایش گسترده ای فرصتی بجاست تا نامزدهای شوراها ضمن انجام تبلیغات به فرهنگ سازی و طرح مباحثی عملی و اجرایی برای تقویت بنیانهای فکری و ارتقای سطح بینش سیاسی مخاطبان هم توجه کنند.
اگر در پس ابزار تبلیغاتی از جمله عکس و پوستر و... برروی درو دیوار شهرها به مفاهیم تاثیرگذار فرهنگی هم توجه شود در آن صورت می توان امیدوار بود که به سمت یک فضای تبلیغاتی عالمانه و ثمربخش گام برمی داریم ; فضایی که در خورشان یک شهروندی است که لابد به خاطر داشتن دغدغه های گوناگون از جمله دغدغه های فرهنگی در این وادی گام نهاده است.
از سوی دیگر خود کاندیداها چه آنانی که به احتمال رای لازم را به دست می آورند و چه تعداد زیاد دیگری که حتما از راه یابی به اتاق شوراها باز می مانند اما به عنوان یک شهروند آن هم شهروندی که عملا در راه رسیدن به جایگاهی که برای رفع مشکلات شهر و حل معضلات آن برنامه داشته بهتر از هر کسی می توانند در راه فرهنگ سازی تبلیغات انتخابات گام بردارند. کمک کنند تا فضای تبلیغات شوراها به یک فضای رقابتی سالم و شایسته تبدیل شود; رقابتی که در آن بوی خوش مسابقه ی خدمت استشمام شود; رقابتی که در آن صدای صداقت و ایثار شنیده شود.
در فضای شوراها باید به دنبال صداهای گم شده سرزمین خود بگردیم صداهایی که در مقاطع مختلف تاریخی با هزاران نغمه ی شور انگیز فریاد می شد صداهایی که با فریاد شدنش قلب مظلومین و محرومین سرشار از امید و نوید می شد. و همچنین این امکان را فراهم کنند و این فرهنگ را پی ریزی کنند تا هر کس به این وادی آمده ضمن داشتن برنامه ای جامع و راهگشا برای حل مشکلات شهر و روستا و دیار خود با نگاهی کارشناسانه و پشتوانه ای فرهنگی و اعتقادی در این عرصه گام بردارد.
روشن است که مطالبه ی اول مردم از تمام کاندیداها و در تمام سطوح برنامه است . و این برنامه ونگاه کارشناسی افراد است که باید به نام برگه رای در صندوق ها انداخته شود. و اگر در شور و ازدحام تبلیغات انتخابات این باور مردم تقویت شود می توان ادعا کرد که هر کاندیدایی که به این عرصه آمده از پیش پیروز است و پیروزی خود را در این رسم نکو بازبیند که دست کم توانسته در جهت روشنگری و نهادینه کردن فرهنگ صحیح وسالم تبلیغات و انتخابات گام بردارد. گاهی کاشتن یک نهال فرهنگی از داشتن یک مسولیت فرهنگی در جهت تقویت بنیانهای فرهنگی موثرتر است .
پیروزی از آن شهروندانی است که ضمن پذیرش مسولیت سنگین کاندایدا شدن با کلام خود و با سلوک انتخاباتی خود نهالی از رسوم و آیینی می نشانند که هنگام ثمر دادن هم خود بهره می گیرند و هم شهروندانی که او برای خدمتگذاری به ایشان تلاش می‌کرده.
هریک از کاندیداهایی که پای به این عرصه نهاده اند تصمیم بگیرند مردم را به سمت انتخابی آگاهانه و دور از جارو جنجال و تبلیغات پر سر و صدا سوق دهند. یا اگر ناهنجاریی در سیمای فرهنگی دیار خود می بینند به خصوص ناهنجاری های رایج انتخاباتی ـ از هر نوعی که باشد ـ در فکر علاج آن باشند و در صدد باشند تا رقابتی سالم و در حد و اندازه ی یک ایرانی فرهیخته را به نمایش نهند.
و حرف آخر اینکه بیاییم از فرصت های پیش رو در جهت ساختن همه جانبه و نهادن رسومی ماندگار و خداپسندانه گام برداریم که در این صورت پیروزی قطعی است و ثمرات این پیروزی به عنوان باقیات صالحات برجای خواهد ماند.