کره شمالى و اهمیت قدرت هسته‌اى

ترجمه: حمید بیاتی
زمان تصمیم گیرى در مورد این که چه کسى برنده مناقشه طولانى مدت کره شمالى و آمریکا است به سرعت در حال سپرى شدن است.
در یک طرف میدان کره با تاریخى غرورآفرین به قدمت پنج هزار سال با تمام فرزندان خود از دانکون و پادال گرفته تا کوگوریو قرار دارد و در سوى دیگر، آمریکا با تاریخى که فقط 200 سال قدمت دارد.
دولت کره با حاکمیت کیم جونگ ایل در تلاش است با پیروز شدن در مناقشه هسته اى کره با آمریکا این نکته را ثابت کند چه کسى فرمانرواى واقعى کره است.
مردم کره سرسختانه با این مساله که به عنوان شهروندان درجه دو شناخته شوند مخالفت مى کنند و این نکته به خوبى روشن است که آنها فرمانروایان سرزمین صبح آرام را رنج مى‌دهند.
اختلاف هاى کره و آمریکا از زمانى طولانى در زمان حکومت کیم ایل سانگ و تولد پسرش، کیم جونگ ایل، آغاز شد. در واقع اختلاف آمریکا و کره از صدوپنجاه سال قبل در سال 1866 میلادى زمانى که فرمانده ناو جنگى آمریکا، ژنرال شهرمان، به پیونگ یانگ حمله کرد آغاز شد و مرحله آخر این نبرد مناقشه فعلى هسته اى میان مردم دمکرات جمهورى کره و آمریکا است. کیم جونگ ایل و مردم کره شمالى مدت هاست که در حال انجام بازى تقسیم کردن امتیازها با آمریکا و متحدان آن هستند. مرحله اول این بازى شناخت سلاح هاى هسته اى و مرحله دوم مطمئن شدن در مورد این نکته است که آیا کره توانایى هسته اى لازم براى آغاز بازى قدیمى تقسیم کردن امتیازها با آمریکا را دارد یا نه.
مذاکرات شش جانبه اى که در مورد برنامه هسته اى کره در این کشور برگزار شد، با پیچیدن طناب دار اقتصادى به دور گردن پیونگ یانگ توسط آمریکا عملا با شکست مواجه شد و بیانیه مشترکى که در 19 سپتامبر 2005 توسط آمریکا و هم پیمانانش در مورد به رسمیت شناختن حق حاکمیت کره صادر شده بود را نادیده گرفت. قطعنامه سازمان ملل در پانزدهم جولاى که با حمایت چین و روسیه به تصویب رسید نیز تصویرى تمسخرآمیز و بى شرمانه از استقلال و حاکمیت کره و مردم آن به نمایش کشید؛ تصویرى که مردم کره را به دلیل عملکرد روزمره و استفاده از حق حاکمیت خود متهم مى ساخت. رهبران پیونگ یانگ و مردم آن به خوبى از این نکته آگاهند که قدرت هاى بزرگ قابل اطمینان نیستند و فعالیت هاى هسته اى آنها تا رسیدن به نتیجه نهایى راهى دراز پیش رو دارد.
این نکته صحیح است که ارتش خلق کره (KPA) توانایى لازم براى دفع حملات نظامى نیروهاى آمریکایى را دارد، اما مساله اینجاست که ارتش کره فقط به سلاح هاى متعارف مجهز است و در برابر حملات هسته اى آمریکا نمى تواند از سرزمین کره محافظت کند. در چنین شرایطى ارتش خلق کره توانایى لازم براى آغاز بازى تقسیم امتیازها با آمریکا را ندارد.
