بی‌تو به سر نمی‌شود

حسین شریعتمداری
1- چند سال پیش- شاید پائیز سال 1379- تیم خبری یکی از شبکه های تلویزیونی معروف آمریکا برای مصاحبه به کیهان آمده بود. بعد از انجام مصاحبه و گفت وگویی چالشی و یک ساعته، به درخواست سرپرست گروه که سردبیر بخش خاورمیانه ای شبکه مورد اشاره بود با یکدیگر به یک گپ جدا از مصاحبه- و به قول او OUT OF SCENE - نشستیم. در میان آنچه رد و بدل شد نکته ای شنیدنی گفت و تاکید ورزید که از او ناشنیده بگیریم و یا به عنوان نکته ای که خود یافته ایم نقل کنیم. اما، گفته اند و حکیمانه گفته اند؛
بهتر آن باشد که سرّ دلبران
                    گفته آید در حدیث دیگران
از این روی آنچه او گفته بود را نقل می کنیم، بدون اشاره به نام او و نام آن شبکه تلویزیونی که وفای به عهد اینگونه اقتضاء می کند. او می گفت (نقل به مضمون) «از سیاستگذاری های خبری و شماری از بایدها و نبایدها که برای رسانه ما- شبکه تلویزیونی معروف آمریکایی- تعریف کرده اند و همکارانم در برخی دیگر از رسانه ها نیز شاهد آن بوده اند، آمریکا قصد ندارد اشتباهی را که درباره امام مرتکب شد در مورد رهبر کنونی شما تکرار کند. آمریکایی ها با این تصور که لیبرال دموکراسی آنها در گستره جهان و از جمله کشورهای اسلامی، مقبولیت عمومی یافته و به یک مکتب سیاسی پذیرفته شده و بی رقیب تبدیل شده است، بسیاری از سخنان و اظهارنظرهای امام خمینی را پوشش خبری می دادند و بر این باور بودند که دیدگاه ها و نقطه نظرات وی برای افکار عمومی جهانیان، غریبه و غیرقابل قبول خواهد بود و مخصوصاً با توجه به تبلیغات رسانه ای گسترده و پرحجم غرب، دیدگاه های امام خمینی در نگاه ملت ها- با پوزش از روح مطهر امام«ره»- «فتنه انگیز»! و «آشوب آفرین» تلقی می شود و.... اما برخلاف این تصور، در غرب کم نبودند کسانی که سخنان امام خمینی را حاوی دیدگاه و نظرات تازه و ناشنیده که درخور اندیشیدن است یافتند و ملت ها در خاورمیانه به دلیل حضور آموزه های اسلامی، سخنان امام را در نهاد خود آشنا می دیدند و بر این باور بودند که خمینی از گمشده آنها سخن می گوید. ضدیت با اسرائیل، حمایت از محرومان، تاکید بر باورهای اسلامی، نفی همزمان امپریالیسم غرب و مارکسیسم شرق و... آرزوهای بر زمین مانده ملت های مسلمان بود که امام خمینی بر آن تاکید می ورزید، پس امام محبوب گمشده آنها بود.»
او می گفت (بازهم نقل به مضمون) «رهبر کنونی شما نیز پا به پای امام خمینی حرکت می کند و بر آنچه او می گفت اصرار می ورزد، آمریکا با سانسور رسانه ای اظهارات و دیدگاه های او می کوشد اشتباهی که در مورد امام خمینی مرتکب شده بود را تکرار نکند.»
2- از سعدی شیرازی است که؛
«... یکی از صاحبدلان سر به جیب مراقبت فرو برده و در بحر مکاشفت مستغرق شده بود، چون از این معامله باز آمد یکی از دوستان گفت؛ از این بوستان که بودی ما را چه تحفه کرامت کردی؟ گفت، به خاطر داشتم که چون به باغ گل رسم دامنی پر کنم هدیه اصحاب را، چون رسیدم، بوی گلم چنان مست کرد که دامنم از دست برفت»...
صبح روز دوشنبه، رهبر معظم انقلاب در جمع مسئولان نظام به خطبه نشسته بود. از شکر نعمت های فراوان الهی سخن می گفت و «باید»ها و «نباید»ها را برمی شمرد، در کلام آقا، حتی «حروف اضافه» هم اضافی نبود. در این نشست، مسئولان نظام، از همه رده ها، همه سلیقه ها، چه آنان که پیش از این بر کرسی مسئولیت های بالا نشسته بودند و چه آنان که دور جدیدی از مسئولیت را برعهده دارند و... همه حضور داشتند، صمیمی و بی تکلف، آن روز، نقطه های گاه پراکنده، به هم پیوسته و به یک «خط» تبدیل شده بودند. «من»ها اگرچه تک تک «من» بودند ولی چشم ها غیر از «ما» نمی دیدند.
در آن جمع صمیمی، «خود»ی در میان نبود که سخن از «خودی» و «غیرخودی» در میان باشد، همه «خودی» بودند و «غیرخودی ها» بیرون از دایره سلیقه های سیاسی موجود در کشور، آدرس داده می شدند. کم نبودند کسانی که بیرون از آن جمع، خود را در فاصله ای دور از یکدیگر می دیدند و آن روز، چیزی که نبود، «فاصله» بود و اگر بود، آنگونه که می پنداشتند «دور» نبود...
آقا، دامنه اصولگرایی را بسیار فراتر از آنچه در برخی اذهان تصور و تعریف می شود، معرفی کرد و این دامنه گسترده را با معیارهای روشن و خالی از ابهام تعریف کرد، و همه به وضوح دیدند که اصولگرایی یک حزب و گروه و نحله نیست که با احزاب و گروه ها و نحله های دیگر، شانه به شانه بنشیند و نامی «خاص» برای یک نحله و جریان سیاسی خاص باشد.
3- آقا که لب به سخن گشود، پیش از همه از نعمت ها گفت، نعمت های بسیاری که از شدت فراوانی به شماره نمی شوند و از شدت وضوح دیده نمی شوند... نعمت اسلام بر کرسی قدرت نشسته، نعمت استقلال، نعمت آزادی، نعمت آزادگی، نعمت اقتدار بین المللی، نعمت رویکرد عمومی به اصولگرایی، نعمت عزم راسخ ملت به ایستادگی در برابر زیاده خواهی نظام سلطه بین المللی، نعمت همدلی مردم و مسئولان، نعمت هماهنگی و همراهی قوای سه گانه، و...
آقا اما، از بزرگترین نعمت که نعمت های دیگر در سایه آن به دست آمده، یادی نفرمود و از این موهبت بزرگ الهی که عقبه های تند و نفس گیر و گردنه های سخت و پرمخاطره به برکت وجود آن طی شده سخنی بر زبان نیاورد... «ولایت» و نعمت وجود «خود» ایشان، کسی که اگر بی همگان به سر شود، بی او به سر نمی شود.