همه مسائل با مذاکره قابل حل است

گروه دیپلماتیک
* پیام علی لاریجانی، مذاکره کننده ایران در پرونده هسته ای در دیدار اخیرش با محمد البرادعی، مدیر آژانس بین المللی انرژی هسته ای چه بود؟
**پیام این بود که ما می خواهیم به مذاکرات ادامه دهیم. هیچ مسئله ای وجود ندارد که نتوان از طریق مذاکره آن را حل کرد، اما نمی توان از قبل چیزی را دیکته کرد. مسئله هسته ای در قالب دو خط قرمز که نباید از آن گذشت قرار دارد. نخست اینکه این حق اساسی ایران است که از تکنولوژی هسته ای غیرنظامی در قالب معاهده منع گسترش سلاح های هسته ای (ان. پی. تی) برخوردار باشد. دوم اینکه ایران متعهد به ارائه تضمین هایی شود که برنامه هسته ای این کشور به سمت نظامی منحرف نخواهد شد. بین این دو موضوع و بر سر میز مذاکره همه چیز قابل تصور است.
* حتی تعلیق موقت غنی سازی اورانیوم؟
**آقای لاریجانی بی هیچ محدودیتی برای دریافت هر پیشنهادی آماده است. ما قبلا هم تعلیق غنی سازی را آزمایش کرده بودیم. ما دو سال و نیم این کار را کردیم اما مسئله ای حل نشد. البته ایده های دیگری نیز هست که باید در نظر گرفته شود نظیر ایجاد یک کنسرسیوم بین المللی غنی سازی اورانیوم در خاک ایران که توسط اروپایی ها اداره گردد و تمام تضمین های کنترل آژانس نیز داده شود. فرانسه کاملا می تواند این کنسرسیوم را تشکیل دهد. سوای این مطالب ما با فرانسه دارای سابقه همکاری و اعتمادی هستیم زیرا این کشور در سال های دهه 1970 قصد ساخت نیروگاه غیرنظامی در دارخوین نزدیک اهواز را داشت. ما در ارودیف سهامدار بوده و هستیم. تمام اینها از سرگیری مذاکرات در این خصوص با فرانسه را تسهیل می سازد و این امر می تواند پاسخی به نگرانی های برخی کشورها باشد. فرصت مناسبی است.
* از ایران حرف های مختلفی از دهان مسئولان شنیده می شود و این امر پیام ایران را مخدوش می کند به ویژه زمانی که برخی رهبران بلندپایه ایران شعارهایی علیه غرب یا اسرائیل سر می دهند و به نابودی (اسرائیل) می اندیشند. در مورد برنامه هسته ای ایران چه کسی تصمیم گیری می کند؟
**اینکه الحان مختلفی در مباحث و گفتار مسئولان وجود دارد این را می توان نشانی از اینکه کشور ما کشوری پذیرای تکثر آراست دانست، اما نباید در این مرحله متوقف شد. می دانید که آقای لاریجانی در زمینه هسته ای مذاکره کننده اصلی است، اما طبق قانون اساسی تنها کسی که در این زمینه همچون سایر تصمیمات راهبردی و تصمیم گیری نهایی را می کند، مقام معظم رهبری، آیت الله خامنه ای است. در خصوص موضع رسمی ما در خصوص مسئله فلسطین در ورای شعارها این برعهده هرفلسطینی، یهودی، مسلمان و مسیحی است که در مورد آینده خود از طریق روش های دموکراتیک اعلام نظر کند و نه چیز دیگر.
* ما در آستانه اتمام مهلت تعیین شده از سوی شورای امنیت سازمان ملل متحد به ایران برای توقف فعالیت های غنی سازی هستیم. صحبت از تصویب قطعنامه دیگری شاید با مجازات های جدیدی است. اگر چنین اتفاقی بیفتد آیا برای شما این به معنای پایان مذاکرات است؟
**من گمان نمی کنم که تصویب قطعنامه جدید کمکی به حل مسئله بکند. ما خود را در حد میزان واقع گرایی کشورهایی که در شورای امنیت به تصمیم گیری می پردازند، قرار می دهیم. این تقریبا مانند معادله ای ریاضی است. اگر افراط گری در آنجا بروز کند در اینجا نیز ظهور می کند اما من می بینم که در گروه 1 + 5 چهار کشور آلمان، روسیه، چین و فرانسه مناسبات خوبی با ایران دارند. آیا آنها برای تعدیل آمریکا کاری نخواهند کرد؟