برخى مى گویند ابتدایى بودن تجهیزات ارتش کره دلیل اصلى شک در مورد این نکته است که ارتش کره توانایى لازم براى غلبه بر آمریکا را دارد. نکته اى که در این دیدگاه نادیده گرفته شده، مساله چگونگى پیروز شدن در جنگ است. شاید دیدگاه این افراد درست باشد اما آنها چگونه به این پرسش ها پاسخ مى دهند که آمریکا چطور در جنگ با ویتنام و کره شکست خورد؟
آمریکا چگونه در عملیات هاى خود در عراق و افغانستان زمین گیر شد؟ و چرا رژیم صهیونیستى جنگ را به حزب الله باخت؟ براى پاسخ دادن به این پرسش ها سه فاکتور اساسى وجود دارد. اولین فاکتور، فاکتور روحى است یعنى حس شهادت و نظم پذیرى، دومین فاکتور، فاکتور فکرى است یعنى هنر جنگ و فاکتور سوم، فاکتور فیزیکى و یا تجهیزات نظامى است.
البته باید به این نکته اشاره کرد که در صورت نبود دو فاکتور اول فاکتور سوم توانایى لازم براى برنده شدن در جنگ را نخواهد داشت.
تمام قهرمانان ملى کره از قبیل ژنرال یولچى ماندوک از کوگوریو و دریاسالار لى سانگ سینگ قهرمانانه در برابر تهاجمات چین و ژاپن ایستادگى کردند و کیم ایل سانگ نیز نیروهاى متحد ژاپنى را شکست داد، اما نتوانست از تقسیم جزیره پنینسولا توسط روسیه و آمریکا جلوگیرى کند. کیم ایل سانگ اولین فرمانده در سراسر جهان بود که توانست در جنگ با آمریکا پیروز باشد، اما این فرمانده به طور ناامیدکننده اى نتوانست از ویران شدن سرزمین خود توسط نیروهاى دشمن جلوگیرى کند کارى که دو قهرمان ملى پیشین آن را انجام داده بودند.
اما نکته مهم این که هیچ کدام از قهرمانان ملى کره نتوانستند یک نبرد مناسب طولانى مدت را علیه دشمن ساماندهى کنند. تمام جنگ هایى که مردم کره درآنها شرکت کرده بودند فقط به مرزهاى کره محدود مى شد و در بیرون از مرزهاى کره، دشمنان این کشور بدون متحمل شدن آسیب هاى جدى دست نخورده باقى ماندند.
هر چند این مطلب در مورد کیم جونگ ایل زمانى که سیاست هوشمندانه تامول (tamul) را به عنوان سیاست اول ارتش برگزید و پرچم سام جوکو را بر افراشت دیرى نپایید. تامول نام یک عبارت باستانى از کوگوریو بوده که معناى آن ایستادگى در برابر قدرت هاى بزرگ است، سام جوکو نیز نام یک پرنده افسانه اى سیاه رنگ است. این پرنده داراى سه پا بوده و تداعى گر وجود سه الهه است. الهه بهشت، انسان و سرزمین خوب، این پرنده همچنین نمادى است از خورشید، زندگى، نظم و مردم. کیم جانگ ایل با موفقیت ارتش کره را به سلاح هاى هسته اى از قبیل بمب هاى هیدروژنى مجهز کرد و این تجهیز شامل تمامى معانى مربوط به آن نیز مى شد. کیم جونگ ایل این تجهیز را پس از تبدیل تمام کره به دژهاى ملى انجام داد.
براى اولین بار در تاریخ پنج هزار ساله کره، روحیه ایستادگى در برابر متجاوزان و فدا شدن در راه کشور در نزد میهن پرستان کره اى به رهبر مقتدر کره، کیم جونگ ایل و نیروهاى او توانایى لازم براى به دست آوردن قدرت نظامى مورد نیاز براى حمله به قلب دشمنان را فراهم کرده بود. هم اکنون ارتش کره این توانایى را دارد که در صورت بروز جنگ و در زمان مورد نیاز بمب هاى هیدروژنى را در فاصله اى بسیار دورتر از سرزمین خود و برفراز آمریکا منفجر کند. کره اى ها هم اکنون توانایى لازم براى رویارویى هسته اى در میدان هاى جنگ با نیروهاى آمریکایى و ژاپنى را دارند.
