2006 بهار انقلابیون آمریکای لاتین

بولیوی، خط‌شکن جبهه انتخاباتی
انتخابات بولیوى در 22دسامبر2005برگزارشد. دوره ریاست «مورالس»، رئیس جمهور منتخب مردم بولیوى از 22 ژانویه 2006 شروع شد او حکومت انقلابى جدید را بر شالوده حکومت شکست خورده غربگرایان حاکم ساخت. بولیوى در لیست کشورهایى که انقلابیون سال 2006 درآن به قدرت رسیده اند خط شکن است. اوو مورالس با سیاست هاى ضدآمریکایى خود به صورت کابوس براى آمریکا درآمد و دولت بوش هرچه درتوان داشت براى ناکامى «مورالس» به کار برد. یکى از شعارهاى تبلیغاتى مورالس این بود که برگ درخت «کک» باید پرچم ملى جدید بولیوى باشد. این سخن او اشاره به این داشت که کارخانه کوکاکولاى آمریکا با استفاده از برگ درخت کک که در بولیوى مى روید ماده اى به دست مى آورد که یکى از عناصر اصلى نوشیدنى این کارخانه را تشکیل مى دهد. بومیان بولیوى نیز سالیان سال به کشت و پرورش این درخت که کوکائین نیز از آن به دست مى آید، مشغول هستند. اما آمریکا به بهانه مبارزه با موادمخدر سعى دارد این درخت را در بولیوى ریشه کن کند. «مورالس» در تبلیغات خود اظهارمى داشت: این درست نیست صادرات کک براى کوکاکولا صحیح باشد و براى دیگران نه! جدا از این مسأله مورالس که از چپ گرایان رهبران آمریکاى لاتین به شمار مى رود، اعتقاد داشته و دارد که هدف او تنها احیاى اقتصاد و خارج کردن منابع گاز این کشور از کنترل کشورهاى خارجى است. چیزى که به هیچ عنوان خوشایند آمریکا نیست. در انتخابات بولیوى دو کاندیداى عمده حضور داشتند، «مورالس» و «خورخه کویروگا» رهبر حزب سوسیال دموکرات. «کویروگا» تحصیلکرده آمریکا، پس از آنکه «هوگو بانزر» به بیمارى سرطان دچار شد (در سال 2001) به مدت یک سال به عنوان رئیس جمهورى بولیوى انتخاب شد. اما همه چیز آن طور که آمریکا انتظار داشت، پیش نرفت و مورالس با کسب 32 درصد آرا در مقابل 27درصد رأى «کویروگا» و 15درصد رأى «ساموئل دوریا» به پیروزى دست یافت. تا راه ورود چهره هاى مبارز به آمریکاى لاتین باز شود.
شیلى! مبارزى رسته از زندان پینوشه
انتخابات ریاست جمهورى شیلى در دو دور برگزارشد:
دور اول 11دسامبر 2005 (20 آذر84) و دور دوم 15 ژانویه 2006. در انتخابات دور دوم دو نفر حضور داشتند.
«میشله باشلت» و «سباستین پینرا» که یکى از میلیاردرهاى شیلى به حساب مى آید.
«سباستین پینرا» کاندیداى اپوزیسیون بود و «میشله باشلت» کاندیداى ائتلاف چپ میانه. سوابق «باشلت» براى مردم شیلى که سالها از دیکتاتورى پینوشه رنج برده بودند، جالب توجه بود. پدر باشلت افسر یک ژنرال مشهور در ایام پینوشه بودکه پینوشه او را محکوم به مرگ کرد. جرم وى حمایت از «سالوادور آلنده» رئیس جمهورى منتخب شیلى بود. پدر «باشلت» زیر شکنجه همکاران پینوشه جان باخت. میشله و مادرش نیز تحت شکنجه نیروهاى پینوشه قرارگرفتند و مدتها در زندان افتادند اما درنهایت آزاد شدند و به برلین مهاجرت کردند.
«میشله باشلت» در 1979 به شیلى بازگشت تا از کودکانى که خانواده هایشان توسط حکومت پینوشه از هم پاشیده شده بود، کمک کند. او بعداً وزیر بهداشت «ریکاردولائوس» شد.
در مقابل «باشلت»، «سباستین پینرا» قرارداشت. او که گرایش سیاسى راست میانه داشت، دوران حضور سیاسى خود را از دهه 1980 شروع کرد یعنى زمانى که مردم شیلى به پینوشه «نه» گفتند. او بعد از ایجاد حکومت دموکراسى در شیلى به حزب راست میانه پیوست و در 14 مه 2005 نیز آمادگى خود را براى انتخابات ریاست جمهورى اعلام داشت.
شعار تبلیغاتى باشلت این بود که شیلى را کشورى بسازد که از فقر و تنگدستى خلاص شود و به سوى جامعه اى آزادتر حرکت کند.
درنهایت پس از اعلام نتایج انتخابات خانم میشله باشلت با 49‎/53 درصد آرا در مقابل سباستین پینرا با 5/49 درصد آرا به پیروزى رسید.
