رویکرد غیرحقوقی و امنیتی آمریکا

*اظهارات مقامات ایرانی بعد از اینکه گزارش البرادعی آمد این بود که به تعهداتی یک سال پیشی که آژانس از انها خواسته بود بر می گردد و غنی سازی را در حد 8/3 درصد نگه می دارند. اولا این بر چه مبنایی هست ضمن اینکه اقای آقازاده اعلام کرده است که غنی سازی به 8/4 درصد رسیده‌ایم؟
**ما در سطح تجربه غنی سازی اورانیوم در پایه پایین تر از پایلوت ویا حدود سطح پایلوت به یک تجربه دست پیدا کردیم که محصول خروجی این تجربه موادی است با غلظت حدود 8/3 درصد و اگر چنانچه در یک مقطعی خروجی 6/3 باشد به این معنا نیست که خروجی پیک خواهد بود. اگر چنانچه بین این اعداد غنی سازی خیلی تفاوت ندارد,به هر حال ملاکی برای یک تغییر تصمیم در هر طرفی نیست و مهم این است که بیانگر این است که تجربه ایران برای غنی سازی در حد کف پایین ترین درجه مورد نیاز تولید سوخت در اندازه های ((پنچ اسکیل))تا((پایلوت اسکیل)) تثبیت شده است.اما آنچه در منطق ایران وجود دارد این است که اگر چنانچه کشورهای موثر بر وضعیت شورای حکام و آژانس و کشور های موثر بر شورای امنیت بر راه حل معقول تمایل دارند، ایران آمادگی دارد مجددا در قبال یک گا آنها دو گام بردارد, گامی که آنها باید بردارند این است که همین سطح توانمندی که ایران به آن نائل شده است را به رسمیت بشناسند و از مانخواهند که این راتعطیل کنیم , در مقابل ایران دو کارمی تواند بکند اول اینکه اگر آن شرایط تثبیت شود ایران هم می تواند اجرای داوطلبانه مجددپروتکل الحاقی را در دستور کار خود قرار دهد و دیگر اینکه موضوع ایران به رسمیت شناخته شود و موضوع به اژانس برگردد ایران می نواند پروتکل الحاقی را اجرا کند.
*یعنی با سیاست‌های فعلی و با توجه به اینکه پرونده بین دو وضعیت فنی- حقوقی و سیاسی – غیر فنی در نوسان است, ایران می تواند پرونده را به آژانس بر گرداند؟
**تلاش ایران این است که به کشورها بگوید که اگر شما شرایط را تند تر کنید هیچ طرفی نفع نخواهد برد واگر تحریم کنید ما نیز سطح همکاری های خود را با آژانس تنزل می دهیم و روابط خود را با آژانس معلق می کنیم که معنای ان تعلیق اجرای قرارداد پادمان 214 منعقده در اکتبر 1974 می باشد و این رویکردی است که تصور می‌کنم می‌تواند یک معادله‌ای را ایجاد کند. ضمن اینکه ایران شاهد این است که رویکرد ایالات متحده فنی حقوقی نیست و با فشار سیاسی یک رفتار امنیتی از خود بروز می دهد اما این را هم باید بدانیم به طور کلی نظام بین الملل از فروپاشی نظام حقوقی و فنی مربوط به مسائل خلع سلاحی دچار نگرانی است. و تنها تلاش ایران برای تامین توانمندی هسته ای نیست که نگران کننده شده است.
*هفته گذشته وزیر امور خارجه آمریکا در نشست ناتو که در بلغارستان تشکیل شد تهدید کرد که پرونده هسته ای ایران باید به شورای امنیت فرستاده شود و ممکن است که اجماعی از سوی کشور ها بر روی آن حاصل شود با توجه به اخبار رسانه‌ها که از تعرض آمریکا به ایران خبر می دهد آیا این اجماع سازی به منظور نظامی شدن پرونده هسته ای ایران است یا صرفا ااز کانال دیپلماسی این فرآیند طی می شود؟
**اینکه خانم رایس آرزوی خود را در مورد اجماع بر روی پرونده ایران مطرح کند اشکالی ندارد اما آنچه که مد نظر رایس بود بیان یک آرزو در حد امکان یک تصمیم جمعی بود در شرایط فعلی نه تنها موضوع نظامی را نمی تواند در بر بگیرد حتی شانس چندانی هم برای در بر گیری مباحث تحریم ندارد یعنی رایس به وضوح می داند که اگر آمریکا بتواند یک اجماع در بین کشور های موثر در آژانس و شورای منیت حاصل کند به نحوی که این تصمیم مورد توافق همه باشد چندان تند نخواهد بود. نهایتا تصمیمی است که بیان می کند که از ایران بخواهید که اگر چنانچه خواسته‌های قطعنامه 4 فوریه را عمل نکندآنگاه در قالب یک قطعنامه نسبت به وضع ایران تصمیم خواهیم گرفت. اما آمریکا ممکن است هدفش این باشد که تصمیمی حاصل شود که همه موافق ان باشند که سقف خواست آنهاست. اما به این نیز می‌اندیشد که حد اقل تصمیمی گرفته شود که هیچ کشوری با ان مخالف نباشد.
*آیا شما تحول جدیدی در سطح بین الملل علیه ایران می بینید که در حال ایجاد شده باشد؟
**شواهدی پیدا شده است که در نقطه مقابل آنچه که آمریکا تعقیب می کند تعریف می شود به عنوان نمونه وقتی چند ده الیت حوزه بین المللی مثل وزرای خارجه پیشین چندین کشور مهم و موثر یا الیت کشورهای منطقه‌ای بیان می کنند که جمهوری اسلامی ایران به عنوان یک کشور عضو آژانس مثل هر کشور عضو دیگری حق دارد که به توانمندی صلح هسته‌ای تجهیز شود و اصرار برای انصراف از این حق خلاف حقوق بین المللی است یک پدیده جدید است که معتقدم یک روندی که بر علیه ایران است در حوزه سیاست رسمی مشاهده می‌شود. در سیاست رسمی دیده می‌شود که طرف های ذیربط موضوع را جدی تر احساس کرده اند و نتیجه چالش و کشمکش برایشان از اهمیت بیشتری برخوردار شده است و مساله به یک جای سرنوشت ساز تبدیل شده است که هر طرف کوتاه بیاید احساس می کند که خیلی چیز ها را از دست داده است بنابر این طبیعی است که به عنوان نمونه آمریکا حد اکثر فشار را برای جلب نظر مثبت اروپایی ها و دیگران, و روسیه وچین و برخی کشور های دیگر هم حد اکثر تلاش خود را انجام می دهد که از نظر آنها لحاظ شود اما جمهوری اسلامی ایران اصولا باید بر اساس قدرت و مقتضیات و منافع امنیت ملی خود تصمیم گیرد.