دولت کیم جونگ ایل و نیروهاى نظامى کره باید هرگونه حمله ابتدایى آمریکا را با پاسخى شایسته خوشامد گویند. اگر مردم کره شمالى در برابر حملات ایستادگى نکنند، آمریکا به سایت هاى موشکى و پایگاه هاى هسته اى این کشور حمله مى کند و در نتیجه این حملات، بارانى از مواد رادیو اکتیو کشنده بر فراز مجمع الجزایر ژاپن فرو مى ریزد، پخش شدن این میزان مواد رادیو اکتیو در فضا همانند انفجار 150 بمب هیدورژنى است.
هیچ شکى وجود ندارد که دولت کره و ارتش این کشور اجازه حمله به دشمن را نخواهد داد و در واقع ابتکار عمل در دستان کره است. در صورت مشاهده کوچک ترین نشانه اى که حکایت از نخستین حمله آمریکا داشته باشد، کیم فرمان حمله و منهدم سازى هدف هاى اصلى و مهم آمریکا را که در واقع پایگاه هاى هسته اى و موشک هاى بالستیک قاره پیما هستند به ارتش خود صادر مى کند، ناگفته پیداست که پایگاه هاى هسته اى آمریکا و سایت هاى موشکى این کشور هدف هاى ابتدایى کره خواهند بود.
در واقع کره هم اکنون تمام قدرت خود را براى تماشاى جهانیان به نمایش گذاشته و دانشمندان و مهندسین این کشور آماده هستند تا در صورت صدور فرمان از سوى رهبر کره در هر زمانى تجهیزات هسته اى را منفجر کنند و موشک هاى دوربرد بالستیک کره آماده هستند تا به سوى هدف هاى تعیین شده پرتاب شوند.
در واقع وجود سلاح هاى بیشمار هسته اى و موشک هاى دوربرد به کره این امکان را داده تا بعد از آمریکا و روسیه به عنوان سومین قدرت هسته اى جهان شناخته شود.
هیچ نگرانى در مورد قطعنامه ها و تحریم ها وجود ندارد، در واقع در شرق آسیا، کره شمالى تنها کشورى است که از لحاظ تکنیکى آمادگى مقابله با حملات آمریکا را دارد، کره این آمادگى را از 50 سال قبل تاکنون حفظ کرده و به عبارت دیگر توانایى هسته اى کره این کشور را تبدیل به سرسخت ترین عضو گروهى کرده که آمریکا آن ها را محور شرارت خوانده و آمریکا تمام تحریم هاى ممکن علیه این کشور را به کار گرفته است.
کره یک کشور مجهز به سلاح هاى هسته اى است که قصد و توانایى لازم براى حمله به آمریکا را دارد.
همانگونه که تاریخ بازگو مى کند، کره شمالى در شکست دادن دشمنان تجربه هاى زیادى دارد. آن ها سوى چاینا (Suichina) و تانگ چاینا (Tang China) را شکست داده و تهاجم نیروهاى تویوتوى را به شدت پاسخ دادند. مردم کره اولین کسانى هستند که ترس را به دل نیروهاى آمریکایى انداختند و همانگونه که تاریخ آمریکا نشان مى دهد، کره شمالى ابتکار عمل را در آخرین جنگ کره در دست داشت و خلبانان این کشور تعداد زیادى از جنگنده هاى آمریکایى را منهدم ساختند.
کره اى ها در جنگ چهار روزه خاورمیانه به مصر کمک کردند تا بر اسراییل پیروز شود و ویتنام نیز در جنگ خود با آمریکا با کمک کره به پیروزى رسید.
کیم جونگ ایل در سال 1986 در مورد مساله پوبلو (Pueble) با زیرکى تمام باعث شد تا رییس جمهور آن زمان آمریکا، لیندون جانسون، با تمام شرایط کره موافقت کند.
در آن زمان سه هواپیماى آمریکایى که تجهیزات نظامى مورد نیاز براى حمله به کره را حمل مى کردند مرزهاى کره را ترک کرده و هیچ گونه تلاشى را براى بازگشت به کشتى جاسوسى Usspueiblo از خود نشان ندادند.
