تقدم دموکراسی‌خواهی

گروه سیاسی: تقی رحمانی از فعالان ملی ـ مذهبی در گفت‌وگویی به تحلیل نگاه خود در باب مباحثه میان مشروطه خواهان و جمهوری خواهان پرداخت و دموکراسی خواهی را مقدم بر این تنازع دانست. وی در این خصوص گفت: «به نظر من مشکل جامعه ما در 100 سال اخیر مشکل دموکراسی خواهی بوده. دموکراسی خواهی ای که عدالت طلب هم هست. مسئله مدل، مسئله بعدی است. چه مشروطه خواهی و چه جمهوری خواهی، مسئله اش دموکراسی خواهی است. اگر توجه کنید تمام کشورهای منطقه ما جمهوری اند ولی همه جمهوری های مادام العمر. جمهوری در مصر، جمهوری در سوریه، جمهوری صدام حسین و... همه از این جنس هستند. از طرف دیگر ما قبل از انقلاب نتوانستیم حکومت سلطنتی را به مشروطه واقعی تبدیل کنیم، چون نیروهای مخالف دموکراسی با نیروهای قبل از دموکراسی پیوند برقرار کردند و قدرت را از نیروهای دموکراسی خواه گرفتند. پس مشکل ما مشکل دموکراسی خواهی و عدالت طلبی است. این می طلبد که بدون اینکه بخواهیم فرار به جلو کنیم یا به عقب نگاه کنیم بنشینیم فکر کنیم و با نقد اصولی دوره اصلاحات و دوران انقلاب، راه آینده را پیدا کنیم. به نظر من صورت مسئله، همان صورت مسئله 100 سال پیش است، یعنی تحقق دولت و ملت مدرن براساس سیستم غیرمتمرکز.»
رحمانی در گفت وگو با سایت روز با تاکید بر اینکه ابتدا باید در مباحث و دموکراسی خواهی به بحث و اجماع برسیم و سپس به دنبال مدل ها برویم، گفت: «جبهه دموکراسی خواهی و حقوق بشر را مثال بزنم. ما قبل از جا انداختن گفتمان حقوق بشری و دموکراسی خواهی، که چیز بسیار خوبی است و باید هم وجود داشته باشد، صحبت از تشکیل جبهه کردیم. جبهه دموکراسی خواهی قبل از گفتمان دموکراسی خواهی و عام کردن آن تشکیل می شود. اگر شما قبل از اینکه گفتمانی راه بیندازید، شعاری را مطرح کنید آن شعار می سوزد، حتی اگر آن شعار بسیار هم درست باشد. نحوه تحقق شعار مهم است و ایجاد یک گفتمان بسیار مهمتر. باید ابتدا یک گفتمان راه بیندازیم و در زیر آن گفتمان اهدافی خلق کنیم که تبدیل به شعار همگان شود. رادیکال ها و میانه روهای آزادیخواه باید ابتدا به راهبرد واحدی برای تحقق دموکراسی برسند و بعد از رسیدن به آن هدف، بر سر خواسته های خود به صورت معقول چانه بزنند. در این راه هم باید حتما نیروهای قبل از دموکراسی را هم همراه خود کنند.
وی سپس به تحلیل عملکرد روشنفکران در این میان پرداخت و گفت: «مشکل بخش عمده ای از روشنفکران ما این است که معمولا در دوره رکود به خواب می روند و در دوره گشایش ورود انفجاری می کنند. دوره انفجاری هم پایان انتحاری دارد. اصلا معقول نیست. در دوران رکود باید با تحمل، ایستادگی و شجاعت با نقد درست گذشته، راه آینده را گشود. این نیاز به درایت و توان خودانتقادی دارد. اما متاسفانه هنوز بعد از شکست اصلاحات همه فقط دیگری را متهم می کنند. خیلی کم دیده ام کسی بیاید و از نقص های خودش بگوید. به عبارتی در مرحله اول بعد از شکست اصلاحات، اصلاح طلبان شروع کرده اند به نقد یکدیگر و در مرحله دوم تعداد کمی هم به نقد درست خود پرداخته اند. این دو مرحله به مرحله سومی ختم می‌شود که دوباره گفتمان مجدد برای رسیدن به توافقات بنیادین است که این با نقد تاریخ 100 ساله میسر می‌شود. اما هنوز هیچ یک از مراحل طی نشده و فعلا افراد سعی می‌کنند طرف مقابل را مقصر اصلی یا صددرصدی برنامه‌ها قلمداد کنند.»