دولت چه باید کند

دولت آقای احمدی نژاد روزهای سختی را می گذراند. پرونده هسته ای ایران هر روز ابعاد تازه ای پیدا می کند و پیچیده و گیج کننده شده است. رئیس جمهوری ایران که چند روز پیش اعلام کرد مسوولیت اصلی پیگیری پرونده هسته ای بر عهده او و دولت است باید پاسخگوی نگرانی ها و پاسخ های میلیون ها شهروند ایرانی باشد. این درست است که راهپیمایی روز 22 بهمن ماه قدرت چانه زنی دولت را در مصاف با مدعیان پرونده هسته ای افزایش داده است، اما این پایان ماجرا نیست. نهاد دولت و شخص رئیس جمهور مسوولیت مستقیم بر دوش دارند تا با کمترین هزینه ایرانیان را از این مرحله عبور دهد.
علاوه بر این دولت در داخل نیز با انتقادها و اعتراض های پرشماری از سوی منتقدان خود به ویژه در مسائل اقتصادی مواجه است. تاخیر در ارائه لایحه بودجه 1386 کل کشور که این روزها با انتقاد کارشناسان و اعضای مجلس قانونگذاری روبه رو شده است یکی از گرفتاری های دولت به شمار می آید.افزایش نرخ تورم در چند ماه گذشته که سرانجام بانک مرکزی به آن اعتراف کرد و رشد شتابان قیمت مواد غذایی و مسکن که موجب نارضایتی تهیدستان و اجاره نشین ها شده است بخش دیگری از انتقادها را تشکیل می دهد.
این روزها برخی گلایه ها و زمزمه ها درباره محقق نشدن وعده های رئیس جمهور در سفرهای استانی از سوی نمایندگان مجلس و مقام های استانی نیز بر ابعاد انتقاد از دولت افزوده است. در چنین وضعیتی دولت چه می تواند کند؟ بدترین کار این است که دولت نسبت به انتقادها به ویژه در عرصه اقتصاد بی تفاوت باشد یا به جای پذیرش واقعیت های اقتصادی و حرکت در مسیر درست، به انتقاد از منتقدان پرداخته و سرسختی نشان دهد. بهترین کار این است که دولت در عرصه خارجی و پرونده هسته ای از همه ظرفیت ها، توانایی ها و امکانات ملی استفاده کرده و همه چیز را در انحصار خود در نیاورد و ضمن حفظ ارزش ها، تدبیر بیشتری به کار گیرد. در مواجهه با گرفتاری های اقتصادی نیز دولت باید تجربه های جهانی و دستاوردهای دانش اقتصاد را راهنمای عمل خویش کند. مردم بردبار و مداراجوی ایران باید جوانه های امید به روزهای بهتر را ببینند.