اندکى پس از این ماجرا نیز یک تیم آمریکایى به رهبرى ریچارد نیکسون، رییس جمهور وقت آمریکا و هنرى کسینجر دستور عقب نشینى از مرزهاى کره را به چهار هواپیما که تجهیزات نظامى حمل مى کردند داد. این دستور پس از آن صادر شد که وزیر دفاع آن روزهاى آمریکا، ملوین لایزد، نسبت به احتمال سقوط اغلب جنگنده هاى آمریکا در صورت حمله به کره هشدار داده بودند.
در سال هاى 1993 و 94 میلادى مناقشات هسته اى میان کره و آمریکا منجر به القاى این اندیشه شد، کشورى که به داشتن سلاح هاى هسته اى متهم است قصد ایستادگى در برابر بزرگ ترین قدرت هسته اى جهان را دارد، هر چند در سال 1994 بیل کلینتون، رییس جمهور وقت آمریکا با امضاى توافقنامه اى تلاش کرد تا اوضاع را از شرایط بحرانى خارج کند.
در سال 1993 کره شمالى در آب هاى ویتنام و گوآم موشک هاى دوربرد خود را آزمایش کرد، اما آمریکا این مساله را به مدت پنج سال در نزد خود نگاه داشت و از انتشار آن خوددارى کرد. در سال 1998 کره یک موشک دوربرد را به منظور نصب یک ماهواره به فضا پرتاب کرد، کارى که آمریکا آن را یک اشتباه توصیف کرد.
پس از آن که کره آمریکا را تهدید کرد که در صورت افزایش تنش ها و هرگونه خطا از موشک هاى خود استفاده خواهد کرد، دولت جدید آمریکا به رهبرى جرج دبلیو بوش، دکترین جدیدى را براى کنترل فعالیت‌هاى هسته‌اى تعریف کرد.
حالا کره شمالى موشک هاى دوربرد بالستیک خود را آزمایش کرده و هم اکنون نیز احتمال انجام آزمایش هاى هسته اى این کشور قوت گرفته است. مهمترین مشخصه بارز تقابل هسته اى کره شمالى و آمریکا این است که بوش به کیم جونگ ایل اجازه داده تا در بین نخبگان کلوپ هسته‌اى حضور داشته باشد.
در حالى که کره به عضویت این کلوپ درآمده، کیم جونگ ایل هرگونه انگیزه اى را براى مذاکره به آمریکا از دست داده و اشتیاق او بر این نکته متمرکز شده که چگونه مى تواند نبرد قدیمى مردم کره با آمریکا را رهبرى کند.
جیمى کارتر، رییس جمهور سابق آمریکا در مقاله اى که در شماره دوم سپتامبر 2003 روزنامه یو اس اى تودى به چاپ رسید اعلام داشت: این مساله براى رهبران کره یک موقعیت فرهنگى و حتى در درجه اى بالاتر یک موقعیت مذهبى است که حتى در صورت مواجه شدن با محکومیت جهانى و وارد آمدن شدیدترین فشارهاى سیاسى و اقتصادى از موضع خود عقب‌نشینى نکنند.
رهبران کره حتى در مقابل وضعیت بحرانى اقتصاد کشور و فشار آن بر مردم سیاست خود مبنى بر افزایش قدرت نظامى را تغییر نمى دهند. آن ها ارتش وحشتناکى را آماده کرده اند، ارتش این کشور به توپ ها و موشک هایى مجهز است که توانایى تخریب اهداف در سئول و مناطق شمالى کره جنوبى را دارند و این در حالى است که کره شمالى اصلاً نگران تنبیه هایى که ممکن است در قبال حمله آمریکا متحمل شود نیست. توسعه موشک هاى پیشرفته و در سال هاى اخیر توان هسته اى کره بیانگر افزایش توان علمى دانشمندان کره‌اى است.