* آیا برای این کار نیاز به اقدامی از سوی ایران نیست؟
**آری من موافقم. ما هرکاری که حق ما را تضمین کند و مذاکرات را .
*آیا مذاکره مستقیم با آمریکا غیرقابل تصور است؟
**بارها با آمریکایی ها به ویژه در مورد افغانستان و در چارچوب سازمان ملل متحد مذاکراتی صورت گرفته است، اما اگر آنها بخواهند به مانند آقای دنیا رفتار کنند سود این کار در چه می باشد؟
* آیا شما حمله آمریکا یا اسرائیل به ایران را باور دارید؟
**در این مورد خبرهایی شنیده می شود. اما آمریکا قبلا در عراق و اسرائیل در لبنان اقداماتی را کردند و در هر دو مورد شکست هایی سخت را شاهد بودیم. اسرائیلی ها خود را شکست ناپذیر می دانستند، ولی بعد از 33 روز جنگ با مردم لبنان مجبور به شکست شدند. در مورد آمریکایی ها نیز این شرایط داخلی این کشور است که مانع از آن می شود که آنها در چنین زمین لغزنده ای دست به ماجراجویی بزنند. پیروزی دموکرات ها در انتخابات اخیر سپس رای اخیر کنگره در رد سیاست های جنگجویانه بوش از آن جمله است. می دانید ایران 4 برابر عراق وسعت دارد و جمعیت آن سه برابر این کشور است و ضریب بسیج مردمی درآن بیشتر از عراق و ارتش آن نیز آماده تر است. نه من بعید می بینم که آنها دست به این مخاطره بزنند.
* شما سیاست فرانسه در لبنان را چگونه تحلیل می کنید؟
**فرانسه در حال هدر دادن سرمایه گذاری سیاسی و فرهنگی است که در لبنان انجام داده است. فرانسه در چاله ای افتاد که آمریکایی ها در سر راه آنها قرار داده اند. اگر پاریس نمی خواهد اعتبار خود را از دست دهد باید از جانبداری از یک جناح کوچک از مردم دست بردارد. علاوه بر این فرانسه متحد سابق خود میشل عون (رهبر جریان آزاد میهنی از مسیحیان) را رها کرده است.
*ژاک شیراک در نظر داشت فرستاده ای برای بحث در مورد لبنان به تهران اعزام کند. نظر شما در این مورد چیست؟
**این ایده جالبی بود. منافع مشترک ایران و فرانسه ایجاب می کند که دو کشور دست در دست هم از لبنان دفاع کنند. مشورت ها بین ما علاوه بر لبنان برای تمام منطقه خاورمیانه و خلیج فارس حتما مفید خواهد بود. در شرایط حاضر آمریکایی ها در خاورمیانه تنها هستند و این تکجانبه گرایی که آقای پوتین نیز با آن مخالفت کرده امر بدی است. اما اروپا نیز در این میان غایب است و هیچ نقشی در خاورمیانه ندارد. من از این امر متاسفم. حضور سیاسی اروپا از جمله فرانسه می تواند موتور محرکه و وسیله ای برای برقراری تعادل در شرایط خاورمیانه باشد.
* آقای شیراک از مذاکره با سوریه امتناع می کند، نظر شما در این خصوص چیست؟
**صادقانه بگویم فرانسه موضع حادی در خصوص سوریه گرفته است و این امر به سود فرانسه نیست. این کشورهای دیگرهستند که از این خصومت ها بهره برداری می کنند. اما ایران می تواند بین پاریس و دمشق نقش میانجی را ایفا نماید.
*جنگ افغانستان، عراق و لبنان نقش مرکزی شما در منطقه را افزایش داده است. ایران از تمایل خود به برقراری ثبات حرف می زند اما در همان حال به حزب الله لبنان و مقتدی صدر در عراق کمک می کند. آمریکایی ها شما را به تسلیح نیروهای شورشی متهم می سازند. چرا اقدامی برای آرام کردن بازی مانند قطع کمک های مالی به حزب الله انجام نمی دهید؟
**قطعا نه. ما مفید بودن خود را صرفا با رها کردن شیعیان و حزب الله که در برابر اسرائیل تنها هستند، نمی توانیم نشان دهیم. در خصوص سایر مسائل نیز باید گفت که ایران نیاز به برقراری ثبات در مرزهایش دارد. آیا شما فکر می کنید بدون کمک ما نیروهای ائتلاف در آن زمان می توانستند طالبان را شکست دهند؟