اکوادور، ظهور متحد جدید چاوز
صحنه سیاسى اکوادور اندکى پیش، یک پیروزى جدید را براى انقلابیون به ثبت رساند. در انتخابات هفته پیش اکوادور، حریف جناح متحد انقلابیون، آلوارو نوبا یکى از غولهاى اقتصادى و تاجران معروف موز بود. اما «رافائل کوره آ» که انتخابات اکوادور را به میدان مبارزه بوش و چاوز تبدیل کرده بود از سد حریف گذشت. اقتصاد دان چپ گراى اکوادور که پیش از این سمت وزیر دارایى را داشته است. از متحدان هوگو چاوز به شمار مى آید، او در تبلیغات انتخاباتى، سیاست خود را اتحاد و پیوستن به سایر کشورهاى جهان به منظور مقابله با قدرت هاى سلطه طلب جهان خواند و درعین حال وعده داد در قراردادهاى نفتى کشورش را که با شرکت هاى چند ملیتى امضا شده بازنگرى کند. او درحالى براى پست ریاست جمهورى کشورش گام برداشت که ظرف 10سال گذشته اکوادور 7 رئیس جمهور پشت سر گذاشته است. سیاست هاى نفتى کوره آ موجب شد، آمریکا نظر خوشایندى نسبت به انتخاب وى نداشته باشد. یکى از ویژگى هاى خاص «کوره آ» این است که قادر است با تمام مردم کشورش با لهجه ها و زبان هاى خودشان صحبت کند.
نیکاراگوئه؛ تاریخ تکرار مى‌شود
در انتخابات 5 نوامبر (14 آبان) نیکاراگوئه چهار نفر به صحنه آمدند. «دانیل اورتگا» مردى که در سال هاى 1985و 1990 دو بار سکان ریاست جمهورى را به دست گرفته بود. «خوزه ریزو» که در زمان ریاست جمهورى «اله مان» معاون وى بود و کاندیداى حزب لیبرال به شمار مى آمد.
«ادواردو مونته آلگره» از اعضاى فعال حزب لیبرال ملى نیکاراگوئه که آمریکا بسیار امیدوار بود او به عنوان رئیس جمهورى نیکاراگوئه انتخاب شود و «ادموندو جارکووین» اقتصاددانى که وعده داده بود مى خواهد فساد رایج در دولت را از بین ببرد. اما در بین آنها اورتگا با افکار ضدآمریکایى اش بیشتر موردتوجه مردم نیکاراگوئه بود.
«اورتگا» در سخنرانى هاى انتخاباتى اش گفته بود مى خواهد با سرمایه دارى افسارگسیخته بجنگد. اگرچه او در سخنرانى هایش سعى کرد کمتر نام آمریکا را برزبان بیاورد. اما آمریکا که از سیاست ها و اندیشه هاى حریف ساندنیستى اش باخبر بود، در یک سال اخیر بطور دائم از «اورتگا» انتقاد مى کرد و حتى سعى آشکار در مداخله امور انتخاباتى این کشور داشت. تا جایى که سفیر آمریکا در نیکاراگوئه از رهبر حزب محافظه کار این کشور خواست از یک کاندیداى خاص حمایت کنند.
در نهایت رأى مردم به صندوق آرا ریخته شد و «دانیل اورتگا» توانست پس از 16سال دورى از عرصه سیاست با آراى قابل توجهى به عرصه بازگردد. نتایج آرا حاکى از آن بود که «دانیل اورتگا» با 6/38 درصد آرا ادواردو مونته آلگره را با 9/30 و خوزه ریزو را با 9/22درصد آرا پشت سر بگذارد و نشان دهد نیکاراگوئه باردیگر به حکومت انقلابیون آغوش گشوده است.
برزیل، پیروزى نماینده محرومان
برزیل ماه اکتبر مبارزه اى پرشور را تجربه کرد. در مبارزات 29 اکتبر برزیل که دور دوم انتخابات بود، دو کاندیدا حاضر شدند. «لولا داسیلوا» و «جرالدو الکمین». «لولا داسیلوا» از جناح چپ گرا محسوب مى شد و «جرالدو الکمین» عضو حزب سوسیال دموکرات. همین عضویت «الکمین» در حزب سوسیال دموکرات باعث شد، «لولا» در نبرد مبارزاتى خود «الکمین» را منتخب ثروتمندان بخواند و فاش کند که او با اتکا به همین طبقه مرفه قصد رسیدن به ریاست جمهورى را دارد. «لولا» علاوه بر این که «الکمین» او را پوپولیست خواند، ابایى از این نداشت که رودرروى آمریکا قرارگیرد. او بزرگترین هدف خود را تغییر روند جهانى شدن خواند، چیزى که درحال حاضر آمریکا مدعى اصلى آن به شمارمى آید. لولا در سال 2003براى نخستین بار بر کرسى ریاست جمهورى برزیل نشست. او در طول سه سال ریاست جمهورى اش، توانست رضایت مردم کشور خود را جلب کند. سیاستهاى او در مقابل آمریکا باعث شداین کشور تمام تلاش خود را براى سرکوب اندیشه هاى لولا در برزیل به کار بگیرد. «لولا» براى رسیدن به هدف خود در شکستن قید و بند جهانى شدن که آمریکا در پى آن بود، در ده ماه اول ریاست جمهورى خود به اقصى نقاط جهان سفر کرد و ایده ها و افکار ضد آمریکایى اش را در معرض نگاه افکارعمومى قرارداد. اجلاس کانسون نقطه عطفى براى «لولا» بود. او در این اجلاس با طرف هاى آمریکایى در افتاد و موفق شد همراه با 22 کشور دیگر ائتلافى را سازماندهى کند که در مذاکرات سازمان هاى تجارت جهانى تسلیم فشارهاى همیشگى آمریکا نشوند. او در مجمع سازمان ملل نیز با قدرت ظاهر شد و برنامه دقیقى براى ریشه کنى فقر و گرسنگى در جهان ارائه کرد و در عین حال خواستار اصلاحاتى در ساختار سازمان ملل شد. با چنین اوصافى بود که «لولا» توانست در دور دوم انتخابات برزیل با قدرت تمام با کسب 83/60درصد آرا براى بار دوم به عنوان رئیس جمهورى برزیل انتخاب شود. رقیب او با 17/39درصد آرا بازماند.